เกือบสามทุ่ม เฉินหยางอาบน้ำเย็นแล้วกลับเข้าห้อง
หลี่เหมยนอนอยู่บนเตียงแล้ว มีผ้าห่มบางคลุมเอว เผยให้เห็นขาเรียวขาวทั้งสองข้าง
พอเห็นเฉินหยางเข้ามา เธอก็ขยับเข้าไปด้านใน เปิดที่ให้เขา
เฉินหยางล้มตัวลงนอน หลี่เหมยขยับเข้ามาซบอย่างเป็นธรรมชาติ หนุนศีรษะกับแขนของเขา
เฉินหยางโอบหลี่เหมยที่ตัวเย็นเล็กน้อยไว้ แล้วเอื้อมมือไปหยิบรีโมตแอร์ ปรับแรงลมให้เบาลง
เขาวางรีโมตลง ก่อนสอดมือไปด้านหลังหลี่เหมยเพื่อปลดตะขอชุดชั้นใน
พอพลังฝีมือเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ความต้องการทางกายของเฉินหยางก็ยิ่งรุนแรงขึ้น ทุกคืนต้องมีอะไรกันหลายครั้ง
ขณะที่เฉินหยางกำลังจะเริ่ม โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียงก็สั่นขึ้น
เขาเอื้อมมือไปหยิบมาดู
เป็นข้อความจากแอปแชต
รูปโปรไฟล์เป็นเกล็ดหิมะ ส่วนชื่อเล่นมีเพียงคำว่า “เหลิ่ง”
เหลิ่งปิงซวงเป็นคนส่งมา!
ข้อความสั้น ๆ ว่า “เฉินหยาง นอนหรือยัง?”
เฉินหยางตอบไปว่า “กำลังจะนอนครับ”
เหลิ่งปิงซวงส่งข้อความมาอีกอย่างรวดเร็ว “ฉันอยากปรึกษาเรื่องหนึ่ง อาการปวดขาเพราะความเย็นเรื้อรังของแม่เป็นมาหลายปีแล้ว โรงพยาบาลรักษาให้หายขาดไม่ได้ เป็น ๆ หาย ๆ คุณ...รักษาได้ไหม?”
เฉินหยางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพิมพ์ตอบ “ต้องตรวจดูก่อนถึงจะบอกได้ครับ”
เหลิ่งปิงซวงถามว่า “พรุ่งนี้เช้าคุณสะดวกไหม? พรุ่งนี้ฉันหยุดงาน คุณมาดูอาการที่บ้านได้หรือเปล่า?”
จากนั้นเธอก็ส่งตำแหน่งที่ตั้งมา เป็นหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่งทางใต้ของตัวอำเภอ
เฉินหยางยังไม่ทันตอบ หลี่เหมยก็ชะโงกมาดูหน้าจอ
“ใครเหรอ?” เธอถาม
“หัวหน้าเหลิ่งจากกรมอนามัยที่มาตรวจหมู่บ้านเมื่อสองสามวันก่อนน่ะ”
เฉินหยางจูบหน้าผากหลี่เหมย “แม่ของเธอปวดขาเพราะความเย็นเรื้อรัง อยากให้ฉันไปดูอาการให้”
“อ้อ” หลี่เหมยกวาดตามองข้อความสนทนา ก่อนเงยหน้าขึ้น “คุณจะไปเหรอ?”
“ไปดูหน่อยแล้วกัน” เฉินหยางตอบ “อาการปวดขาเพราะความเย็นเรื้อรังไม่ใช่โรคร้ายแรง ฝังเข็มสักสองสามครั้งก็น่าจะหาย”