วัยรุ่นสามคนล้มกองอยู่บนพื้น เลือดไหลออกจากจมูกและปาก ใบหน้าบวมเป่ง
“แก...แกกล้าต่อยพวกเราเหรอ? รู้ไหมว่าพวกเราเป็นใคร?”
วัยรุ่นคนหนึ่งตะเกียกตะกายลุกขึ้น ชี้ไปยังคุณชายโจวที่นอนพาดอยู่บนโต๊ะ
“พ่อเขาเป็นรองประธานสมาคมการค้าเจียงเป่ย! แกทำร้ายเขา ต่อไปก็อย่าหวังจะได้อยู่ในเมืองเจียงเป่ยอย่างเป็นสุข!”
วัยรุ่นคนนั้นชี้ไปยังหนึ่งในสองคนที่เพิ่งลุกขึ้นอีกครั้ง
“ส่วนคนนี้คือคุณชายโอ พ่อเขาเป็นเจ้าของบริษัทก่อสร้างเป่ยหลง แม้แต่สถานีตำรวจยังต้องไว้หน้า! แกก่อเรื่องใหญ่แล้ว!”
“กล้าลงมือกับผู้หญิงของฉัน วันนี้ต่อให้เทพเซียนมา ก็ช่วยเขาไม่ได้”
เฉินหยางเหลือบมองวัยรุ่นทั้งสาม แล้วไม่สนใจพวกเขาอีก
เขาหยิบไม้จิ้มฟันสองสามอันจากโต๊ะของพวกนั้น ก่อนก้าวไปหาคุณชายโจว
ตอนนี้คุณชายโจวพอจะพูดได้แล้ว “แก...แกจะทำ...อะไร? พ่อฉันเป็นถึง...”
เฉินหยางไม่สนใจ ยื่นมือกดท้องน้อยของเขาสองครั้ง พอหาตำแหน่งจุดชีพจรเจอ ก็ใช้ไม้จิ้มฟันแทงลงไป พร้อมถ่ายปราณแท้สายหนึ่งเข้าไป
จากนั้นเขาแทงไม้จิ้มฟันลงไปอีกสองตำแหน่ง แล้วถ่ายปราณแท้เข้าไปเล็กน้อยเช่นกัน
คุณชายโจวรู้สึกปวดท้องขึ้นมาวูบหนึ่ง จากนั้นก็ไม่รู้สึกอะไรอีก
เขาไม่รู้ว่าเฉินหยางใช้ไม้จิ้มฟันแทงตัวเองทำไม แต่ในใจกังวลว่าจะเกิดเรื่องไม่ดี
เฉินหยางหันไปมองวัยรุ่นทั้งสาม
“แก...อย่ามาทำอะไรมั่วซั่วนะ เมื่อกี้แกก็ซ้อมพวกเราไปแล้ว!” ชายหนุ่มผมแดงตะโกนเสียงดัง