เฉินหยางเดินเข้าไปในห้องชงชาแล้วปิดประตู
เขาขยับจิตวูบหนึ่ง หยกพกก็ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือขวา น้ำทิพย์สีขาวขุ่นในร่องตรงกลางหยกเต็มพอดี
เฉินหยางเทน้ำทิพย์หยดนั้นลงบนฝ่ามือซ้าย แบ่งออกเป็นสองส่วน ก่อนอ้าปากดูดเข้าไปส่วนหนึ่ง
กระแสอุ่นสายหนึ่งไหลจากลำคอลงไป แผ่กระจายไปทั่วร่าง
หลังบรรลุขั้นนักยุทธ์ระดับสองแล้ว น้ำทิพย์ก็ถูกดูดซึมได้เร็วยิ่งขึ้น เขารู้สึกได้ว่าปราณแท้ในตันเถียนเข้มข้นขึ้นอีกเล็กน้อย
เฉินหยางเทน้ำทิพย์ที่เหลือลงในแก้วใบหนึ่งบนเคาน์เตอร์ชงชา
น้ำทิพย์ไหลลงไปก้นแก้ว ดูราวกับไข่มุกเม็ดเล็กสีขาว
เขารินน้ำอุ่นลงไป น้ำทิพย์ละลายทันที ตอนแรกน้ำเป็นสีขาวขุ่นจาง ๆ ไม่นานก็กลับใสเหมือนเดิม
เขาหยิบแก้วอีกใบมาแบ่งน้ำออกเป็นสองแก้วครึ่ง ก่อนถือแก้วน้ำทั้งสองเดินออกจากห้องชงชา
จ้าวถิงถิงกับหลี่เหมยยังนั่งอยู่ข้างเตียง
ดวงตาของหลี่เหมยยังแดงอยู่เล็กน้อย ส่วนรอยนิ้วมือบนใบหน้าจ้าวถิงถิงหายไปแล้ว ผิวของเธอกลับมาขาวเนียนดังเดิม
“พวกคุณดื่มน้ำนี้สิ” เฉินหยางยื่นแก้วให้ทั้งคู่
“นี่อะไรเหรอ?” จ้าวถิงถิงรับแก้วไป มองดูน้ำข้างใน
น้ำใส ไร้สีไร้กลิ่น
“เหมือนน้ำที่ผมให้พวกคุณดื่มทุกเช้าที่บ้าน เป็นสูตรลับของผมเอง ดื่มเป็นประจำแล้วจะไม่เจ็บป่วย แถมยังดูอ่อนเยาว์และสวยขึ้นเรื่อย ๆ ด้วย ยังช่วยให้จิตใจสงบและหายตกใจได้อีกนะ!”
หญิงสาวทั้งสองไม่ถามอะไรต่อ ก้มหน้าดื่มจนหมด
แต่คราวนี้น้ำทิพย์ที่เฉินหยางใส่ให้พวกเธอมีปริมาณมากกว่าที่บ้านหลายเท่า
หลังดื่มเข้าไป ทั้งคู่ก็เริ่มตัวร้อน หน้าผากมีเหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้น
“เสี่ยวหยาง ร้อนจัง!” หน้าผากของจ้าวถิงถิงมีเหงื่อเม็ดเล็กละเอียดเกาะพราว
“อืม… เสี่ยวหยาง ฉันก็ร้อนเหมือนกัน!” อาการของหลี่เหมยไม่ต่างจากจ้าวถิงถิง
“คราวนี้ผมใส่น้ำยาสมุนไพรให้พวกคุณเยอะไปหน่อย ร้อนเป็นเรื่องปกติ เดี๋ยวก็หายแล้ว!”