บนถนนคอนกรีตชนบทที่มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านตระกูลเฉิน รถสามล้อไฟฟ้าคันหนึ่งกำลังซิ่งสุดแรง
“ขับช้าหน่อยสิ ระวังความปลอดภัยด้วย! ต่อให้รีบแค่ไหนก็ไม่ต้องรีบกันขนาดนี้หรอก ยิ่งขับเร็วแบบนี้ แบตเตอรี่รถก็หมดไวกว่าเดิม ถึงตอนนั้นจะยิ่งเสียเวลาเปล่า ๆ”
บนกระบะท้ายมีหญิงวัยสี่สิบกว่า ๆ นั่งอยู่คนหนึ่ง มือข้างหนึ่งจับราวรถไว้แน่น อีกข้างโอบเด็กชายวัยเจ็ดแปดขวบเอาไว้
เธอกลัวว่ารถสามล้อจะพลิกคว่ำเพราะขับเร็วเกินไป จึงคอยเตือนเป็นระยะ
“ผมก็อยากรีบไปให้ถึงหมู่บ้านตระกูลเฉินเร็ว ๆ นี่นา!”
ชายวัยสี่สิบกว่า ๆ ที่ขับรถสามล้อจ้องถนนเบื้องหน้า ก่อนพูดต่อโดยไม่หันกลับมา “ได้ยินว่าหมู่บ้านตระกูลเฉินมีหมอเทวดาชื่อเฉินหยาง รักษาโรคที่โรงพยาบาลรักษาไม่ได้ วันนี้ถึงต้องเข็นพี่ชายคุณไปให้ได้ ต่อให้ต้องเข็นไปทั้งทางก็เถอะ”
หญิงคนนั้นก้มมองคนที่นอนอยู่บนพื้นกระบะท้าย มีผ้าห่มผืนบางคลุมร่างไว้ แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก
เด็กชายในอ้อมแขนเธอเอ่ยขึ้นว่า “พ่อครับ ลุงจะรักษาหายไหม?”
“หายสิ” ชายคนนั้นตอบ “ต้องหายแน่นอน”
คนขับไม่ได้ผ่อนความเร็วลงตามคำเตือนของภรรยา ยังคงซิ่งต่อไป
ไม่นาน รถสามล้อก็มาถึงหมู่บ้านตระกูลเฉิน แต่จำต้องลดความเร็วลง หากไม่ขับช้า ๆ แล้วชนคนเข้า คงกลายเป็นเรื่องใหญ่กว่าเดิม
ชาวบ้านในหมู่บ้านตระกูลเฉินต่างจ้องมองรถและคนแปลกหน้าที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
“ญาติบ้านไหนกันน่ะ? มาแต่เช้าเลย”
“คนที่นอนอยู่บนรถดูเหมือนป่วยนะ!”
“ดูท่าจะเป็นอัมพาตครึ่งซีกหรือเปล่า? ปากเบี้ยวไปหมดแล้ว”
คนที่นอนอยู่บนกระบะท้ายได้ยินเสียงคนอื่นซุบซิบ จึงขยับตัวพยายามลุกขึ้นนั่ง
แต่แม้จะออกแรงจนสุดกำลัง ก็ยังยกมือไม่ขึ้น
……
เฉินหยางเพิ่งกินมื้อเช้าเสร็จ ไม่มีอะไรทำจึงฝึกหมัดอยู่ในลานบ้าน
เมื่อรำหมัดท่าพยัคฆ์เป็นรอบที่สาม ไอร้อนก็แผ่ขึ้นทั่วร่าง
กลุ่มพลังในตันเถียนใหญ่ขึ้นอีกนิด ตอนนี้มีขนาดเท่าลูกตามังกรแล้ว
เขาหยุดมือ ยกมือเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก เตรียมไปล้างหน้าที่บ่อน้ำ
พอหันไปก็เห็นรถสามล้อคันหนึ่งมาจอดอยู่หน้าประตูบ้าน มีคนลงมาสามคน
ชาย หญิง และเด็กชายตัวเล็ก
แถวนั้นยังมีเพื่อนบ้านอีกหลายคนตามมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น