“พี่สะใภ้ จะไปตลาดที่ตำบลไหมครับ?”
เฉินหยางกินมื้อเช้าเสร็จก็บอกลุงใหญ่ไว้ว่าจะเข้าตำบล พอเดินมาถึงปากหมู่บ้านก็พบหลี่เหมยพอดี ในมือเธอถือตะกร้าไผ่อยู่ใบหนึ่ง
“ฉันจะไปขายไข่ที่ตำบล วันนี้วันที่ 5 มีตลาดนัด เสี่ยวหยางจะไปไหนหรือ?” หลี่เหมยเห็นเฉินหยางมือเปล่า จึงถามด้วยความสงสัย
วันนี้เธอสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีดำ คอกลม เผยให้เห็นไหปลาร้าส่วนหนึ่ง
ท่อนล่างเป็นกางเกงยีนส์ขาสั้นสีน้ำเงิน ปลายขากางเกงอยู่กลางต้นขา เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนตรงสวยสะดุดตาในแสงยามเช้า
รองเท้าที่สวมเป็นรองเท้าลำลองสีขาวคู่ใหม่เอี่ยม ดูก็รู้ว่าเป็นคู่ที่เธอจะยอมใส่เฉพาะเวลาออกจากบ้าน
“ผมก็จะเข้าตำบลเหมือนกัน กะว่าจะไปซื้อมอเตอร์ไซค์สักคัน”
“มอเตอร์ไซค์หรือ?” ดวงตาหลี่เหมยเป็นประกาย “เธอจะซื้อรถแล้วหรือ?”
“อืม แบบเติมน้ำมันน่ะ แรงดี แถมขี่ไปไกล ๆ ได้ด้วย ต่อไปขึ้นเขาไปหาสมุนไพรก็สะดวก ไปตัวอำเภอก็เร็วกว่า”
“คงต้องใช้เงินไม่น้อยเลยสินะ?”
“น่าจะหลายพันหยวนมั้งครับ!” เฉินหยางเองก็ไม่รู้ราคาเหมือนกัน
หลี่เหมยยิ้ม “งั้นเราไปด้วยกันเถอะ ระยะทางตั้งเจ็ดแปดลี้ จะได้มีเพื่อนร่วมทาง”
“พี่สะใภ้ ผมช่วยถือตะกร้าให้นะครับ!” เฉินหยางรับตะกร้าจากมือหลี่เหมยมา ถือแล้วรู้สึกหนักเอาเรื่อง “มีไข่กี่ฟองครับ?”
“103 ฟอง ไก่ที่ฉันเลี้ยงออกไข่ เก็บไว้ครึ่งเดือนแล้ว”
ทั้งสองเดินไปตามถนนในหมู่บ้าน มุ่งหน้าไปยังตำบล
“พี่สะใภ้ เดี๋ยวนี้ตำบลยังคึกคักเหมือนเมื่อก่อนไหมครับ? ผมไม่ได้ไปมาหลายปีแล้ว”
“วันตลาดนัดช่วงเช้าคึกคักมาก” หลี่เหมยตอบ
“ตำบลสุ่ยซื่ออยู่ติดแม่น้ำใหญ่ คนมาเดินตลาดเยอะ มีของขายทุกอย่าง ทั้งตลาดสด ร้านเสื้อผ้า ร้านฮาร์ดแวร์ แล้วยังมีร้านขายมอเตอร์ไซค์อีกสองร้าน”
“มีสองร้านเลยหรือครับ?”
“ร้านหนึ่งขายรถไฟฟ้า อีกร้านขายรถเติมน้ำมัน” หลี่เหมยครุ่นคิดก่อนพูดต่อ “เจ้าของร้านขายรถน้ำมันแซ่โจว นิสัยใช้ได้เลย ครั้งก่อนฉันเคยไปถามราคา”
“พี่สะใภ้ถามราคามอเตอร์ไซค์ไปทำไมครับ? ขี่เป็นหรือ?”
“ฉันเดินผ่านไป ก็เลย...ถามไปอย่างนั้นเอง ฉันขี่จักรยานเป็น แต่มอเตอร์ไซค์ยังไม่เคยขี่”
เฉินหยางยิ้ม ไม่ได้ถามอะไรต่อ
เดินกันเกือบหนึ่งชั่วโมง ทั้งสองก็มาถึงตำบล