“หนูน้อย ที่นี่คือหมู่บ้านตระกูลเฉินหรือเปล่า? ลุงอยากถามทางหน่อย บอกลุงได้ไหม?”
รถยนต์สีดำรุ่นห้าของเป่าหนิวจอดอยู่ตรงทางเข้าหมู่บ้านตระกูลเฉิน ชายวัยสี่สิบหกหรือสี่สิบเจ็ดปีก้าวลงมาจากรถ
อากาศร้อนขนาดนี้ เขากลับสวมหน้ากากกับแว่นกันแดด ดูลับ ๆ ล่อ ๆ ราวกับโจร
วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ เด็กชายวัยหกหรือเจ็ดขวบหลายคนกำลังเล่นลูกแก้วใต้ร่มไม้ตรงทางเข้าหมู่บ้าน
พอเห็นชายแต่งตัวประหลาดลงจากรถ เด็ก ๆ ก็มองหน้ากันไปมา ไม่มีใครตอบ
สุดท้ายเด็กชายที่โตกว่าคนอื่นเล็กน้อยก็ลุกขึ้นถามว่า “ที่นี่คือหมู่บ้านตระกูลเฉิน ลุงตามหาใครครับ?”
“ตามหาเฉินหยาง บ้านหมอเทวดาเฉิน” ชายคนนั้นดึงหน้ากากออกเล็กน้อยเพื่อให้หายใจสะดวก อากาศร้อนแบบนี้ทำให้อึดอัดไม่น้อย “ลุงมาขอให้เขารักษาโรค”
“มาหาพี่หยางจื่อให้รักษาโรคเหรอครับ รู้จักครับ!” เด็กชายชี้ไปทางบ้านของเฉินหยางในหมู่บ้าน “เดินตามถนนไปจนสุด บ้านชั้นเดียวที่หน้าบ้านมีกำแพงเตี้ย ๆ นั่นแหละครับ”
“ขอบใจนะ!” ชายคนนั้นหันกลับไปหยิบลูกอมกล่องที่ยังไม่ได้แกะจากในรถ แล้วยัดให้เด็กชาย “เอาไปแบ่งกันกินนะ”
พูดจบเขาก็ปิดประตูรถ แล้วมุ่งหน้าไปทางบ้านเฉินหยาง
ท่าเดินของเขาดูแปลก ๆ ขาทั้งสองข้างหนีบเข้าหากัน คล้ายมีหนูมุดเข้าไปในเป้ากางเกง
ชายคนนี้ชื่อจางว่านหาว
ในอำเภอชิงสือ เขาก็ถือว่าเป็นคนมีหน้ามีตาคนหนึ่ง
เมื่อสิบปีก่อน เขาออกมาทำธุรกิจ โดยอาศัยเครือข่ายจากที่ทำงานเดิม ไม่ถึงสองปีก็เปิดบริษัทรับเหมาก่อสร้างได้
ตอนนี้เขามีพนักงานประจำราวร้อยคน โครงการก่อสร้างอาคารชุดหลายแห่งในอำเภอก็เป็นงานของเขา
ผู้ชายบางคนพอมีเงินมากเข้าก็เริ่มเหลวไหล
จางว่านหาวก็ไม่เว้น เพราะภรรยาเป็นคนเด็ดขาด เขาจึงไม่กล้าแต่งภรรยารองหรือภรรยาสามอย่างเปิดเผย
แต่ลับหลังภรรยา เขาเป็นขาประจำทั้งเคทีวี ร้านนวดเท้า และไนต์คลับ
เปลี่ยนผู้หญิงราวกับเปลี่ยนเสื้อผ้า วันนี้สาวบริการคนนี้ พรุ่งนี้สาวคนนั้น ใช้ชีวิตสำมะเริงสำราญ
อย่างที่เขาว่ากันว่า เดินทางกลางคืนบ่อยเข้าก็ต้องเจอผีเข้าสักวัน!
ครึ่งเดือนก่อน จางว่านหาวเริ่มคันตรงอวัยวะเพศ มีตุ่มเล็ก ๆ ขึ้นมาหลายเม็ด