“คนหมู่บ้านตระกูลเฉินฟังให้ดี รีบเรียกเฉินหยางออกมาเดี๋ยวนี้!”
“ใช่ เรียกไอ้เด็กนั่นออกมา!”
“รอให้พวกเราเจอบ้านมันก่อนเถอะ ฉันจะฟันมันให้ตาย!”
……
เก้าโมงเช้า
รถตู้เจ็ดแปดคันกับมอเตอร์ไซค์สิบกว่าคันพากันมาจอดขวางถนนตรงปากทางเข้าหมู่บ้านตระกูลเฉิน
มีคนลงจากรถราวห้าหกสิบคน ทุกคนถืออาวุธกันคนละอย่าง ทั้งท่อเหล็ก ไม้พลอง และอีกสิบกว่าคนถือมีดพร้า ภาพที่เห็นราวกับแก๊งมาเฟียในละครโทรทัศน์
ชายห้าคนที่นำหน้ามาทำหน้าถมึงทึงกันทุกคน บนแขนมีรอยสักมังกรเขียวข้างหนึ่ง พยัคฆ์ขาวอีกข้างหนึ่ง
คนที่อยู่หน้าสุด ใบหน้ายังบวมไม่หายดี คือหลิวต้าพ้าวที่ถูกเฉินหยางซ้อมจนหน้าบวมเหมือนหัวหมูเมื่อวาน
“เฉินหยาง! ถ้าแน่จริงก็ไสหัวออกมา!” หลิวต้าพ้าวยืนตะโกนเสียงดังอยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบ้านของเฉินหยางอยู่ที่ไหน
ข้างกายเขามีพี่น้องตระกูลหลิวยืนอยู่สี่คน อายุไล่ตั้งแต่สามสิบกว่าไปจนถึงสี่สิบกว่า หน้าตาดุดันกันทุกคน ล้วนมีใบหน้าเหลี่ยมและคิ้วหนา
คนที่ล่ำที่สุดมีรอยสักรูปงูเพิ่มที่คอ เขาคือพี่ใหญ่หลิวกังพ้าว
ชาวบ้านได้ยินเสียงเอะอะก็พากันออกมาดู พอเห็นท่าทางข่มขู่เช่นนี้ คนขี้ขลาดถึงกับหน้าซีด
“พี่น้องตระกูลหลิวจากในเมือง…มากันครบเลย!”
“แถมยังพาคนมาอีกตั้งเยอะ…”
“รีบไปเรียกเฉินหยางเร็ว!”
“เรียกบ้าอะไร รีบให้เขาหนีไปซ่อนเร็ว!”
มีคนวิ่งเข้าไปในหมู่บ้าน พลางตะโกนไปด้วยว่า “พี่น้องตระกูลหลิวพาคนมาถึงหน้าหมู่บ้านแล้ว! พวกมันจะฆ่าเฉินหยาง!”