เก้าโมงกว่า ซูเม่ยเอ๋อร์กำลังฝึกหมัดอยู่ในลานบ้านของเฉินหยาง
“ก๊อก ๆ...” มีคนเคาะประตูรั้ว
ซูเม่ยเอ๋อร์หันไปมอง เห็นหญิงวัยประมาณห้าสิบเจ็ดห้าสิบแปดยืนอยู่นอกกำแพงซึ่งสูงระดับอก
หญิงคนนั้นกระแอมเบา ๆ “หนูจ๊ะ ขอถามหน่อย ที่นี่บ้านเฉินหยางหรือเปล่า?”
ซูเม่ยเอ๋อร์เดินไปเปิดประตูรั้ว
“ใช่ค่ะ บ้านเฉินหยาง คุณน้าหาเขามีธุระอะไรหรือคะ? มาหาหมอหรือเปล่า เข้ามานั่งก่อนสิคะ”
ซูเม่ยเอ๋อร์เบี่ยงตัวหลีกทาง
“ฉันไม่ได้มาหาหมอหรอก”
หญิงคนนั้นเดินเข้ามาในลานแล้วกวาดตามองรอบ ๆ “ฉันมาหาเฉินหยาง เขาไม่อยู่บ้านหรือ?”
หลี่เหมยกับหวังเซียงหลานซึ่งกำลังช่วยงานอยู่ในครัวได้ยินว่ามีคนมาหาเฉินหยาง จึงเดินออกมาที่ลานบ้านด้วย
“คุณน้าหาเสี่ยวหยางมีธุระอะไรหรือคะ?” หลี่เหมยเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน
“อืม มีเรื่องส่วนตัวจะคุยกับเขานิดหน่อย” หญิงคนนั้นตอบ พลางมองหญิงสาวทั้งสามคนในลานบ้าน ก่อนจะไม่ได้พูดอะไรต่อ
ซูเม่ยเอ๋อร์เห็นดังนั้นจึงหยิบโทรศัพท์ออกมา “คุณน้านั่งก่อนนะคะ หนูจะโทรหาเขาให้กลับมา”
ไม่นานสายก็รับ “อาจารย์คะ มีคุณน้าคนหนึ่งมาหาที่บ้าน ระบุว่าต้องการพบอาจารย์ค่ะ”
“ใครมาหาฉัน?”
“พวกเราไม่รู้จักค่ะ ดูแล้วก็ไม่เหมือนคนไข้ เธอบอกแค่ว่ามีธุระกับอาจารย์”
“ได้ ฉันจะรีบกลับไปดูเดี๋ยวนี้”
หลังวางสาย ซูเม่ยเอ๋อร์ก็ยกเก้าอี้ไปวางใต้ต้นไม้ “คุณน้านั่งพักก่อนนะคะ อาจารย์กำลังกลับมาแล้วค่ะ”
ทุกคนชวนกันคุยเรื่องสัพเพเหระอยู่สองสามคำ คนที่พูดเป็นหลักคือซูเม่ยเอ๋อร์
เธอถามว่าหญิงคนนั้นมาจากไหน บ้านอยู่ที่ใด
หญิงคนนั้นตอบสั้น ๆ ว่านั่งรถจากตัวอำเภอมา
ห้านาทีต่อมา เฉินหยางกับจ้าวถิงถิงก็เดินเข้ามาในลานบ้านตามลำดับ
เฉินหยางเห็นหญิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ใต้ต้นไม้แล้วชะงักไปเล็กน้อย
“คุณน้า?” เขารีบก้าวเข้าไปหา “มาได้ยังไงครับ? ปิงซวงล่ะ ทำไมไม่ได้มาด้วยกัน?”
พอเห็นเฉินหยาง หญิงคนนั้นก็ยิ้มออกมา เธอลุกขึ้นยืน
“อะไร ไม่ต้อนรับที่ฉันมาคนเดียวหรือไง? ปิงซวงต้องไปทำงาน ฉันอยู่บ้านว่าง ๆ เบื่อ ๆ ได้ยินเธอบอกว่าบ้านเธอกำลังสร้างบ้านใหม่ ก็เลยแวะมาดู”
“ยินดีต้อนรับครับคุณน้า มาได้ทุกเมื่อเลยครับ!”