เช้าวันที่สามหลังจากหวังเซียงหลานมาช่วยงานที่บ้านเฉินหยาง
ฟ้าเพิ่งสาง เสียงเคาะประตูรัวเร็วกับเสียงเด็กร้องงอแงก็ดังมาจากนอกประตูรั้ว
「หยางจื่อ! หยางจื่ออยู่บ้านไหม? รีบมาช่วยดูอาการเด็กหน่อย!」
เสียงเคาะประตูทั้งถี่ทั้งหนัก ปะปนกับเสียงตะโกนร้อนรนของหญิงสาว
หลี่เหมยถูกปลุกให้ตื่น รีบสวมเสื้อผ้าออกไปเปิดประตู
คนที่ยืนอยู่นอกประตูรั้วคือเฉินโหย่วเถียนกับภรรยา ทั้งคู่เป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน อายุไล่เลี่ยกับหลี่เหมย ราวยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดปี
หญิงสาวอุ้มเด็กชายวัยประมาณสองขวบ ใบหน้าเด็กแดงก่ำเพราะพิษไข้ หลับตาแน่นจนร้องไม่ออก ได้แต่ครางเป็นระยะ
「เหมยจื่อ หยางจื่ออยู่บ้านไหม? เสี่ยวเป่าของฉันไข้สูงมาก เมื่อกี้ยังอาเจียนกับท้องเสียด้วย」
เฉินโหย่วเถียนร้อนใจจนเหงื่อท่วมศีรษะ เดิมทีคิดจะพาเด็กไปโรงพยาบาลในอำเภอ แต่พอนึกถึงชื่อเสียงหมอเทวดาของเฉินหยาง จึงแวะมาขอให้เขาช่วยดูก่อน (ชื่อเสียงที่ว่าเฉินหยางไม่รักษาอาการป่วยเล็กน้อยก็แพร่ไปทั่วนานแล้ว)
「อาโหย่วเถียน เสี่ยวหยางขี่มอเตอร์ไซค์ไปซื้อของกินที่อำเภอตั้งแต่เช้า ยังไม่กลับมาเลย」
เฉินโหย่วเถียนอาวุโสกว่าเฉินหยางหนึ่งรุ่น หลี่เหมยจึงรีบเชิญทั้งคู่เข้าบ้าน
「เข้ามานั่งก่อน เด็กไข้สูงมาก ฉันจะไปรินน้ำให้เขาสักแก้ว」
「แล้วจะทำยังไงดีล่ะ…」 ภรรยาของเฉินโหย่วเถียนยิ่งร้อนใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น กอดเด็กแน่นขึ้น
「ไม่งั้นพาไปโรงพยาบาลในอำเภอก่อนดีไหม? ฉันกลับไปเอามอเตอร์ไซค์ที่บ้าน」 เฉินโหย่วเถียนถามพลางมองภรรยากับลูก
เฉินโหย่วเถียนกำลังจะกลับไปเอามอเตอร์ไซค์ที่บ้าน ซูเม่ยเอ๋อร์ก็สะพายกระเป๋าเดินเข้ามาจากนอกประตูรั้ว
พอเข้ามาในลานบ้าน เธอเห็นภาพในห้องโถงก็ชะงักไปเล็กน้อย
「พี่เหมยจื่อ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?」 ซูเม่ยเอ๋อร์รีบเดินเข้าไปในห้องโถง
「เป็นลูกของอาโหย่วเถียนในหมู่บ้าน จู่ ๆ ก็ไข้สูง แถมอาเจียนกับท้องเสียด้วย เลยมาหาเสี่ยวหยาง แต่เสี่ยวหยางไปอำเภอแล้ว」
หลี่เหมยรินน้ำอุ่นหนึ่งแก้ว อธิบายให้ซูเม่ยเอ๋อร์ที่เพิ่งเข้ามาฟัง
ซูเม่ยเอ๋อร์มองเด็กน้อย ริมฝีปากแห้งผาก หายใจถี่ ดูแล้วเป็นอาการฉุกเฉินจริง ๆ
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเฉินหยางทันที…