เจียงหลินรีบคว้าตัวจางโหย่วไฉ่ไว้ทันที
“พี่เขย ผมพาพี่เข้าไปในบ้านนะ เดี๋ยวผมก็กลับแล้ว”
จางโหย่วไฉ่ไม่เข้าใจนักว่าทำไมน้องเขยถึงไม่ยอมให้เขาพูด
แต่ตอนนี้เขาเองก็ยังคิดไม่ออกว่าจะพูดเรื่องนี้อย่างไร จึงได้แต่เดินตามน้องเขยเข้าไปในบ้านอย่างรีบร้อน
พอเห็นสามีกลับมา เจียงซิวลี่ก็รีบเดินเข้าไปหา
เธอพยุงสามีให้นั่งลงตรงขอบเตียงเตา แล้วถามด้วยความเป็นห่วง
“เป็นยังไงบ้าง แผลมีปัญหาอะไรร้ายแรงไหม”
แต่กลับเห็นน้องชายส่งเสียงชู่เบา ๆ
จากนั้นเจียงหลินก็ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ เดินไปที่ประตูแล้วปิดมันเบา ๆ
เจียงซิวลี่งุนงงไปเล็กน้อย
“ต้าหลินจื่อ ทำอะไรของเธอน่ะ มีอะไรต้องปิดบังคนอื่นด้วยเหรอ”
แต่เจียงหลินกลับยกมือปิดปากเจียงซิวลี่เสียก่อน
“พี่ เบาเสียงหน่อย เรื่องนี้ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด
ถ้าแม่สามีของพี่รู้ว่าพี่เขยเส้นเอ็นมือขาด มือพิการไปแล้ว
ชีวิตของพวกพี่สามคนหลังจากนี้คงไม่ง่ายแน่”
พอเจียงซิวลี่ได้ยินเช่นนั้น น้ำตาก็ไหลพรากออกมาด้วยความตกใจ
“เธอ...เธอว่าอะไรนะ”
เสียงของเธอเจือสะอื้นโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงก็สูงกว่าปกติหลายระดับ
“ต้าหลินจื่อ เธอ...เธอพูดเหลวไหลใช่ไหม
ก็แค่โดนฟันทีเดียว ทำไมถึงร้ายแรงขนาดนั้นล่ะ”
เจียงหลินรีบทำมือส่งสัญญาณซ้ำ ๆ
“เบาเสียงหน่อย พี่”
“พี่ ผมจะโกหกพี่ทำไม หมอในหมู่บ้านบอกเองว่าเส้นเอ็นมือพี่เขยขาด
แถมยังเป็นมือขวาที่บาดเจ็บด้วย พี่ลองคิดดูสิ ปกติเวลาทำงานก็ใช้มือขวากันทั้งนั้น