“ป้า พี่เขยของผมต้องไปให้หมอที่โรงพยาบาลอำเภอตรวจดูจริง ๆ
ป้าครับ ไม่ว่ายังไงพี่เขยของผมก็เป็นลูกชายแท้ ๆ ของป้า สุดท้ายป้าก็ต้องเอาเงินออกมาให้เขา”
เจียงหลินหน้าด้านหน้าทนเดินตามแม่จางไปไม่ห่าง
“ไสหัวไป ๆ ลูกชายแท้ ๆ ของฉัน ฉันจะจัดการเอง ยังไม่ถึงตาแกมายื่นมือขอเงินจากฉันหรอก บอกไว้เลยว่าตระกูลจางไม่มีเงิน อยากได้เงินก็ไม่มี อยากได้ชีวิตมีให้หนึ่ง”
แม่จางใจหายวาบ อย่าว่าแต่จะหยิบเงินสองสามร้อยออกมาไม่ได้เลย!
ถึงจะหยิบออกมาได้ ก็ไม่มีทางยกเงินก้อนนี้ให้ลูกชายคนรอง
ถ้ามือของลูกชายคนรองรักษาไม่หายขึ้นมาจริง ๆ ล่ะ
เงินสองสามร้อยนี่ก็เท่ากับโยนทิ้งไปเปล่า ๆ ไม่ขาดทุนยับหรือไง
“ป้าทำแบบนี้ได้ยังไงครับ มือของพี่เขยต้องไปให้หมอที่ในเมืองดูจริง ๆ ไม่อย่างนั้น...”
“ไม่อย่างนั้นแล้วจะทำไม?”
แม่จางรีบหันกลับมา สีหน้าของเจียงหลินพลันเผยพิรุธ เขารีบเปลี่ยนคำพูดทันที
“ไม่มีอะไรครับป้า คือหมอบอกว่าถ้าไม่กินยานี้ แผลของพี่เขยจะอักเสบหนักขึ้น
เรายังไงก็ต้องพาพี่เขยไปรักษามือ ป้าก็เห็นฝีมือทำงานของพี่เขยแล้ว แถมคราวนี้ยังเจ็บมือขวาอีก
ถ้าไม่รักษาให้หาย ต่อไปทำงานก็ไม่สะดวก
แบบนี้จะเสียรายได้ไปเท่าไหร่ล่ะครับ?
ป้าก็ควรคิดถึงอนาคตแล้วรักษาแผลให้พี่เขย ต่อให้ต้องกู้เงินหรือขายหม้อขายกระทะ ป้าก็ทิ้งพี่เขยผมไว้ไม่ได้หรอกนะครับ”
“เด็ก ๆ ยังเล็กอยู่เลย ถ้าป้าไม่ช่วยพวกเขาสามคนพ่อลูก ต่อไปจะเอาอะไรกินกันล่ะครับ จะให้กินลมกินหมอกหรือไง”