ตำรวจทุกนายมองสองคนที่กำลังพันกันนัวด้วยความร้อนใจ ร่างของหัวหน้าแพทย์หลีเอนออกไปกลางอากาศแล้ว พร้อมพลิกตกลงไปได้ทุกเมื่อ
มือข้างหนึ่งของหัวหน้าแพทย์หลีกอดเด็กที่อยู่ในอ้อมแขนไว้
ส่วนปกเสื้อของเขาถูกเซียวเฉิงเหอคว้าไว้แน่น
สภาพของทั้งสามคนดูพร้อมจะร่วงลงไปได้ทุกเมื่อ หากตำรวจกรูกันเข้าไปตอนนี้ ทั้งสามคนอาจตกลงไปพร้อมกัน
“หัวหน้าแพทย์หลี หมอหลี ขอให้คุณใจเย็นก่อนครับ”
“พวกเราจะไม่เข้าไปใกล้ คุณอย่าปล่อยมือเด็ดขาดนะครับ”
ขาทั้งสองข้างของหัวหน้าแพทย์หลีถูกขั้นปูนซีเมนต์หนีบไว้แน่น
มือข้างหนึ่งของเขาเกี่ยวขั้นปูนซีเมนต์เอาไว้ ไม่อย่างนั้นคงปลิวตกลงไปนานแล้ว
“เซียวเฉิงเหอ ฉันขอถามแค่คำเดียว เรื่องนี้คุณเป็นคนมาขอให้ฉันทำใช่ไหม
เด็กในอ้อมแขนฉันเป็นลูกของคุณใช่ไหม
คุณกับสวี่เหมยเฟิ่งมีความสัมพันธ์ฉันชู้สาวกันใช่ไหม”
ขาทั้งสองข้างของเซียวเฉิงเหอเตะสะเปะสะปะกลางอากาศ มือทั้งสองข้างไม่มีที่ให้ยึดเกาะ
เขาทำได้เพียงคว้าปกเสื้อของหัวหน้าแพทย์หลีไว้แน่น แต่ปลายนิ้วที่เกาะเนื้อผ้าได้มีไม่มาก
ปกเสื้อไม่มีอะไรให้เกาะได้มั่นคง เซียวเฉิงเหอจึงรู้สึกราวกับว่าตัวเองอาจร่วงลงไปได้ทุกเมื่อ
ความรู้สึกที่ห้อยอยู่กลางอากาศเช่นนี้ทำให้เขากลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ
เซียวเฉิงเหอร้องตะโกนอย่างลนลาน
“หัวหน้าแพทย์หลี เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน เป็นเพื่อนกันมาตั้งหลายปี ช่วยผมด้วย!”