“หมอหลี อย่ากระโดดนะ มีอะไรค่อย ๆ คุยกัน คุณมีข้อเรียกร้องอะไรก็บอกมา เราจะช่วยจัดการให้”
“หมอหลี คุณยังหนุ่มยังแน่นและมีอนาคตไกล ทำไมถึงต้องกระโดดตึกด้วยล่ะ? มีปัญหาอะไรก็คุยกันได้ ยิ่งไปกว่านั้น คุณยังอุ้มเด็กอยู่ด้วย
จะผิดจะถูกยังไง เด็กก็ไม่มีความผิด”
“ถ้าคุณมีเรื่องคับข้องใจอะไรในใจ ก็บอกออกมาได้เลย เราจะสืบสวนให้กระจ่างแน่นอน”
พอหัวหน้าแพทย์หลีเห็นเซียวเฉิงเหอเดินขึ้นมา อารมณ์ก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที มือข้างหนึ่งโบกสะบัดไปมา ส่วนอีกข้างกอดเด็กในอ้อมแขนแนบอกไว้แน่น
“พวกคุณอย่าเข้ามา อย่าเข้ามาเชียวนะ ถ้าใครกล้าเข้ามา ผมจะกระโดดลงไปทันที”
“ให้เซียวเฉิงเหอมานี่ ให้เขาเดินมาหาผม
มันทำผมจนต้องมาอยู่ในสภาพนี้ ตอนนี้ยังคิดจะโยนความผิดมาให้ผมอีก ฝันไปเถอะ!”
สารวัตรสถานีตำรวจรีบปลอบเขาทันที
“อย่าเพิ่งตื่นเต้น ใจเย็น ๆ ก่อน
เราจะให้เซียวเฉิงเหอมาหา คุณอย่าเพิ่งวู่วาม”
พลางค่อย ๆ ถอยหลังไป พลางเหลือบมองเซียวเฉิงเหอ ก่อนจะกดเสียงต่ำบอกเขา
“ทำให้อารมณ์อีกฝ่ายสงบลงให้ได้ ต้องช่วยทั้งเด็กทั้งคนลงมาให้ได้”
“เราจะหาโอกาสจากด้านข้าง จำไว้ว่าต้องทำให้เขาสงบไว้”
หน้าเซียวเฉิงเหอซีดเผือด เขาเคยเจอสถานการณ์แบบนี้เสียที่ไหน?
ถึงตึกจะไม่สูง แต่ถ้ากระโดดลงไป เด็กในอ้อมแขนจะรอดหรือไม่ก็ยังไม่รู้ นั่นเป็นลูกชายแท้ ๆ ของเขาเชียวนะ
เซียวเฉิงเหอค่อย ๆ เดินไปข้างหน้า หัวหน้าแพทย์หลีตะโกนลั่น