“เจียงหลิน!”
ถังเยว่เห็นเจียงหลินล็อกจักรยานเสร็จแล้ว ก็ไม่แม้แต่จะชายตามองเธอ
เขาตั้งใจเดินผ่านข้างตัวเธอไป ทำให้เธอร้อนใจขึ้นมาทันที
หลายเดือนมานี้เธอเอาแต่รอให้เจียงหลินยอมอ่อนข้อ แต่ไม่คิดเลยว่าจะไม่ได้รอให้เขายอมอ่อนข้อ กลับกลายเป็นว่าชีวิตของตัวเองยิ่งแย่ลงทุกวัน
ถังเยว่ไม่เข้าใจว่าทำไมเจียงหลินถึงทำกับเธอแบบนี้
หรือเป็นเพราะเธอไม่ยอมตกลงเป็นแฟนกับเจียงหลิน เขาถึงได้คิดแก้แค้นเธอแบบนี้?
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เจียงหลินก็ใจแคบเกินไปแล้ว
แต่ตอนนี้เธอไม่มีทางเลือก สถานการณ์ของตัวเองไม่เปิดโอกาสให้วางท่าหยิ่งผยองเหมือนก่อนอีกต่อไป
ถึงสองเดือนมานี้พ่อแม่ยังส่งเงินค่าอาหารให้เธอเหมือนเดิม แต่เธอก็ทำได้แค่แบ่งเงินค่าอาหารครึ่งหนึ่งให้กู้สิงจือ
เพราะอย่างนั้น ถึงกู้สิงจือจะไม่ได้บ่นเธอ แต่เห็นได้ชัดว่าชีวิตทางนั้นก็ลำบากเหมือนกัน
เพื่อนสนิทของกู้สิงจือเคยหลุดปากบอกเธอหลายครั้งว่า ระหว่างพักคาบ กู้สิงจือเกือบเป็นลม
กู้สิงจือขาดสารอาหาร แถมยังเป็นโรคโลหิตจางอย่างหนัก ส่วนถังเยว่เองก็ไม่ต่างกัน
พอไม่มีเงินที่เจียงหลินคอยช่วยเหลือ อาศัยแค่เงินค่าอาหารครึ่งเดียวในโรงเรียน เธอก็หิวจนตาลายหัวหมุน
ในสถานการณ์แบบนี้ ถังเยว่ย่อมรู้ดีว่า ผู้ชายทั้งโรงเรียนที่เต็มใจปฏิบัติต่อเธออย่างเจียงหลินเมื่อก่อนนั้นหายากเหลือเกิน
เธอจึงจำต้องมาหาเจียงหลิน
“มีอะไรก็รีบพูดมา จะบ่นอะไรก็รีบว่ามา ผมยังมีธุระ ไม่มีเวลามามัวอิดออดกับเธอ”