หัวใจของเจียงหลินอบอุ่นขึ้นมา
พี่สาวหลายคนของเขาดีกับเขาจนไม่มีอะไรจะพูด
ถ้าใช้คำพูดของคนยุคหลัง ก็คงเรียกว่าเป็นสาวอุทิศตัวเลี้ยงน้องของแท้
“พี่ครับ! ผมจะไม่ทำให้ความไว้วางใจของพี่ต้องสูญเปล่า!”
ราวกับมีลิขิตสวรรค์ เงินก้อนที่พี่สาวได้จากการหย่ากลับกลายมาเป็นทุนก้อนแรกของเขา
“พี่สาวนายเชื่อใจนาย แต่ฉันไม่เชื่อใจ!
ถ้าเงินแปดพันหยวนเอาไปละลายหายไป ใครจะเป็นคนรับผิดชอบ?
ฉันบอกไว้เลย ถึงฉันจะลำเอียงเห็นลูกชายสำคัญกว่าลูกสาว ในใจก็คิดแต่เรื่องของลูกชาย แต่ฉันไม่เคยทำร้ายลูกสาวตัวเอง!”
เจียงจื้อหย่วนไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง
เขาเป็นเจ้าหน้าที่ที่ผ่านการอบรมด้านแนวคิดมาแล้ว จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเรื่องแบบนี้ทำไม่ได้
“พ่อครับ เงินก้อนนี้ผมไม่ได้เอาจากพี่ฟรี ๆ ผมจะเขียนสัญญากู้ให้พี่ ถ้าครั้งนี้ขาดทุนก็ถือว่าผมกู้พี่มา ต่อไปพอหาเงินได้แล้วผมจะคืนให้”
“ต้าหลินจื่อ แกพูดอะไรเหลวไหลอยู่ตรงนั้น?
ขาดทุนก็ขาดทุนไปสิ ถ้าไม่ใช่เพราะแก พี่คงถูกคนหลอกจนขายตัวเองไปแล้วยังช่วยเขานับเงินด้วยซ้ำ
ถ้าไม่ใช่เพราะแก ฉันจะได้เงินแปดพันหยวนนี้มาได้ยังไง?”
“เดิมทีเงินก้อนนี้ไม่มีอยู่เลย เพราะต้าหลินจื่อเตือนฉัน ฉันถึงได้เงินมา ดังนั้นไม่ว่ายังไงก็ต้องให้ต้าหลินจื่อเอาเงินก้อนนี้ไปใช้ ฉันถึงจะสบายใจ”
“พ่อคะ ถึงตอนนี้พ่อยังมองไม่ออกอีกเหรอคะ?
เมื่อก่อนต้าหลินจื่อไม่ค่อยพูดก็จริง แต่ไม่ได้แปลว่าในใจเขาไม่รู้เรื่องรู้ราว
หลายปีมานี้น้องชายลำบากแทบตายกว่าจะมีความคิดเป็นของตัวเอง และความคิดพวกนี้เขาต้องไตร่ตรองมาดีแล้วแน่ ๆ”