“พวกท่านสองคนมาทำอะไรกันน่ะ?”
เจียงจื้อหย่วนเห็นท่าทางของทั้งคู่ดูดุดันไม่น้อย จึงเดาไม่ออกอยู่พักหนึ่งว่าพวกเขารู้เรื่องอะไรเข้าแล้ว
เขากำชับชาวบ้านทั้งหมู่บ้านไว้ล่วงหน้าแล้วว่า ห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นหมู่บ้านของพวกเขาอาจเกิดความวุ่นวายใหญ่โตขึ้นมาได้
“พวกฉันจะทำอะไร แกไม่รู้แก่ใจหรือไง?
พูดมาตามตรง ทำไมหมู่บ้านพวกแกถึงมีน้ำแล้ว? เขื่อนยังไม่ได้ปล่อยน้ำเลยนะ”
“ใช่ พูดมาตามตรง ทำไมหมู่บ้านพวกแกถึงมีน้ำแล้ว?”
ทั้งสองจ้องเจียงจื้อหย่วนเขม็ง พอเขาได้ยินคำถามนั้นก็ฟาดมือลงบนต้นขา ก่อนเผยรอยยิ้มออกมา
“โธ่เอ๊ย ฉันนึกว่าพวกคุณพูดเรื่องอะไรกันเสียอีก
ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง
น้ำจากบ่อของหมู่บ้านเราไง!”
“น้ำจากบ่อ ใครจะไปเชื่อแก?
ทีมผลิตธงแดงของพวกแกมีบ่อรวมกันแค่สามบ่อ น้ำดื่มยังไม่พอเลย จะเอาน้ำที่ไหนไปรดนา?”
“คำพูดแบบนี้เอาไว้หลอกเด็กสามขวบเถอะ จะหลอกพวกฉันน่ะฝันไปได้เลย ใครไม่รู้ไส้รู้พุงกันบ้างล่ะ”
“เหล่าเจียง พวกเราเป็นเพื่อนบ้านกันมาหลายปีแล้ว อยู่ใกล้กันจนเดินไปไหนมาไหนก็เจอกันตลอด
ถ้ามีเรื่องดี ๆ ก็อย่าคิดถึงแต่หมู่บ้านตัวเองแล้วปล่อยพวกเราไว้ข้างหลังสิ”
“เหล่าเจียง พวกเราเป็นพี่น้องกันมาหลายปี ถึงทุกปีจะมีเรื่องขัดแย้งกันเพราะแย่งน้ำก็เถอะ
แต่ถึงยังไงญาติไกลก็สู้เพื่อนบ้านใกล้ไม่ได้ เวลาเกิดเรื่องขึ้นมาก็ต้องพึ่งพาหมู่บ้านพี่น้องที่อยู่ใกล้ ๆ กันไม่ใช่หรือ?
ปีที่แล้วตอนหมู่บ้านพวกแกเกือบไฟไหม้ ชาวบ้านพวกเราก็ช่วยกันดับไฟไม่ใช่หรือไง?”