หมู่บ้านสองแห่งข้าง ๆ กำลังรอฟังข่าวเปิดประตูเขื่อนอย่างร้อนใจ ทุกวันต้องส่งคนไปเฝ้าที่เขื่อน
ปีนี้ภัยแล้งรุนแรงกว่าปีก่อน ๆ เห็นได้ชัดว่าระดับน้ำในแม่น้ำลดลงเรื่อย ๆ
ดินริมฝั่งแห้งแตกระแหง ทำให้ทุกคนต่างเฝ้ารอการเปิดประตูเขื่อนปล่อยน้ำในปีนี้
แต่พอเห็นประกาศที่เขื่อน ก็รู้ว่าการเปิดประตูปล่อยน้ำปีนี้ต้องเลื่อนออกไปอีกหนึ่งสัปดาห์
สาเหตุหลักคือในเขื่อนเองก็มีน้ำไม่มากพอ ถ้าเปิดประตูปล่อยน้ำตอนนี้ เกรงว่าน้ำจะไม่พอให้ทุกหมู่บ้านใช้
ผู้บริหารเขื่อนเองก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากประชุมกันแล้วตัดสินใจเช่นนี้
พอเห็นประกาศ ทุกคนต่างหน้าหม่นหมอง
ต้องรู้ว่าพืชผลขาดน้ำก็อยู่ไม่ได้ แค่รดน้ำช้าไปหนึ่งสัปดาห์ ก็หมายความว่าผลผลิตจะลดลงหนึ่งส่วนสิบ
หัวหน้าหมู่บ้านกว่ายี่สิบแห่งทั้งต้นน้ำและปลายน้ำพากันวิ่งไปล้อมเขื่อนเพื่อโวยวาย
หวังฉางเหอกับเจียงชุนเชิงมองผู้คนมากมายขนาดนั้น แล้วจู่ ๆ ก็มีแววประหลาดใจในดวงตา
ทั้งคู่เบียดเข้าไปอยู่ในกลุ่มคนแล้วกระซิบกันเบา ๆ
“แปลกนะ เจียงจื้อหย่วนไปไหน?”
“นั่นสิ ปกติเจียงจื้อหย่วนเสียงดังที่สุด แถมพุ่งเข้าไปอยู่หน้าสุดตลอด”
“วันนี้หมอนั่นทำไมไม่โผล่มา? หมู่บ้านของเขาไม่ขาดน้ำหรือไง?”
หวังฉางเหอกดเสียงต่ำพูดว่า
“พวกเรามาที่นี่สามสี่วันแล้ว เหมือนจะไม่เห็นเขาสักวันเลยนะ”
ทั้งคู่สบตากัน แบบนี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากล ปกติเจียงจื้อหย่วนกระตือรือร้นที่สุด