เจียงจื้อหย่วนเห็นหวังฉางเหอกับเจียงชุนเชิงวิ่งหนีไปเร็วราวกับกระต่าย จะห้ามก็ห้ามไม่ทัน
เขาร้อนใจจนกระทืบเท้าอยู่กับที่ ก่อนจะหันกลับมาชี้หน้าลูกชาย
“ไอ้ตัวทำบ้านพัง! หมู่บ้านเรากว่าจะมีน้ำสักหน่อย แกจะเอาข่าวนี้ไปบอกคนอื่นได้ยังไง?
แกคิดหรือเปล่าว่าถ้าข่าวนี้แพร่ออกไป คนพวกนั้นพอได้ยินว่าหมู่บ้านเรามีน้ำ ก็จะกลายเป็นพวกไม่กลัวตาย ไม่แน่อาจเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมา
ถ้าถึงขั้นลงไม้ลงมือกัน หมู่บ้านเราจะมีคนตายกี่คน?
คนจากตั้งหลายสิบหมู่บ้านมารวมกันแบบนี้ ไม่จับคนในหมู่บ้านเรากินทั้งเป็นเลยหรือไง?”
เห็นพ่อของตัวเองโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ
เจียงหลินรีบประคองพ่อไปนั่งบนม้านั่งยาว แล้วลูบหลังให้พ่อคลายหายใจติดขัด
“พ่อ อย่าเพิ่งร้อนใจ อย่าเพิ่งโมโห เรื่องนี้พ่อฟังผมอธิบายก่อน”
“จะอธิบายอะไรอีก?
แกก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้แล้ว ผมบอกเลยว่ารีบกลับไปตามคนทั้งหมู่บ้านมา เราต้องเตรียมตัวไว้ ไม่แน่คืนนี้อาจผ่านไปไม่ได้ด้วยซ้ำ”
“ทำไมฉันถึงได้ลูกที่พาซวยแบบแกนะ?”
“พ่อ อย่าเพิ่งพูดแบบนั้นสิ ผมขอถามพ่อก่อน ฟาร์มหมูของเรา จะเปิดหรือไม่เปิด?”
เจียงจื้อหย่วนถูกคำถามนี้ทำเอางงไปชั่วขณะ
นี่มันถามคนละเรื่องกันเลย!
“ไฟจะไหม้บ้านอยู่แล้ว แกยังจะห่วงเรื่องฟาร์มหมูอีก!
เราจะเอาเงินที่ไหนไปเปิดฟาร์มหมู? ในบัญชีหมู่บ้านไม่มีเงิน แกไม่รู้หรือไง?”
เจียงจื้อหย่วนรู้สึกว่าลูกชายตัวเองช่างโง่เหลือเกิน
“พ่อ ถึงบัญชีหมู่บ้านเราจะไม่มีเงิน แต่เงินที่จะเอามาเปิดฟาร์มหมูไม่ได้มาถึงตรงหน้าแล้วหรือไง?”