เจียงหลินลาหยุดหนึ่งวัน เด็ก ๆ ในหมู่บ้านมักมีงานไร่งานนาอย่างนั้นอย่างนี้ให้ช่วยกันทำอยู่เสมอ
ครูที่โรงเรียนไม่ได้เข้มงวดเรื่องการลาหยุดมากนัก
เจียงหลินตั้งใจจะไปหาพี่เขยคนที่สอง เพราะหมู่บ้านข้าง ๆ อยู่ไกล
หลังจากลาหยุดแล้ว เขาก็แวะบอกพ่อก่อน จากนั้นจึงปั่นจักรยานตรงไปบ้านพี่สาวคนที่สอง
ปั่นจักรยานไปก็ใช้เวลาราวสี่ชั่วโมง
ก่อนออกเดินทาง เจียงหลินยังตั้งใจหยิบเนื้อหมักตากแห้งหนึ่งชิ้นจากคานบ้านไปด้วย
นี่เป็นของที่แม่เก็บไว้ให้เขากินแก้หิว ต่อให้เป็นช่วงเก็บเกี่ยวก็ยังไม่ยอมแบ่งให้คนในบ้านกิน
เจียงหลินไม่ได้บอกแม่เลยสักคำ
เขาแอบเอาเนื้อหมักตากแห้งไปด้วย แล้วยังแวะเด็ดแตงกวากับพริกจากแปลงผักส่วนตัวของบ้านมาอีก
แขวนไว้กับแฮนด์จักรยาน แล้วมุ่งหน้าไปบ้านพี่เขยทันที
กว่าจะปั่นมาถึงหน้าบ้านพี่สาวได้ก็เหนื่อยแทบแย่ ขณะที่กำลังจะผลักประตูเข้าไป ก็ได้ยินเสียงด่าทอจากในลานบ้าน
“นังไก่ไม่ออกไข่! ตระกูลเจียงของพวกแกไม่มีดวงมีลูกชาย ลูกชายฉันแต่งกับแกนับว่าโชคร้ายจริง ๆ”
“ดูแกสิ แต่งกับลูกชายฉันมาตั้งหลายปี คลอดมาได้ก็แค่ตัวขาดทุนตัวเดียว
ดูพี่สาวแกอีกคนสิ แต่งออกไปเจ็ดแปดปีแล้วยังไม่มีข่าวคราว ตระกูลเจียงของพวกแกชาติที่แล้วคงทำเรื่องชั่วอะไรไว้ก็ไม่รู้”
“แม่คะ แม่พูดแบบนี้ได้ยังไงคะ?”
“ฉันพูดแบบนี้แล้วจะทำไม? ฉันพูดผิดตรงไหน? แกไม่ยอมคลอดลูกชายให้ลูกชายคนที่สองของฉัน แล้วฉันพูดผิดหรือไง?
ฉันจะบอกแกให้ ถ้าเป็นสมัยก่อน นังไก่ไม่ออกไข่อย่างแกคงโดนส่งกลับบ้านพ่อแม่ไปนานแล้ว