ตอนเซียวเฉิงเหอเห็นสวี่เหมยเฟิ่งอยู่ตรงประตู หัวใจก็เต้นระรัวด้วยความตกใจ รีบกวาดตามองไปรอบ ๆ
เห็นว่าแถวนั้นไม่มีใครอยู่ เขาจึงค่อย ๆ ดึงสวี่เหมยเฟิ่งไปยังตรอกข้าง ๆ
“คุณมาทำไม? ผมไม่ได้บอกแล้วเหรอว่าอย่ามาที่ทำงาน ถ้ามีคนเห็นขึ้นมาจะทำยังไง?”
พอสวี่เหมยเฟิ่งได้ยินคำพูดนั้นก็โมโหจนแทบระเบิด
“เซียวเฉิงเหอ ฉันดูเป็นคนที่น่าอับอายขนาดนั้นเลยเหรอ?
คุณกลัวคนอื่นเห็นฉันขนาดนี้ หมายความว่ายังไง? ถ้าคุณไม่อยากอยู่กับฉันจริง ๆ ก็เลิกกันไปเลย”
เห็นสวี่เหมยเฟิ่งโมโห เซียวเฉิงเหอก็รีบยิ้มเอาใจ
“ดูคุณสิ จะโมโหไปทำไม? ผมไม่ได้บอกหรือไงว่าช่วงนี้เป็นช่วงสำคัญ ผมกำลังจะได้เลื่อนตำแหน่ง
คุณไม่อยากให้ผู้ชายของคุณก้าวหน้าไปอีกขั้นหรือไง?
ถ้าผมได้ดี ชีวิตของเราสองคนก็จะสุขสบายขึ้น ผมบอกคุณแล้วไง วางใจเถอะ ผมจะให้สถานะที่ถูกต้องกับคุณแน่นอน”
“เซียวเฉิงเหอ คุณพูดแบบนี้ทุกครั้ง แต่ไม่เคยลงมือทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย
บอกตรง ๆ นะ ตอนนี้ฉันต้องใช้เงิน น้องชายฉันเตรียมทำธุรกิจ ต้องใช้เงินห้าพันหยวน”
พอเซียวเฉิงเหอได้ยิน สีหน้าก็พลันเคร่งขรึม ตระกูลสวี่นี่เป็นหลุมไร้ก้นจริง ๆ
ตั้งแต่เขารู้จักกับสวี่เหมยเฟิ่งมา บ้านนี้ก็เอาเงินเขาไปหลายพันหยวนแล้ว โดยเฉพาะน้องเขยคนนี้ โลภไม่มีที่สิ้นสุดจริง ๆ
“ตอนนี้ผมจะไปหาเงินมาจากไหน? คุณก็รู้ว่าเงินที่ผมมีอยู่ตอนนี้อยู่กับคุณหมดแล้ว คุณให้ผมหาเงินห้าพันหยวน ผมจะเอาอะไรไปหาล่ะ?”