ตอนเจียงซิ่วหยุนเลิกงาน เซียวเฉิงเหอผู้เป็นสามีตัวอย่างก็ปั่นจักรยานมารออยู่ข้างนอกอีกแล้ว
พอรับเจียงซิ่วหยุนกลับถึงบ้าน เขาก็หยิบสมุดเงินฝากออกมายัดใส่มือเธอ
“ที่รัก คุณไม่ได้กังวลมาตลอดหรือว่าผมเอาเงินไปใช้กับคนอื่นน่ะ
ดูสิ นี่ไงสมุดเงินฝากของบ้านเรา คราวนี้สบายใจแล้วใช่ไหม”
เจียงซิ่วหยุนเปิดสมุดเงินฝากดู เห็นยอดเงิน 9,600 หยวนอยู่ในนั้น ดวงตาก็หรี่ลงโดยไม่รู้ตัว
“เล่าเซียว ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณเป็นคนประหยัด เงินต้องเก็บไว้แน่ ๆ เอาเป็นว่าฉันจะเก็บเงินก้อนนี้เอง ต่อไปก็เอาไว้ให้ลูกชายกับลูกสาวของเราใช้”
เจียงซิ่วหยุนพูดพลางล็อกสมุดเงินฝากไว้ในตู้เสื้อผ้า ส่วนเซียวเฉิงเหอที่เดิมคิดจะดึงสมุดเงินฝากกลับมา ก็ได้แต่ชักมือกลับเข้ากระเป๋าอย่างกระอักกระอ่วน
“ใครเก็บก็เหมือนกันแหละ”
เดิมทีเซียวเฉิงเหอคิดว่าแค่เอาเงินมาโชว์ให้เจียงซิ่วหยุนเห็นก็พอ เป็นเพียงการสร้างภาพให้เธอวางใจเท่านั้น
ใครจะรู้ว่าผู้หญิงคนนี้จะโลภไม่รู้จักพอ ถึงกับยึดสมุดเงินฝากไปเสียแล้ว เงินก้อนนี้เขาเพิ่งยักย้ายออกมาจากบัญชีบริษัทวันนี้เอง
แล้วทีนี้จะทำยังไงดีล่ะ
โชคดีที่กว่าจะตรวจบัญชีก็ต้องรอถึงสิ้นเดือนหน้า ระหว่างนี้ยังมีเวลาหนึ่งเดือนให้เขายืมเงินจากทางโน้นมาโปะทางนี้ได้
ไว้หาโอกาสได้เมื่อไร เขาต้องหลอกเอาสมุดเงินฝากกลับมาให้ได้
สวี่เป่าเฉียงฮัมเพลงไปพลาง ปั่นจักรยานไปพลาง ใกล้จะเลี้ยวเข้าตรอกอยู่แล้ว จู่ ๆ ก็ชนเข้ากับคนที่สวนมา