เซียวเฉิงเหอเหลือบมองเด็กแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบร้อนเดินจากไป
เจียงหลินมองตามแผ่นหลังของเซียวเฉิงเหอ พลางหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง แล้วหันหลังเดินกลับไปยังห้องทำงานผู้อำนวยการโรงพยาบาล
เซียวเฉิงเหอคิดจริง ๆ หรือว่าเรื่องนี้จะปล่อยให้เขาปัดความรับผิดชอบไปได้ง่าย ๆ คิดว่าพวกเขาเป็นคนโง่หรือไง
เวลาไม่คอยใคร ตัวเขาเองก็รอต่อไปไม่ได้แล้ว
ก่อนสวี่เป่ากั๋วกลับมา ต้องจัดการเซียวเฉิงเหอให้ได้
ในห้องทำงานผู้อำนวยการโรงพยาบาล หัวหน้าแพทย์หลีนั่งก้มหน้าคอตก
ผู้อำนวยการกับรองผู้อำนวยการโรงพยาบาลมองหัวหน้าแพทย์หลีด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนกล่าวว่า
“หลี ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น แต่ถ้าคุณไม่มีคำอธิบายที่สมเหตุสมผล และไม่มีหลักฐานพิสูจน์ว่าเรื่องนี้เป็นความคิดของญาติผู้ป่วย...”
“พวกเราก็ช่วยอะไรไม่ได้ ตอนนี้ญาติผู้ป่วยยืนกรานอย่างหนักแน่นให้ลงโทษหมอเวชปฏิบัติ”
“ตอนนี้คุณพักงานไปก่อน กลับไปเขียนรายงานชี้แจง ถ้าหาหลักฐานยืนยันข้อเท็จจริงไม่ได้ คุณก็ต้องเผชิญกับการสอบสวนจากกรมสาธารณสุข”
นี่คือข้อสรุปที่ผู้บริหารโรงพยาบาลทั้งสองคนได้หลังจากหารือกับเจียงหลิน เพราะทางเจียงหลินก็ยืนกรานไม่ยอมอ่อนข้อเด็ดขาด
เดิมทีผู้อำนวยการหวังจะยุติเรื่องนี้ให้เงียบ ๆ อย่างไรเสีย หนึ่งในผู้เกี่ยวข้องก็คือญาติผู้ป่วย
ตอนแรกเขาคิดว่าถ้าอีกฝ่ายไม่อยากเอาเรื่องพี่เขยของตัวเอง เรื่องนี้ก็คงปัดให้ผ่านไปได้ง่าย ๆ
ปัญหาคือเจียงหลินไม่ยอมรามือ เขาบอกว่าถ้าหัวหน้าแพทย์หลีไม่มีหลักฐานสักชิ้น ก็พิสูจน์ได้ว่าหัวหน้าแพทย์หลีตั้งใจใส่ร้ายพี่เขยของเขา