เจียงหลินเพิ่งปั่นจักรยานออกจากประตูโรงเรียน ก็เห็นพี่สาวคนโตยืนนิ่งอยู่ตรงมุมกำแพงหน้าโรงเรียน จ้องมองประตูเขม็ง ทั้งที่เห็นเขาออกมาแล้วแท้ ๆ แต่กลับทำเหมือนไม่เห็น
สีหน้าดูเหม่อลอยเล็กน้อย
ใจเจียงหลินพลันกระตุก พี่สาวเป็นแบบนี้ดูท่าไม่ค่อยดีแล้ว
เจียงซิ่วหยุนกำลังเหม่ออยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงเบรกดังเอี๊ยดขึ้นมา ทำเอาเธอสะดุ้งตื่นจากภวังค์
เมื่อเห็นน้องชายร่างสูงใหญ่ตรงหน้า ไม่รู้ทำไมจู่ ๆ ก็รู้สึกแสบจมูก ขอบตาแดงก่ำขึ้นมา
“ต้าหลินจื่อ!”
เจียงหลินเห็นขอบตาพี่สาวแดง ก็เข้าใจทันทีว่าพี่สาวอาจจะจับพิรุธได้แล้ว
เขาเองก็ไม่ได้หวังว่าพี่สาวจะไม่รู้เรื่องนี้ เซียวเฉิงเหอทิ้งช่องโหว่ไว้มากเกินไปจริง ๆ
ชาติก่อนที่พี่สาวถูกปิดบังได้ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเธอไม่เคยสงสัยในความรักครั้งนี้เลย
อีกส่วนหนึ่งก็เพราะทุกคนใจดีเกินไป ไม่มีใครคิดว่าคนอื่นจะเลวร้ายได้ถึงขนาดนั้น
ยิ่งไปกว่านั้น เซียวเฉิงเหอยังแสดงละครเก่งมาก ภายนอกเขาเป็นถึง “สามีตัวอย่างสิบประการ” เลยทีเดียว
เจียงหลินตบเบาะหลังพลางพูดว่า
“พี่ ขึ้นมาเถอะ ผมจะพากลับบ้าน”
เจียงซิ่วหยุนนั่งอยู่บนเบาะหลัง เอนตัวพิงแผ่นหลังน้องชาย ไม่รู้ทำไมจู่ ๆ ในใจก็รู้สึกสงบขึ้นมา
ทั้งที่ในใจวุ่นวายไปหมด แต่พอนั่งอยู่ตรงนี้กลับไม่อยากคิดอะไรเลย
เจียงหลินปั่นจักรยานช้ากว่าปกติมาก ท้องพี่สาวโตจนเห็นชัดว่าใกล้คลอดเต็มทีแล้ว
เขาค่อย ๆ ปั่นกลับบ้านอย่างระมัดระวัง