เจียงซิ่วหยุนรู้สึกปวดท้องเล็กน้อย ใบหน้าซีดลงนิดๆ
เมื่อวานเธออยู่ที่ไร่ตลอดทั้งวัน แม้จะมีพ่อกับน้องชายคอยช่วย แต่เธอก็ยังต้องกังวลเรื่องต่างๆ มากเกินไป
“ผู้จัดการคะ ฉันอยากขอลาสักวันค่ะ ปวดท้องนิดหน่อย อยากไปโรงพยาบาลตรวจดู”
ผู้จัดการหวังได้ยินแล้วตกใจ
“งั้นรีบไปเลย รีบไปสิ โธ่ เรื่องมันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง!
อุตส่าห์ช่วยสหกรณ์จัดหาและจำหน่ายของเราแก้ปัญหาใหญ่ได้แท้ๆ สุดท้ายกลับทำให้คุณเหนื่อยไปด้วย
ไปตรวจเถอะ ไม่ต้องกังวล”
เจียงซิ่วหยุนประคองท้องเดินเร็วๆ ไปยังโรงพยาบาลคนงาน
ตอนใกล้จะถึงโรงพยาบาลคนงาน เธอก็ลูบท้องขึ้นมาอย่างกะทันหัน สามีพูดมาตลอดว่าครรภ์นี้เป็นลูกแฝด
หมอก็บอกว่าเป็นลูกแฝด แต่สัญชาตญาณของคนเป็นแม่กลับรู้สึกไม่ค่อยเหมือนอย่างนั้น
เมื่อนึกถึงเรื่องที่เจียงหลินเคยเล่าให้ฟัง เธอก็คิดว่าไม่สิ ต่อให้แค่เพื่อให้ตัวเองนอนหลับได้อย่างสบายใจในคืนนี้ เธอก็ต้องไปตรวจให้ได้สักครั้ง
เจียงซิ่วหยุนจึงเปลี่ยนทาง เดินไปยังโรงพยาบาลกลางอำเภอที่อยู่ไกลกว่า
ในอำเภอของพวกเขามีโรงพยาบาลสองแห่ง แห่งหนึ่งคือโรงพยาบาลกลางอำเภอ อีกแห่งคือโรงพยาบาลคนงานของโรงงานเครื่องจักรที่อยู่ใกล้บ้าน
ปกติพวกเขาไปโรงพยาบาลคนงานของโรงงานเครื่องจักร เพราะอยู่ใกล้กว่า อีกทั้งยังใช้ใบเบิกค่ารักษาของโรงงานได้
หลังลงทะเบียนเสร็จ เธอก็นอนลงบนเตียงตรวจของแผนกสูติกรรม
มองหมอตรวจอัลตราซาวนด์บนท้องของเธอ