“เซียวเฉิงเหอ ยังรู้จักกลับบ้านด้วยเหรอ?”
เจียงซิ่วหยุนทำหน้าเย็นชา มองเซียวเฉิงเหอเข็นจักรยานเข้ามาในบ้านด้วยแววตาเย็นเยียบ
หัวใจเซียวเฉิงเหอกระตุกวูบ
เมียเขาเป็นอะไรไปเนี่ย?
“ซิ่วหยุน เป็นอะไรไปเหรอ? ผมไปทำงานต่างเมืองสามวันจริง ๆ มันช่วยไม่ได้ บริษัทเป็นคนจัดการทั้งนั้น”
“ถ้าไม่พอใจอะไร ก็อย่าเก็บไว้ในใจ จะตีจะด่าผมก็ได้
ขอแค่อย่าทำให้ตัวเองกับลูกเจ็บก็พอ”
เซียวเฉิงเหอยังคงทำท่าสามีแสนดีที่ยอมให้ตีให้ด่าได้เหมือนเคย
“เซียวเฉิงเหอ ไม่ต้องพูดจาหวานหูแล้ว ฉันถามตรง ๆ เลยว่าเงินในบ้านหายไปไหน?”
ประโยคเดียวทำให้เซียวเฉิงเหอโล่งอก เขานึกว่าเจียงซิ่วหยุนจับได้เรื่องอะไรเข้าเสียอีก!
ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง
“เมียจ๋า เงินในบ้านไม่ได้อยู่กับเมียหมดแล้วเหรอ?”
เซียวเฉิงเหอยิ้มแฉ่งขยับเข้าไปหา เขารู้ดีว่าเมียมีสมุดเงินฝากอยู่เล่มหนึ่ง และในนั้นคงเหลือเงินไม่มากแล้ว
“เซียวเฉิงเหอ เลิกยิ้มกลบเกลื่อนสักที ฉันกำลังพูดเรื่องจริงจังอยู่นะ!
ฉันใกล้คลอดแล้ว
ผู้ชายตัวโตอย่างคุณจะให้เมียควักเงินคลอดลูกเองได้ยังไง?”
“เมียจ๋า ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ?”
เซียวเฉิงเหอถึงกับมึนงงกับคำพูดนี้ ตั้งแต่ทั้งคู่แต่งงานกันมา
เจียงซิ่วหยุนยึดมั่นกับข้อตกลงเรื่องเงินทองที่ตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกเสมอ นี่เองเป็นเหตุผลที่หลายปีมานี้เซียวเฉิงเหอใช้ชีวิตได้อย่างสบายใจ
ใครจะคิดว่าเมียของเขาจะหัวทึบ แถมเธอยังมีเงินเดือนของตัวเองอีกด้วย พอเป็นเรื่องเงินทอง เซียวเฉิงเหอจึงรู้สึกภูมิใจกับสิ่งที่ตัวเองทำสำเร็จในวันนี้มาก