“เซียวเฉิงเหอ ที่แกไม่ยอมหย่ากับฉัน ไม่ใช่เพราะแกรักฉันมากแค่ไหนหรอก
หรือเพราะแกรักลูกสาวเรามากแค่ไหนด้วย!
แกแค่กำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่จะได้เลื่อนตำแหน่ง
แกกลัวว่าการหย่าจะส่งผลให้แกไม่ได้เป็นผู้จัดการบริษัทน้ำตาลและเหล้า”
รูม่านตาของเซียวเฉิงเหอหดลงทันที
เขาเสียใจที่หลายครั้งหลายหนเคยพูดกับเจียงซิ่วหยุนที่บ้านว่าตัวเองกำลังจะได้เลื่อนตำแหน่งในเร็ว ๆ นี้
ตอนนั้นเขาภูมิใจมากแค่ไหน ตอนนี้ก็เสียใจมากเท่านั้น เพราะเรื่องนี้กลายเป็นจุดอ่อนที่คนตระกูลเจียงใช้จับเขาไว้ได้
“ซิ่วหยุน ฉันไม่ได้...”
“พอเถอะ เซียวเฉิงเหอ ฉันรู้ดีกว่าแกเสียอีกว่าแกเป็นคนยังไง
แกเป็นคนที่เห็นผลประโยชน์สำคัญที่สุดเสมอ
อยู่กับฉันมาตั้งหลายปี ทำเป็นรักใคร่กันไปวัน ๆ แกก็แค่อยากได้ลูกชายสักคนไม่ใช่เหรอ?”
“หย่ากันเถอะ
ทรัพย์สินของบ้านเรา มีแค่สมุดเงินฝาก 8,000 หยวนที่อยู่ในมือฉันนี่แหละ เงิน 8,000 หยวนนี้เป็นของฉันทั้งหมด
ห้องพักที่หอของแก ฉันก็ไม่ขอแบ่ง สิทธิ์เลี้ยงดูลูกสาวเป็นของฉัน
จากนี้ไปต่างคนต่างไป ทางใครทางมัน”
เซียวเฉิงเหอกำลังจะอ้าปากพูด
เจียงซิ่วหยุนก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ถ้าแกไม่อยากหย่า ก็ได้
งั้นให้น้องชายฉันไปหาหัวหน้าที่บริษัทแก ถ้ายังไม่ได้เรื่อง พอฉันพ้นเดือน ฉันจะอุ้มลูกไปหาหัวหน้าเองก็ได้
แกตัดสินใจเอาเองว่าจะหย่าหรือไม่หย่า ตามใจแก!
ตอนนี้ฉันยังยอมพูดกับแกดี ๆ อยู่
แต่ถ้าฉันอุ้มลูกไปถึงเมื่อไร เราก็คงคุยกันดี ๆ ไม่ได้แล้ว