เจียงหลินกลับถึงบ้านอย่างตื่นเต้นดีใจ
เจียงจื้อหย่วนกำลังนั่งสูบยาสูบอยู่บนธรณีประตู สีหน้ากลุ้มใจ
“พ่อ เป็นอะไรไปน่ะ? คิ้วพ่อขมวดจนหนีบแมลงวันตายได้แล้วนะ”
เห็นท่าทางกลุ้มใจของพ่อ เจียงหลินลองนึกย้อนดูในหัวแล้ว ก็จำไม่ได้ว่าตอนนั้นที่บ้านเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า
“เฮ้อ แกจะไปรู้อะไร อีกเดี๋ยวก็ถึงช่วงแย่งน้ำแล้ว ทุกปีพอถึงช่วงนี้ก็ต้องมีคนตายสองคน”
“พ่อเองก็ไม่สบายใจเหมือนกัน เรื่องกับคนตระกูลเซียวก็บานปลายถึงขนาดนี้แล้ว ถ้าในหมู่บ้านเกิดมีคนตายขึ้นมาอีก”
“คนตระกูลเซียวไปพูดอะไรที่อำเภอสักสองสามคำ ไม่แน่ว่าจะมีคนปลดพ่อออกจากตำแหน่งก็ได้”
เจียงจื้อหย่วนเองก็จนปัญญา หมู่บ้านแย่งน้ำกันทุกปี และทุกปีก็มีคนตาย
ที่ดินคือชีวิตของชาวนา ยิ่งหมู่บ้านที่อยู่บนที่ราบอย่างพวกเขาไม่มีจุดแข็งอะไร น้ำจึงสำคัญอย่างยิ่ง
ทุกปีพวกเขากับหมู่บ้านสองแห่งที่อยู่ต้นน้ำและปลายน้ำต้องทะเลาะลงไม้ลงมือกันเพราะแย่งน้ำ
ทุกปีมีคนตายเพราะเรื่องนี้ พอมีคนตาย ก็ต้องมีคนในหมู่บ้านรับผิดชอบ
ถ้าข้างบนไม่เอาเรื่องก็แล้วไป แต่พอมีคนเอาเรื่องขึ้นมา เขาซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบเป็นคนแรก
พอได้ยินคำพูดของพ่อ เจียงหลินก็พลันนึกขึ้นได้ ใช่แล้ว ถึงช่วงที่หมู่บ้านต้องแย่งน้ำกันอีกแล้ว
แถวบ้านพวกเขา สิบปีมีแปดปีที่แห้งแล้ง
กว่าจะขอเงินจากอำเภอมาสร้างเขื่อนต้นน้ำได้ไม่ใช่เรื่องง่าย พอเขื่อนปล่อยน้ำทุกปี หมู่บ้านปลายน้ำก็ต้องทะเลาะกัน