“ไม่ต้องกลัวหรอก เธอไม่มีทางรู้แน่”
เห็นสวี่เหมยเฟิ่งตกใจจนหน้าซีด เซียวเฉิงเหอรีบประคองภรรยาคนสวยของตัวเองให้นั่งลงบนเตียง
เขาพบสวี่เหมยเฟิ่งเมื่อปีก่อน ตอนลงไปเยี่ยมเยียนและช่วยเหลือผู้ยากไร้ในชนบท
บ้านของหญิงสาวยากจนจนแทบไม่มีอะไรเลย ตอนที่เขายื่นของเยี่ยมเยียนให้ เธอตกใจจนหน้าซีด
แต่พอปลายนิ้วของทั้งคู่สัมผัสกัน ใบหน้าของเธอก็พลันแดงระเรื่อ
ท่าทางเขินอายและไร้เดียงสานั้นทำให้เซียวเฉิงเหอหวั่นไหวขึ้นมาทันที
นับแต่นั้นมา เขาก็ทำเรื่องเกินขอบเขตเพื่อสวี่เหมยเฟิ่งมากมาย
อันที่จริงเขาเคยคิดเหมือนกันว่า หรือจะหย่ากับเจียงซิ่วหยุน แล้วแต่งงานกับสวี่เหมยเฟิ่งไปเลยดี
แต่ถ้าเขาทิ้งภรรยาที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาในตำแหน่งนี้ นั่นคงเป็นรอยด่างครั้งใหญ่หลวง
ยิ่งไปกว่านั้น เจียงซิ่วหยุนเป็นคนที่ยอมแตกหักดีกว่ายอมจำนน ถึงตอนนั้นไม่แน่ว่าเธอจะลากเขาลงเหวไปด้วยกัน
คิดทบทวนไปมา เซียวเฉิงเหอก็ต้องข่มใจตัวเองเอาไว้ก่อน
เขาครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหารือกับสวี่เหมยเฟิ่งว่าเขาจะช่วยเธอ ช่วยตระกูลสวี่ และช่วยจัดหางานให้น้องชายของเธอ เพื่อให้ทุกคนมีชีวิตที่ดีขึ้น
แต่สวี่เหมยเฟิ่งต้องยอมอยู่กับเขาโดยไม่มีสถานะ
อย่างไรเสีย พ่อก็ปูทางให้เขาไว้แล้ว ขอเพียงพยายามทำงานต่อไปอีกสองสามปี พอถึงคราวเลื่อนตำแหน่งครั้งหน้า เขาก็จะได้ย้ายเข้าไปทำงานในเมืองโดยตรง
ในสายตาคนนอก เขากับเจียงซิ่วหยุนเป็นสามีภรรยาที่รักใคร่กลมเกลียวกันมาตลอด หากตอนนี้จู่ ๆ เรื่องที่เขามีปัญหากับผู้หญิงคนอื่นถูกเปิดเผยขึ้นมา