เจียงหลินมองถ้ำอิฐเก่าซอมซ่อแห่งนี้
แม้จะรู้สึกสงสาร แต่ก็ต้องกัดฟันทำต่อ
ถึงถ้ำจะเก่าโทรม ข้าวของเครื่องใช้ก็ไม่ครบครัน แต่อย่างน้อยก็แข็งแรงดี รับรองว่าไม่ถล่มลงมาแน่
“พี่ครับ ผมจะไปยืมขวานในหมู่บ้าน แล้วขึ้นเขาไปตัดฟืน”
“พี่เขย พี่ไปหาทางหาไหสักใบจากในหมู่บ้านเถอะ จะซื้อหรือจะยืมก็ได้ ยังไงพวกพี่ก็ต้องใช้น้ำนะ”
เจียงหลินจัดการธุระไปพลาง เข็นจักรยานเข้าไปในบ้านไปพลาง แล้ววางห่อผ้าลงบนเตียงเตา
จางโหย่วไฉ่เพิ่งได้สติกลับมา เมื่อครู่เขายังรู้สึกมึนงงสับสนอยู่เลย
ไม่รู้เหมือนกันว่าวันนี้ชีวิตตัวเองถึงได้กลายเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร
ถูกแม่ไล่ออกจากบ้านอย่างไม่ไยดี
แต่พอได้ยินคำพูดของน้องเขย เขาก็ตั้งสติได้ทันที เขาเป็นผู้ชายของบ้านนี้ ถ้าตอนนี้ตัวเองลนลาน แล้วลูกกับเมียจะทำอย่างไร
“ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ ต้าหลินจื่อ วันนี้ต้องขอบใจนายมาก ถ้าไม่ได้นาย ฉัน...”
เขาซาบซึ้งน้องเขยมากจริง ๆ ถ้าวันนี้น้องเขยไม่โผล่มา เขาก็คงยังใช้ชีวิตอยู่ในภาพลวงตาว่าแม่รักลูก ลูกกตัญญู
“พอเถอะพี่เขย แค่พี่ไม่เกลียดผม ผมก็ซาบซึ้งมากแล้ว ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเองเถอะ ผมจะขึ้นเขาไปตัดฟืนก่อน”
เจียงหลินหิ้วขวานกับเชือกเดินขึ้นเขา หมู่บ้านนี้เขาก็ไม่คุ้นเคย ส่วนงานตัดฟืนนี่ก็ไม่ได้ทำมาหลายปีแล้ว
แต่ถึงไม่เคยทำก็ไม่เป็นไร ยังไงตัดฟืนก็ไม่ใช่งานที่ต้องใช้ฝีมืออะไรเป็นพิเศษ