“พี่เขย ของพวกนี้ผมซื้อมาให้น้องหนูกับพี่สาวอยู่แล้ว”
เจียงหลินยกถุงตาข่ายเข้ามา วางของลงบนเตียงเตา ตอนนี้ในห้องยังไม่มีแม้แต่เฟอร์นิเจอร์สักชิ้น
“อย่าเลย! ของดีขนาดนี้เอากลับไปให้พ่อกับแม่เถอะ”
จางโหย่วไฉ่รีบห้าม ของพวกนี้ปกติเขาเองยังไม่กล้ากินสักคำ
บ้านไหนจะซื้อของพวกนี้ นอกจากเอาไปเยี่ยมญาติมิตร ลงเงินไปตั้งเยอะ จะเอามากินเองที่บ้านได้อย่างไร
นี่มันผลาญเงินชัด ๆ ไม่ใช่หรือ?
“พี่เขย ผมบอกว่ากินได้ก็กินได้ ถึงขั้นนี้แล้ว ยังจะมาเกรงใจผมอีกทำไม?”
“พวกเราทั้งครอบครัววุ่นกันมาทั้งวัน พี่ยังบาดเจ็บอยู่ด้วย ดูน้องหนูสิ ตัวเล็กแค่นั้น หิวจนเป็นอย่างไรแล้ว?
พี่สาวก็เหนื่อยมาทั้งวัน ถ้าไม่กินให้อิ่ม พรุ่งนี้จะไหวได้อย่างไร?”
“ของพวกนี้ผมซื้อ ผมเป็นคนตัดสินใจ จะกินก็กินไป มีอะไรนักหนา?”
เจียงหลินแกะห่อกระดาษเถาซูออกทันที
เถาซูที่มันเยิ้มด้านในเผยออกมา เขาหยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วยื่นให้น้องหนู
“น้องหนู มา! มาหาน้าสิ น้าจะให้เถาซู”
ดวงตาของเด็กหญิงเป็นประกายขึ้นมาทันที ใบหน้าเล็ก ๆ เผยความปรารถนาออกมา แต่ดูท่าคงถูกสั่งสอนจนชินอยู่ที่บ้าน
แม้ถึงตอนนี้ก็ยังไม่เหมือนเด็กทั่วไปที่รีบพุ่งเข้ามาหา กลับหันไปมองแม่อย่างหวาด ๆ
“แม่!”
เสียงนุ่มนิ่มนั้นเต็มไปด้วยความอยากกิน
เจียงซิวลี่มองเถาซูด้วยสีหน้าลังเลใจ
“ไม่ต้องมองแม่ น้าซื้อมา น้าเป็นคนตัดสินใจ