“แม่ บ้านเก่าหลังนั้นอยู่ไม่ได้จริง ๆ แม่รอแม้แต่วันเดียวไม่ได้เลยหรือครับ”
จางโหย่วไฉ่โกรธจนแทบระเบิด
“ลูกคนรอง ไม่ใช่ว่าแม่ใจร้าย แต่แกเอาเงินไปหมดแล้ว จะให้คนในบ้านนี้ใช้ชีวิตกันยังไง
ถ้าแกอยากอยู่ที่นี่ก็ได้ งั้นก็จ่ายค่าเช่ามา ห้องที่แกกับเมียอยู่ เดือนละห้าหยวน”
“จ่ายล่วงหน้ามาทั้งปีเลย”
แม่จางคิดว่าอย่างไรก็ต้องเอาเงินก้อนนั้นกลับมาให้ได้ ยังไงเสียจางโหย่วไฉ่ก็ไม่มีที่อยู่
ถึงจะเสียเปรียบโดนหลอก ก็ต้องควักเงินออกมาให้เธอแต่โดยดี
เจียงซิวลี่ได้ยินแล้วแทบเป็นลม เดิมทีเงินหนึ่งร้อยยี่สิบหยวนก็ไม่พอค่ารักษาอยู่แล้ว
แม่สามีอ้าปากทีเดียวก็จะเอาไปตั้งหกสิบหยวน
“แม่ นี่แม่กำลังบีบให้พวกเราทั้งครอบครัวตายหรือคะ”
ตอนนี้เจียงซิวลี่กระวนกระวายใจไปหมด
ยังไม่รู้เลยว่าสามีจะรักษาหายหรือเปล่า ได้ยินว่ามีค่าใช้จ่ายก้อนโตอีกหลายอย่าง
เธอกับลูกสาวเองก็ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่แม่สามีกลับใจร้ายกับพวกเขาถึงขนาดนี้
เธอรู้สึกเหมือนครอบครัวของตัวเองกำลังถูกต้อนจนถึงทางตัน
“อะไรที่ว่าแม่บีบพวกแก ไม่ใช่พวกแกต่างหากที่บีบแม่”
แม่จางไม่สะทกสะท้าน
“ไม่จ่ายค่าเช่าก็รีบย้ายออกไปซะ”
“ได้ครับแม่ ผมย้าย”
จางโหย่วไฉ่พูดเสียงเย็น
แล้วก็หันหลังเดินกลับเข้าห้อง
ไม่นานนัก ข้าวของในห้องก็เก็บเสร็จ มองดูห่อสัมภาระสี่ห่อที่กองอยู่ในห้องแล้วช่างน่าเวทนา
ข้าวของทั้งหมดที่สองคนมีรวมกัน กลับมีเพียงสี่ห่อเท่านั้น