“ซินเจียวให้ฉันซ่อนไว้”
ถังซินหัวเราะเย็นชา “แม่ฉันแวะมาขูดรีดถึงบ้านอยู่เรื่อย ๆ แทบอยากจะกวาดบ้านฉันจนเกลี้ยง”
“ถ้าไม่ซ่อนเอาไว้บ้าง แม่คงไม่เหลือข้าวสักเม็ดให้ฉัน”
ผู้หญิงทั้งสามฟังแล้วก็เข้าใจทันที
เรื่องที่ครอบครัวถังปฏิบัติต่อถังซินไม่ดีนั้น คนทั้งกองการผลิตรู้กันหมด
ตอนแยกบ้านเมื่อปีก่อน ย่าถังลำเอียงจนเข้ากระดูก
ข้าวของที่พอมีประโยชน์ล้วนแบ่งให้พี่ชายทั้งสองของเขา
พอถึงคราวถังซิน อย่าว่าแต่บ้านเลย ข้าวสักเม็ดก็ไม่ได้แบ่งให้
เขาถูกไล่ออกจากบ้านไปพร้อมเสื้อผ้าไม่กี่ชุด
ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อของหลัวซินเจียวถูกงูพิษกัดตอนขึ้นเขาล่าสัตว์ รู้ตัวว่าอยู่ได้อีกไม่นาน และอยากเห็นลูกสาวเป็นฝั่งเป็นฝาเสียก่อน จึงรับเขาเป็นเขยเข้าบ้าน ถังซินคงอดตายอยู่ข้างนอกไปนานแล้ว
ก่อนหน้านี้ไม่นาน หลัวซินเจียวมีไข้สูงอยู่สามวันไม่ยอมลด หมอบอกให้เขาพาเมียไปตรวจที่โรงพยาบาลในเมือง และควรเตรียมเงินสัก 80-100 หยวน
ถังซินคุกเข่าหน้าบ้านตระกูลถังทั้งวันทั้งคืน อ้อนวอนแม่ให้ยืมเงินสักหน่อย
ย่าถังนั่งแสร้งทำเป็นหูหนวกอยู่ในห้องโถงใหญ่ ไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตาขึ้นมอง
ไม่มีทางเลือก เขาจึงต้องไปคุกเข่าขอยืมเงินทีละบ้าน
กว่าจะคุกเข่าขอยืมเงินได้เกือบครึ่งหมู่บ้าน หลัวซินเจียวก็ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว
ถังซินคุกเข่าหมดสติหน้าหลุมศพ เพิ่งฟื้นขึ้นมาเมื่อครู่นี้เอง
คนในหมู่บ้านต่างพูดกันว่า ตระกูลถังทำบาปไว้ สักวันต้องได้รับผลกรรม
หลินซิ่วซิ่วมองใบหน้าด้านข้างของถังซินแล้วรู้สึกปวดใจ
ครอบครัวถังทำกับถังซินแบบนั้น แล้วพวกเธอสามคนต่างจากนั้นตรงไหน?
บ้านสามีไล่ บ้านเดิมก็รังเกียจ ไม่มีใครยอมรับพวกเธอไว้
ล้วนเป็นคนโชคร้ายที่ถูกคนในครอบครัวรังแก
เธอพูดเสียงเบาว่า “จุดไฟก่อนเถอะ”
จากนั้นก็หยิบหม้อเหล็กออกมา ตั้งบนขาตั้งสามขา เทน้ำเย็นลงไปครึ่งหม้อ แล้วหยิบมันเทศตากแห้งสามกำมือใส่ลงไป
“ต้องต้มสักครึ่งชั่วโมงถึงจะนิ่ม”
หลินซิ่วซิ่วกอดเข่านั่งลง เติมฟืนเข้าไปในเตาไฟ
ฟืนในเตาดังเปรี๊ยะ ๆ พวกเขานั่งล้อมวงอยู่ข้างเตา แสงไฟส่องใบหน้าซูบผอมหลายคน
โจวเซี่ยเหมยกลืนน้ำลาย จ้องหม้อเขม็งไม่กะพริบตา ท้องก็ร้องโครกครากขึ้นมาอีก
ถังซินนั่งอยู่ตรงมุม หลับตาลงเรียบเรียงความทรงจำในหัวทีละเรื่อง
บรรพบุรุษว่าไว้ว่า เมื่อมาถึงแล้วก็จงอยู่ให้เป็นสุข
ต้องทำความเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ให้ชัด ถึงจะวางแผนได้ว่าต่อไปจะทำอย่างไร
ร่างนี้อ่อนแอมาก แค่เดินไม่กี่ก้าวก็หอบแล้ว คงเป็นเพราะช่วงหลายวันมานี้คุกเข่าหนักจนร่างกายทรุดโทรม
แล้วยังมีเงินที่ยืมมาอีก
ยุคนี้แต่ละบ้านก็ไม่ได้มีเงินเหลือเฟือ ต้องใช้คืน
ไม่อย่างนั้นต่อไปคงไม่กล้าเงยหน้าสู้คนในหมู่บ้าน
เงินคืนง่าย
ด้วยฝีมือของเขา ขอแค่มีอุปกรณ์ที่เหมาะมือ ขึ้นเขาไม่กี่เที่ยวก็หาเงินได้พอแล้ว
แต่สิ่งที่ใช้คืนยากคือบุญคุณ
ในยุคนี้ คนที่ยอมให้ยืมเงินถือว่ามีน้ำใจอย่างใหญ่หลวง!
“ถังซิน เป็นอะไรหรือเปล่า? ตรงไหนไม่สบายไหม?” ซูหว่านฉิงได้ยินเขาถอนหายใจ ก็รีบขยับเข้ามาหาอย่างร้อนใจ
ถังซินลืมตาขึ้น โบกมือ
“ไม่เป็นไร แค่ยังมึนหัวนิดหน่อย”
“ฉันหลับไปนานแค่ไหน?”
“ตั้งแต่บ่ายเมื่อวานจนถึงตอนนี้” หลินซิ่วซิ่วเขี่ยฟืนในเตา “เกือบหนึ่งวันแล้ว”
หนึ่งวัน?
มิน่าถึงรู้สึกไม่สบายไปทั้งตัว
เจ้าของร่างเดิมไม่ได้กินข้าวดี ๆ สักมื้อมาพักหนึ่งแล้ว พอเจอเรื่องเศร้าหนักเข้า ไม่แปลกที่เขาจะเข้ามาแทน
เขามองมันเทศตากแห้งที่กำลังเดือดในหม้อ มุมปากกระตุก
ของแบบนี้กินแค่ให้อิ่มท้อง ถ้าอยากได้สารอาหารก็ต้องกินเนื้อ
คิดได้ดังนั้น เขาก็พยุงตัวลุกขึ้นจากกำแพงดินแล้วเดินออกไปนอกบ้าน
“พี่ถังซิน มันเทศตากแห้งใกล้สุกแล้ว พี่จะไปไหน?” โจวเซี่ยเหมยเงยหน้ามองแผ่นหลังเขา
“ไปเอาของหน่อย”
ถังซินเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่โดยไม่หันกลับมา แล้วเริ่มสำรวจบ้าน
ห้องเก็บฟืนอยู่ตรงข้ามห้องครัว อีกสองมุมเป็นห้องนอน ประตูหน้าอยู่ตรงข้ามประตูหลัง
บ้านดินอัดที่สร้างจากดินเหนียวกับฟาง ฤดูหนาวอบอุ่น ฤดูร้อนเย็นสบาย!
เป็นรูปแบบบ้านในชนบทแถบหลิ่งหนาน
ยังดีที่อยู่ทางใต้ ต่อให้ตอนนี้หิมะตก อุณหภูมิก็แค่ 8-9 องศา ไม่เหมือนทางเหนือที่ติดลบหลายสิบองศาได้ง่าย ๆ
ถังซินเดินเข้าไปในห้องเก็บของ คุ้ยเอาหีบไม้ที่มีฝุ่นจับเต็มใบออกมาจากมุมห้อง
นี่เป็นของที่หลัวหงซาน พ่อตาผู้ล่วงลับทิ้งไว้ข้างหลัง ข้างในมีอุปกรณ์ทำมาหากินของเขา
พอเปิดฝาหีบ กลิ่นไม้เก่าก็ลอยปะทะหน้า เขาหันหน้าหนีแล้วไอออกมาครั้งหนึ่ง
ด้านบนสุดวางคันธนูเขาควายที่หลัวหงซานทิ้งไว้ เขาปัดฝุ่นที่เกาะคันธนูออก เผยให้เห็นเนื้อไม้เป็นเงา สายธนูก็ยังไม่ขาด
ในแล่งมีลูกธนูอยู่เก้าดอก
นายพรานแถวนั้นขึ้นเขาจะพกลูกธนูไปแค่เก้าดอก ยิงหมดแล้วก็ต้องกลับบ้าน ไม่ว่าจะได้สัตว์หรือไม่ก็ตาม ห้ามเข้าไปในป่าลึกต่อ
คนเฒ่าคนแก่บอกว่า ถ้าฝ่าฝืนกฎนี้ เจ้าป่าเจ้าเขาจะจดชื่อไว้ แล้วสามปีหลังจากนั้นก็จะไม่มีทางเจอสัตว์ให้ล่าอีก
เจ้าของร่างเดิมเคยตามซินเจียวขึ้นเขาไปห้าหกครั้ง ปีนจนหอบทุกครั้ง แถมกลับมือเปล่าตลอด หลังจากนั้นเลยเก็บธนูกับลูกธนูเข้าหีบ ปล่อยให้เมียขึ้นเขาล่าสัตว์หาเลี้ยงครอบครัว
ใต้แล่งยังมีสมุดเก่าเล่มหนึ่งรองอยู่ หน้ากระดาษเหลืองกรอบ ขอบปกสึกจนเป็นขุย
เมื่อเปิดออก หน้าแรก ๆ วาดแผนที่คร่าว ๆ ของป่าเขาแถวนั้นเอาไว้
“นี่เป็นของที่พ่อตาทิ้งไว้เหรอ?”
เขาพลิกดูไปไม่กี่หน้า ก็ยิ่งรู้สึกว่ามีประโยชน์
ฤดูไหนมีสัตว์อะไร รอยเท้าแบบไหนเป็นของสัตว์ชนิดใด แม้แต่จะวางกับดักอย่างไรก็เขียนไว้อย่างชัดเจน
เนื้อหาในนี้เมื่อนำมารวมกับฝีมือจากชาติก่อนของเขา ก็เพียงพอจะรับมือกับสถานการณ์ในป่าได้
เขาเก็บสมุดบันทึกใส่อกเสื้ออย่างระมัดระวัง สะพายแล่ง หยิบธนู แล้วหมุนตัวกลับไปที่ห้องครัว
“เอ้า กำลังจะเอาไปให้พอดี”
หลินซิ่วซิ่วยื่นโจ๊กมันเทศให้ พอเห็นธนูในมือเขา มือที่ยื่นชามไปก็ชะงักเล็กน้อย
“หยิบธนูออกมาทำไม? ร่างกายยังไม่หายดีเลยนะ”
ถังซินรับชามมา ไอร้อนทำให้แก้มอุ่นขึ้น เขาจิบไปเล็กน้อย “จะขึ้นเขาไปหาอะไรมาใส่หม้อสักหน่อย”
“ตอนนี้เลยเหรอ?” โจวเซี่ยเหมยลุกจากม้านั่งตัวเล็ก “เมื่อคืนเพิ่งหิมะตกนะ!”
ซูหว่านฉิงมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความกังวล “หิมะอาจจะตกอีกก็ได้ พักอีกสักสองวันเถอะ มันเทศตากแห้งยังพอกินได้อีกหลายมื้อ”
“ก็เพราะหิมะตกนี่แหละถึงต้องขึ้นเขา อากาศแบบนี้รอยเท้าสัตว์ซ่อนไม่มิด”
ถังซินดื่มโจ๊กในชามจนหมดอย่างรวดเร็ว แล้วยื่นชามเปล่าคืนไป
หลินซิ่วซิ่วอยากจะเกลี้ยกล่อมต่อ แต่เห็นสีหน้าแน่วแน่ของเขา จึงได้แต่กลืนคำพูดกลับลงคอ
ถังซินรัดแล่งให้แน่น ผลักประตูห้องโถงใหญ่แล้วเดินออกไป
ลมหนาวพัดปะทะหน้า เขาหดคอแล้วกระชับปกเสื้อให้มิดชิด
ทั้งสามคนในบ้านตามมาหยุดอยู่ตรงประตู แต่ไม่มีใครเดินตามออกไป
“เขา...เพิ่งดีขึ้นนิดเดียวก็ออกไปแล้ว จะไม่เป็นอะไรจริง ๆ เหรอ?” ซูหว่านฉิงเม้มริมฝีปาก
“ในบ้านมีคนเพิ่มมาอีกสามปาก เขาคงกลัวพวกเราหิว” หลินซิ่วซิ่วมองแผ่นหลังนั้น พลางกำชามแน่น ก่อนหันกลับมามองทั้งสองคน “เราเลือกไม่ผิด เขาตั้งใจจะเลี้ยงพวกเรา ไม่ได้พูดเอาหล่อเฉย ๆ”
……
ด้านนอกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน ถังซินสะพายคันธนูเขาควาย เดินมุ่งหน้าไปทางตะวันตกเฉียงใต้ของหมู่บ้านทีละก้าว
ทางนั้นมีภูเขาซงจู เต็มไปด้วยไผ่และต้นสน
ในสมุดเขียนไว้ชัดว่ามีหนูไผ่กับกระรอกอยู่ข้างใน
ถ้าโชคดีก็อาจเจอสักตัวสองตัว...
เมื่อคืนหิมะตกไม่มาก ปกคลุมพื้นดินเป็นชั้นบาง ๆ
ชาวบ้านหลายคนกำลังคุยเล่นกันอยู่บนถนน พอเห็นเขาก็เปลี่ยนไปพูดถึงเรื่องเขาแทน
“นั่นไม่ใช่เขยที่แต่งเข้าบ้านตระกูลหลัวเหรอ? ท่าทางแบบนั้นจะขึ้นเขาไปล่าสัตว์หรือไง?”
“ช่างเถอะ เมื่อก่อนเขาก็ขึ้นเขาบ่อยไม่ใช่เหรอ? เคยหิ้วอะไรกลับมาสักครั้งที่ไหน เมียเขาต่างหากที่ล่าสัตว์ได้ ส่วนเขาก็เดินตามหลังหอบแฮ่ก ๆ ฉันเห็นกับตา”
“เมียเขาไม่อยู่แล้ว อย่างน้อยก็ต้องทำท่าให้ดูไว้ก่อน รอดูเถอะ เดี๋ยวก็เดินกลับมาเอง”
ใครคนหนึ่งมองแผ่นหลังถังซินแล้วหัวเราะ “ยังจะล่าสัตว์อีกเหรอ แค่ได้ยินเสียงอะไรในป่าก็คงทิ้งของแล้ววิ่งหนีแน่”
“ไป ๆ ทางนี้หนาวเท้า ไปผิงไฟบ้านหวังหน้าปานกัน เขาไม่ได้บอกว่าจะหาเมียหลังฤดูใบไม้ผลิเหรอ? ไปถามหน่อยว่าเป็นลูกสาวบ้านไหน เผื่อจะได้ดูด้วยว่าเขยเข้าบ้านคนนั้นจะกลับมาเมื่อไหร่”
เสียงซุบซิบนินทาเหล่านั้นเข้าหูถังซิน แต่เขาไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น
ปากเป็นของคนอื่น ไม่จำเป็นต้องไปสนใจ
เดินผ่านบ้านไปไม่กี่หลัง ทางขึ้นเขาก็เริ่มแคบลง หิมะบาง ๆ ใต้เท้าเหยียบแล้วส่งเสียงกรอบแกรบ
เขาเดินช้ามาก พลางอ่านสมุดบันทึกไปด้วย
ลายมือพ่อตาเบี้ยวไปเบี้ยวมา แต่ทุกขีดทุกเส้นเต็มไปด้วยความตั้งใจ
ตามเส้นทางในสมุด เมื่อข้ามสันเขาสองแห่งไปก็จะเข้าสู่ภูเขาซงจู
เดินวนอยู่ในเขาราวครึ่งชั่วโมง ก็เห็นรอยเท้าชุดหนึ่งบนหิมะ
ถังซินย่อตัวลง พลางมองรอยเท้าแล้วเปิดสมุดไปด้วย
มีรอยยาวสองเส้นอยู่ข้างรอยกลมเล็กสองรอย ความลึกตื้นไม่เท่ากัน
“กระต่ายหรือกระรอก?”
เขาตามรอยเท้าไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง ฝีเท้าเบากริบ
จะกระต่ายหรือกระรอกก็ช่าง ถ้าเจอเข้าแล้ว อย่าหวังว่าจะหนีจากเงื้อมมือเขาไปได้
เดินไปได้แปดเก้านาที จู่ ๆ เขาก็หยุด
บนเนินดินเล็ก ๆ ด้านหน้ามีปากรูอยู่ ข้าง ๆ มีต้นไผ่สองสามต้นล้มเอียงอยู่บนพื้น รากถูกแทะจนยุ่งเหยิง
โชคหล่นทับแล้ว...เจอรูหนูไผ่เข้าให้!
ถังซินค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ ปากรูมีดินเปียกที่เพิ่งขุดออกมากองอยู่
เมื่อเห็นรอยเท้ายุ่งเหยิงรอบปากรู ใจของถังซินก็ยินดีขึ้นมา
หนูไผ่ในรูยังไม่กลับรัง
กระต่าย? กระรอก?
ไสหัวไปให้ไกลเลย
ของพวกนั้นไม่มีเนื้อสักเท่าไร จะไปดีเท่าหนูไผ่ได้ยังไง
หนูไผ่โตเต็มวัยตัวหนึ่งหนักอย่างน้อยสามสี่ชั่ง ถ้าโชคดีเจอทั้งรัง ก็ได้เนื้อสิบกว่าชั่ง
เจ้าสัตว์ชนิดนี้ไม่เพียงช่วยบำรุงร่างกายและเพิ่มความชุ่มชื้น ยังช่วยบำรุงหยินเสริมพลังหยาง เอามาตุ๋นน้ำแกงอร่อยที่สุด
เขาหลบเข้าไปหลังแนวกอไผ่ข้าง ๆ
สิบนาที...ยี่สิบนาที...หนึ่งชั่วโมง...
ตอนถังซินกำลังคิดจะลุกขึ้นขยับตัว ก็ได้ยินเสียงพ่นลมหายใจสั้น ๆ ต่ำ ๆ หลายครั้งจากไม่ไกล
ไม่นานนัก
หนูไผ่ดาวเงินตัวใหญ่สองตัวกับตัวเล็กสี่ตัว รวมเป็นหกตัวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
เขาสูดหายใจลึกแล้วขึ้นลูกธนู พอดึงสายธนูได้ครึ่งหนึ่ง ไหล่กับหลังเริ่มปวดล้า แขนก็สั่นเล็กน้อย
ร่างเฮงซวยนี่
หนูไผ่ตัวใหญ่ตัวหนึ่งเข้ามาใกล้ปากรู รูจมูกขยับฟุดฟิด เสียงครางต่ำ ๆ ดังออกมาจากลำคอ
ถังซินกัดฟันกรอด ดึงสายธนูจนสุด พอเห็นตัวใหญ่กำลังจะมุดเข้ารู เขาก็ปล่อยนิ้วจากสายธนู
หัวลูกธนูปักเข้าที่หัวหนูไผ่ ขาทั้งสี่กระตุกสองครั้ง ซากของมันก็อุดปากรูพอดี
“กึก ๆ”
หนูไผ่ตัวใหญ่อีกตัวส่งเสียงกัดฟัน พาตัวเล็ก ๆ หันหลังวิ่งหนีกระเจิดกระเจิง
เขารีบขึ้นลูกธนูดอกที่สองแล้วไล่ตามไป
ดอกที่สองไม่โดน
ดอกที่สามก็ไม่โดน
พอขึ้นลูกธนูดอกที่สี่ หนูไผ่ก็หายลับไปแล้ว
ถังซินถอนหายใจเบา ๆ แล้วค่อย ๆ เดินกลับไปที่ปากรู
ช่วยไม่ได้ เที่ยวนี้ขึ้นเขามีแค่ธนูกับลูกธนู ไม่ได้เอาเครื่องมืออย่างอื่นมาด้วย ล่าได้สักตัวก็นับว่าไม่เลวแล้ว
คนเราต้องรู้จักพอ ถึงจะใช้ชีวิตต่อไปได้ยาวนาน
เขาเดินไปถึงปากรู หยิบหนูไผ่ขึ้นมาชั่งน้ำหนักด้วยมือ อย่างน้อยก็สี่ชั่ง
“พอกินหนึ่งมื้อแล้ว”
เขาดึงเถาวัลย์เส้นเล็กมามัดหนูไผ่ แล้วหิ้วเดินกลับหมู่บ้าน
ระหว่างทาง เขายังยิงนกหิมะได้อีกสี่ตัว ถือว่าได้ของติดมือไม่น้อย
พอเดินถึงปากหมู่บ้าน ก็เจอถังหลิน หลานชายของเขากับเด็กโตอีกหลายคน
ตอนแรกพวกเด็ก ๆ ตั้งใจจะทักถังซิน แต่พอสายตาไปตกบนสัตว์ที่เขาล่ามา คำพูดก็ชะงักคาปาก
“พี่ถังซินถือหนูไผ่อยู่เหรอ?”
เด็กเก้าขวบคนหนึ่งขยับเข้ามาใกล้สองก้าว ยืดคอนับนกหิมะที่ห้อยอยู่ข้าง ๆ พอนับเสร็จก็มองธนูบนไหล่ถังซิน
“มีลูกนกหิมะสี่ตัว แล้วยังมีหนูไผ่อีกตัว พี่ถังซินเก่งเกินไปแล้ว!”
“เนื้อพวกนี้บ้านฉันกินได้ตั้งหลายวันเลย!”
“ลุงเล็กเก่งจริง ๆ” ถังหลินยิ้มทักทาย พลางถูมือเดินเข้าไปหาเหยื่อ “ลุงดูสิ ลุงกับย่ากินหนูไผ่ ส่วนลูกนกหิมะพวกนี้ยกให้บ้านผมนะ”
ถังซินแกว่งเถาวัลย์ในมือไปข้างหน้าเล็กน้อย “จะให้บ้านแกเหรอ?”
“อายุยังน้อยแท้ ๆ กลางวันแสก ๆ ยังฝันอะไรอยู่?”
ถังหลินยังไม่ทันยื่นมือ ถังซินก็เดินอ้อมเขาไป
นี่คือลูกชายของพี่ชายคนโต
ตอนเจ้าของร่างเดิมไปขอยืมเงิน เด็กคนนี้ไม่เพียงไม่ยอมให้เขาเข้าบ้าน ยังด่าว่าเขาเป็นขอทานเหม็น ๆ อีก
แต่พอเห็นเนื้อ ก็เรียกเขาว่าลุงเล็กเสียแล้ว
แม่งเอ๊ย ช่างเห็นแก่ได้จริง ๆ