ถังซินกลับมาถึงหน้าห้องของตัวเอง กำลังจะผลักประตูใหญ่เข้าไป
“น้องเซี่ยเหมย กลัวอะไรล่ะ? ยังไงพอเข้าฤดูใบไม้ผลิ เราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว พี่หวังจะทำร้ายน้องได้หรือ?”
เสียงผู้ชายเจ้าเล่ห์ดังมาจากห้องโถง
หวังหน้าปานนั่นเอง!
“ฉันได้ยินว่าที่อยู่ของเธอพังลงมา เลยไปคุยกับหัวหน้าหน่วยแล้ว ตอนนี้เธอย้ายไปอยู่บ้านฉันก่อนได้ พอหิมะละลาย หัวหน้าหน่วยก็จะออกหนังสือรับรองให้เราไปจดทะเบียนกัน รีบเปิดประตูแล้วไปกับฉันสิ เราจะเข้าหอเป็นผัวเมียกันก่อนเลย...”
พอได้ยิน ถังซินก็เดือดจัด
กล้ามารังแกคนของเขาถึงบ้านแบบนี้ คิดว่าถังซินคนนี้ไม่มีศักดิ์ศรีหรือไง?
เขาถีบประตูห้องโถงเปิดผาง
เห็นหวังหน้าปานยืนขวางอยู่หน้าห้องครัว
ประตูห้องครัวปิดแน่น เห็นชัดว่าหลินซิ่วซิ่วกับอีกสองคนกำลังดันบานประตูอยู่ด้านใน ไม่ยอมให้เขาเข้าไป
หวังหน้าปานทุบประตูไม่หยุด ใบหน้ามีรอยยิ้มลามกอย่างไม่เกรงกลัวใคร
“ไม่เอา! ต่อให้ตาย ฉันก็ไม่แต่งกับนาย!” เสียงโจวเซี่ยเหมยที่ตื่นตระหนกดังมาจากในห้องครัว
“หวังหน้าปาน เซี่ยเหมยตัดสินใจแล้วว่าจะใช้ชีวิตกับถังซิน ถ้ายังไม่ไป รอเขากลับมา...” หลินซิ่วซิ่วยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกหวังหน้าปานขัดขึ้น
“แค่ไอ้เขยแต่งเข้าบ้านนั่นน่ะเหรอ? ฉันยืนให้มันต่อยอยู่ตรงนี้ มันยังไม่กล้าหรอก! รีบเปิดประตู ไม่งั้นฉันจะเข้าไปจัดการแกก่อน!”
หวังหน้าปานถลกแขนเสื้อ เตรียมจะพุ่งชนประตูอีกครั้ง พอได้ยินเสียงประตูใหญ่ถูกถีบเปิด เขาก็หันขวับ แล้วเห็นถังซินยืนอยู่
“อ้าว ฉันก็นึกว่าใคร ที่แท้ไอ้ขี้ขลาดกลับมานี่เอง” หวังหน้าปานหัวเราะเยาะ
ถังซินไม่ตอบ เขาพุ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายทันที
หวังหน้าปานหันมา มองเขาด้วยสีหน้าเหยียดหยาม “ถังซิน ไอ้เขยแต่งเข้าบ้านอย่างแกยังคิดจะลงมือกับฉันอีกหรือ? ฉันตบแกทีเดียว ฟันก็ร่วงหมดปากแล้ว... โอ๊ย ๆ ๆ!”
เขาเพิ่งยกมือขึ้น ข้อมือก็ถูกถังซินบีบไว้แน่น แรงบีบเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
ถ้าไม่สั่งสอนให้จำขึ้นใจ คงคิดว่าเขารังแกได้ง่าย ๆ สินะ
“อ๊าก! แกจะทำอะไร!” หวังหน้าปานกัดฟัน เอนตัวไถลลง พยายามคลายแรงที่ข้อมือ
“อัดแกไง!”
ถังซินหรี่ตา ออกแรงบิดมือจนแขนของหวังหน้าปานบิดเป็นมุมชวนสยอง
หวังหน้าปานทนเจ็บไม่ไหว เข่าทรุดลงคุกเข่ากับพื้น
ถังซินคลายมือ เขาก็กุมข้อมือแล้วล้มตะแคง ร้องโหยหวนไม่หยุด
ยังไม่จบแค่นั้น
ถังซินเตะเข้าที่หน้าเขาเต็มแรง จนตาพร่าเห็นดาว เลือดกำเดาพุ่งออกมาทันที
ถังซินขมวดคิ้ว มองหวังหน้าปานที่นอนกระตุกอยู่บนพื้น เลือดกำเดาไหลไม่หยุด
“ฉันออมมือให้แล้วนะ
ถ้าเรื่องที่แกทำไปถึงหูหัวหน้าหน่วย พอโดนประจานแล้ว ยังอาจถูกยิงเป้าอีกด้วย
ยังไม่รีบไสหัวไปอีก!”
หวังหน้าปานยกมือปิดจมูก ลุกขึ้นอย่างโซเซ
พอถึงประตูใหญ่ เขาหันกลับมาจ้องถังซินด้วยแววตาอาฆาต
ประตูห้องครัวเปิดออก
หลินซิ่วซิ่วกับอีกสองคนเดินออกมา ในมือถือมีดทำครัว มีดฟืน และมีดจักสาน
พวกเธอได้ยินเสียงข้างนอกผิดปกติ คิดว่าถังซินเสียเปรียบ จึงรวบรวมความกล้าเตรียมออกไปสู้ตาย
ใครจะคิดว่าพอออกมา จะเห็นเพียงแผ่นหลังของหวังหน้าปานที่กำลังหนีอย่างทุลักทุเล ส่วนถังซินกำลังก้มเก็บหนูไผ่บนพื้น
ทั้งสามสบตากัน แล้วกะพริบตาปริบ ๆ
“ในห้องครัวหนาวขนาดนี้ ไม่ยอมเติมฟืนกันหรือไง?”
ถังซินเดินเข้าไปในห้องครัวอย่างไม่ใส่ใจ เห็นถ่านไฟในเตาเหลืออยู่เพียงนิดเดียวก็ขมวดคิ้ว
“ก่อไฟให้แรงหน่อย ไม่ต้องกลัวเปลือง” ถังซินหันไปยื่นเหยื่อที่ถืออยู่ให้หลินซิ่วซิ่ว “พวกเธอจัดการของพวกนี้เป็นใช่ไหม?”
หลินซิ่วซิ่วรีบเดินเข้าไปรับ ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเขาแตะมือเธอ เธอจึงรีบรับเถาวัลย์มา
“เป็นสิ ในหม้อมีน้ำร้อน รีบไปอาบน้ำอุ่นเถอะ เดี๋ยวพวกเราจัดการเอง”
ซูหว่านฉิงขยับเข้ามา จ้องหนูไผ่ตัวใหญ่
อ้วนจริง ๆ อ้วนมาก
โจวเซี่ยเหมยเม้มปาก ดวงตาเป็นประกาย พึมพำเสียงเบา
“คืนนี้มีเนื้อกินแล้ว...”
ถังซินเอาคันธนูกับลูกธนูไปเก็บในห้องเก็บของ จากนั้นก็หิ้วถังไม้ไปตักน้ำ
ฟืนในเตาลั่นเปรี๊ยะ ๆ หลินซิ่วซิ่วกับซูหว่านฉิงนั่งยอง ๆ ถอนขนอยู่บนพื้น
ขนนกหิมะเส้นเล็ก ถอนทีละเส้นช่างลำบาก แต่ทั้งสองก็ยังตั้งอกตั้งใจทำต่อ
โจวเซี่ยเหมยเติมฟืนและต้มน้ำอยู่ข้าง ๆ พลางเหลือบมองหนูไผ่เป็นระยะ
ผู้หญิงทั้งสามแม้จะใช้ชีวิตลำบาก แต่ก็ทำงานบ้านเก่งกันทุกคน
“พี่ซิ่วซิ่ว เดี๋ยวเราตุ๋นนกหิมะทั้งหมด แล้วสับหนูไผ่ครึ่งตัวดีไหม?” ซูหว่านฉิงเงยหน้าถามหลินซิ่วซิ่ว
“ได้สิ ตอนเที่ยงถังซินตื่นมากินได้นิดเดียว บ่ายก็ขึ้นเขา กลับมายังลงมือสู้กับคนอีก ต้องบำรุงหน่อย ส่วนที่เหลืออีกครึ่งเก็บไว้กินวันหลังได้”
หลินซิ่วซิ่วพยักหน้า แล้วหันไปมองโจวเซี่ยเหมย
“เซี่ยเหมย หิวมากแล้วใช่ไหม?”
โจวเซี่ยเหมยหน้าแดง เอามือกุมท้องแล้วพึมพำเสียงเบา
“ฉัน...ไม่เป็นไรค่ะ”
แต่ท้องกลับร้องโครกครากอย่างไม่ให้ความร่วมมือ
ทั้งสามหัวเราะออกมา
เสียงหัวเราะดังไปทั่วห้องครัว ช่วยคลายความหนาวลงได้ไม่น้อย
ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง ไอร้อนก็ลอยกรุ่นขึ้นจากหม้อเหล็ก
กลิ่นหอมของเนื้อลอยออกจากห้องครัว ผ่านห้องโถง แล้วลอยไปถึงห้องนอน
ถังซินอาบน้ำเสร็จ เปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดแล้วนอนลงในผ้าห่ม พอได้กลิ่นหอมก็รีบลุกจากเตียงเดินเข้าห้องครัว
ท้องเขาแทบจะก่อกบฏอยู่แล้ว
“ถังซิน กำลังจะไปเรียกพอดี” หลินซิ่วซิ่วเห็นเขาก็รีบยื่นชามที่เต็มไปด้วยเนื้อให้ “รีบนั่งกินสิ”
ถังซินนั่งลงข้างเธอ รับชามมาแล้วก้มดื่มน้ำแกงหนึ่งคำ
น้ำแกงรสกลมกล่อม เนื้อก็ตุ๋นจนเปื่อย แม้ไม่ได้ใส่เครื่องปรุงอะไรมาก แต่ก็อร่อยมาก
อร่อยกว่ามันเทศตากแห้งต้มตั้งเยอะ
ถังซินเคี้ยวเนื้ออย่างเอร็ดอร่อย พอกินไปได้เกือบครึ่งชาม ก็ได้ยินเสียงคนรอบข้างกลืนน้ำลาย เขาจึงเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ
หลินซิ่วซิ่วกับอีกสองคนนั่งอยู่ข้าง ๆ จ้องเนื้อในหม้อ น้ำลายสอจนกลืนน้ำลายกันไม่หยุด
“จ้องอะไรกันอยู่? ไม่มีชามเหรอ?”
“รอพี่ถังซินกินเสร็จแล้ว พวกเราค่อยกิน...” โจวเซี่ยเหมยพูดเสียงเบาลงเรื่อย ๆ
ถังซินวางชาม ลุกไปหยิบชามกับตะเกียบมาสามชุด
“กินด้วยกัน ต่อไปก็กินแบบนี้แหละ”
หลินซิ่วซิ่วรีบรับชามกับตะเกียบมา แล้วตักให้ทุกคนคนละครึ่งชาม
“อร่อยจัง อร่อยจริง ๆ ถ้าได้กินเนื้อทุกวันก็คงดี...”
โจวเซี่ยเหมยพูดไปกินไป
“มีเนื้อกินสักมื้อก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังคิดจะกินทุกวันอีก ไม่เห็นหรือไงว่าข้างนอกหิมะตกหนักขนาดไหน”
ซูหว่านฉิงยิ้มพลางส่ายหน้าเบา ๆ สองครั้ง แล้วรับชามจากหลินซิ่วซิ่ว
โจวเซี่ยเหมยหน้าแดงก่ำ เธอจิบซุปทีละน้อยแล้วไม่พูดอะไรอีก
ทั้งสี่คนนั่งล้อมเตาไฟ ไม่มีใครพูดอะไร
ในห้องมีเพียงเสียงเคี้ยวเนื้อและซดน้ำแกง รวมกับเสียงฟืนลั่นเปรี๊ยะ ๆ
พอกินเนื้อในหม้อไปได้ครึ่งหนึ่ง ก็มีเสียงปังดังมาจากทางห้องโถง บานประตูกระแทกกำแพงดิน ลมหนาวพัดกรูเข้ามาจากหน้าประตู
“ถังซิน ไอ้ลูกอกตัญญู! ล่าสัตว์ได้ของดีแล้วยังไม่รู้จักเอาไปให้แม่กิน!”
เสียงด่าของหวังชุ่ยหลานดังตามลมหนาวเข้ามาในห้องครัว ลูกสะใภ้คนโตเฉินฟางตามหลังเข้ามาครึ่งก้าว พอเข้าประตูก็ชะโงกมองหม้อบนเตา
หญิงวัยห้าสิบกว่า หนังตาย่นยับ ก่อนเข้ามายังทำหน้าบึ้งตึง แต่พอเห็นเนื้อในหม้อเดือดปุด ๆ ฝีเท้าก็เร่งเร็วขึ้น
“ถ้าหลานชายคนโตไม่มาบอก แกคงลืมไปแล้วสินะว่ายังมีแม่อยู่?”
เฉินฟางขยับเข้าไปใกล้ สูดกลิ่นหอม
“แม่ เรามาถูกเวลาเลย เนื้อกำลังเปื่อยพอดี คืนนี้แม่ต้องกินเยอะ ๆ นะ”
พูดแล้วเธอก็เหลือบเห็นเนื้อที่คีบอยู่บนตะเกียบของโจวเซี่ยเหมย จึงเบะปาก
“เสียดายที่นังสามคนนี้กินกันไปก่อน ไม่งั้นพรุ่งนี้เรายังกินได้อีกมื้อ”
หลินซิ่วซิ่วตัวสั่น รีบลุกขึ้น น้ำแกงในชามกระฉอกโดนหลังมือจนร้อนลวก นิ้วเธอหดหนีเล็กน้อย แต่ก็ไม่กล้าวางชามลง
ซูหว่านฉิงดึงโจวเซี่ยเหมยให้ลุก ทั้งสองถอยไปอยู่ตรงมุมห้อง เปิดที่ข้างเตาให้
หวังชุ่ยหลานก้มดูในหม้อ พอเห็นว่าเนื้อหายไปเกินครึ่ง ก็เหลือบมองชามในมือพวกเธอ ก่อนชี้ไปที่หลินซิ่วซิ่ว
“พวกแม่ม่ายตัวซวย กินกันเร็วจริงนะ เนื้อที่ลูกชายฉันล่ามา พวกแกมีสิทธิ์ยื่นตะเกียบมากินด้วยหรือ?”
หลินซิ่วซิ่วถอยหลังอย่างไม่รู้ตัว แผ่นหลังชนกำแพงดิน เสื้อบุนวมของเธอเปื้อนเศษดินสีเหลือง
“ผัวตายแล้วก็ไม่รู้จักอยู่ให้ดี ยังวิ่งมาที่นี่เพื่อยั่วลูกชายฉัน ไม่อายบ้างหรือไง!”
หวังชุ่ยหลานด่าจนน้ำลายกระเด็น นิ้วที่ชี้หลินซิ่วซิ่วค่อย ๆ เลื่อนไปทางซูหว่านฉิงกับอีกคน บีบให้พวกเธอก้มหน้า
“พวกนักเลงในหมู่บ้านวนเวียนอยู่รอบตัวพวกแกทุกวัน ใครจะรู้ว่าโดนพวกมันย่ำยีจนเป็นยังไง ยังกล้ามาเหยียบประตูบ้านลูกชายฉันอีก!”
เฉินฟางก็ช่วยเติมเชื้อไฟอยู่ข้าง ๆ
“ใช่เลย! น้องสาม แกทำตัวไม่เข้าท่าเกินไปแล้ว!”
“มีของอร่อยก็ไม่คิดถึงแม่ กลับเอาไปให้ผู้หญิงเถื่อนสามคนนี้กิน!”
“เมียแกเพิ่งตายไปได้ไม่นาน แกก็ไปยุ่งกับแม่ม่ายแล้วหรือ?”
“แถมทีเดียวตั้งสามคน!”
“ยังมีหน้ามาพูดอีกเหรอ?”
“แกทำให้ตระกูลถังเสียหน้าหมดแล้ว!”
ปากพูดไปอย่างนั้น แต่สายตาของเธอกลับจ้องเนื้อในหม้อไม่วาง
น้ำลายแทบจะไหลออกมาอยู่แล้ว
มือที่โจวเซี่ยเหมยใช้ถือชามสั่นระริก ตะเกียบกระทบขอบชามดังเป็นระยะ
ซูหว่านฉิงเงยหน้าขึ้น ขยับริมฝีปากเหมือนจะพูด แต่สุดท้ายก็เปล่งเสียงไม่ออกสักคำ
เธอรู้ว่าเวลาแบบนี้ห้ามเถียง
ถ้าเถียงขึ้นมา ก็จะโดนตราหน้าว่าเป็น “นังจิ้งจอก” หรือ “หญิงแพศยา”
ถึงตอนนั้นคงอธิบายอะไรไม่ได้อีก
หวังชุ่ยหลานด่าจนพอใจแล้วก็เดินตรงไปที่เตา ยื่นมือไปยกหม้อ
“พอแล้ว ฉันจะยกหม้อนี้กลับไป จะได้ไม่ปล่อยให้พวกมันผลาญอีก”
ถังซินวางชามลงกับพื้น วางตะเกียบแล้วลุกขึ้นพูดเสียงเย็น
“ด่าจบแล้วหรือยัง?”
“อีกอย่าง จะยกเนื้อบ้านฉันไป ถามฉันหรือยัง?”
มือของหวังชุ่ยหลานอยู่ห่างหูหม้ออีกนิดเดียว เธอหันมามองถังซิน ยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
“แกพูดอะไร? ฉันแค่จะยกหม้อ แกจะขวางแม่ตัวเองหรือไง?”
“ฉันบอกว่า ด่าจบแล้วก็ไสหัวไป บ้านฉันไม่ต้อนรับแก”
มือของหวังชุ่ยหลานยังค้างอยู่กลางอากาศ ปากอ้าค้างอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะชี้หน้าถังซิน
เฉินฟางร้องขึ้นก่อน “น้องสาม แกหลับไปทั้งวันจนสมองเพี้ยนไปแล้วหรือไง? นี่แม่แท้ ๆ ของแกนะ!”
ถังซินปัดมือที่หวังชุ่ยหลานชี้มา แล้วชี้ไปที่ประตูห้องครัวที่เปิดอ้า
“แม่แบบนี้สมควรเป็นแม่ด้วยหรือ? ประตูอยู่นั่น”
หน้าหวังชุ่ยหลานแดงก่ำ เธอถอยไปครึ่งก้าวแล้วอ้าปากร้องโวยวาย
“อกตัญญูจริง ๆ! ฉันอุตส่าห์เลี้ยงไอ้ลูกเนรคุณนี่มา กลับไล่แม่แท้ ๆ ออกจากบ้าน!”
เธอตบต้นขา แต่สายตากลับเหลือบมองหน้าถังซิน
“พ่อแกได้ยินไหม? มารับไอ้ลูกอกตัญญูคนนี้ไปที ฉันจัดการมันไม่ไหวแล้ว ไม่แน่วันไหนฉันคงโดนมันทำให้โมโหตาย!”
ถังซินรู้สึกคอตีบ ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมพลันทะลักขึ้นมา โดยเฉพาะภาพน้ำในแม่น้ำที่ถูกกรอกเข้าปากตอนอายุสามขวบ ตอนนี้ปลายลิ้นเขายังรู้สึกถึงรสคาวอยู่
“แกยังกล้าเอาพ่อมาพูดต่อหน้าฉันอีกหรือ?”
มือที่หวังชุ่ยหลานใช้ตบต้นขาหยุดชะงัก เธอมองสีหน้าของถังซิน แล้วถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างห้ามตัวเองไม่ได้
ถังซินก้าวไปข้างหน้า เธอก็ถอยตามหนึ่งก้าว
“แกเอาแต่โวยวายว่าอยากกินเนื้อ พ่อฉันไม่มีทางเลือก พอเลิกงานก็ขึ้นเขา แล้วโดนเสือกินจนหาร่างไม่เจอ แกกลับโยนความผิดทั้งหมดมาให้ฉัน!”
“ฉันไปโยนความผิดให้แกตั้งแต่เมื่อไหร่ อย่ามาพูดมั่วต่อหน้าคนนอก!”
“ตอนฉันสามขวบ คนที่ด่าฉันว่าเป็นต้นเหตุให้พ่อถึงตาย แล้วโยนฉันลงแม่น้ำคือแกไม่ใช่หรือ? กล้าพูดซ้ำต่อหน้าป้ายวิญญาณพ่อไหมล่ะ?”
ส้นเท้าของหวังชุ่ยหลานชนกองฟืน เธอพยุงกำแพงไว้ถึงยืนได้ ฝ่ามือเปื้อนขี้เถ้าไปหมด แต่ไม่มีเวลาปัดออก
ถังซินยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ไม่เปิดโอกาสให้ร้องโวยวายอีก
“ตอนแบ่งแยกครอบครัวเมื่อหลายปีก่อน แกบอกว่าของในบ้านไม่มีส่วนของฉัน ต่อไปแกแก่เฒ่าหรือตายก็ไม่ต้องให้ฉันดูแล บอกให้ฉันออกไปสร้างตัวเอง”
“ทั้งที่อยู่ทั้งอาหารแกก็ไม่ให้ ฉันยอมรับ เก็บห่อผ้าเข้าบ้านตระกูลหลัว แล้วแกจะตามมาหาฉันอีกทำไม?”
ริมฝีปากหวังชุ่ยหลานขยับ เฉินฟางเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเบียดเข้ามาคั่นกลางระหว่างทั้งสอง
“น้องสาม แกนี่แค้นฝังใจจริง ๆ แม่ทำไปก็เพื่อวางแผนให้แกนะ!”
เธอดึงแขนเสื้อหวังชุ่ยหลาน แล้วหันไปพูดกับถังซิน “ตอนนั้นลุงหงซานสุขภาพไม่ดี ดูแล้วคงไม่รอดพ้นฤดูหนาว แม่คุยกับพวกเรามานานแล้ว ถึงได้แยกแกออกไป”
“แกเพิ่งออกจากบ้านไป ก็ได้เป็นลูกเขยตระกูลหลัวแล้ว มีทั้งบ้านทั้งเมียได้มาฟรี ๆ ยังจะคิดว่าตัวเองเสียเปรียบอีกหรือไง?”
ถังซินหันไปมองเธอ เฉินฟางถูกจ้องจนหดคอ แต่ก็ยังฝืนพูดต่อจนจบ
“ไม่ขอบคุณแม่ก็แล้วไป ยังมาด่าแม่แบบนี้อีก ระวังฟ้าผ่าตาย!”