“ถังซิน นายฟื้นแล้วเหรอ?”
“หว่านฉิง ถังซินฟื้นแล้ว รีบเอาน้ำมาให้เขาหน่อย”
“เซี่ยเหมย อุ่นโจ๊กมันเทศในหม้อแล้วเอามาให้ที”
เสียงผู้หญิงเหรอ?!
เป็นไปได้ยังไง
เขาจำได้ว่าถูกเพื่อนร่วมทีมแทงเข้าที่หัวใจจากด้านหลัง หรือว่าเขาถูกช่วยไว้?
ไอ้ที่สองตลอดกาลนั่น คิดจริง ๆ เหรอว่าแทงเขาทีเดียวแล้วจะได้ขึ้นเป็นเทพสงครามแห่งภาคเหนือของจีน?
รอให้แผลหายก่อนเถอะ เขาจะไปสะสางบัญชีนี้ด้วยตัวเอง
คิดได้ดังนั้น ถังซินก็ลืมตาที่หนักอึ้งขึ้น อยากดูว่าใครเป็นคนช่วยเขาไว้
ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้ารูปไข่ซูบผอม ดวงตาเรียวสวยของเธอมองเขาอย่างร้อนใจและแฝงความกังวล
“เธอ...”
“ถังซิน นายไม่มีเมียแล้ว พวกเราสามคนก็ไม่มีผู้ชาย งั้นมาอยู่กินด้วยกันเถอะ”
ถังซินเพิ่งอ้าปาก ผู้หญิงคนนั้นก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน
“ถ้านายยอม ต่อไปนี้นายอยากพูดอะไรในบ้านก็ได้ทั้งนั้น”
เธอพูดช้ามาก น้ำเสียงก็เบา ราวกับถ้าถังซินขมวดคิ้วขึ้นมาแม้แต่นิดเดียว เธอก็จะหยุดทันที
“ถึงขั้น...ให้พวกเรามีลูกให้ นายก็ได้นะ”
คำพูดเหล่านั้นถาโถมเข้ามาทีละประโยค จนถังซินมึนงงไปหมด
เดี๋ยวนะ พี่สาว เธอเป็นใครเนี่ย?
เล่นแรงขนาดนี้ เรารู้จักกันด้วยเหรอ?
ก่อนที่ถังซินจะทันเข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า ความทรงจำแปลกหน้าก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างกะทันหัน
ปี 1973
คอมมูนตงซาน
กองพลหวงซาน
เขาเป็นเขยแต่งเข้าบ้านตระกูลหลัว พรานแห่งหมู่บ้านหวงซาน แถมยังชื่อแซ่เดียวกับเขา
หลัวซินเจียว ภรรยาของเจ้าของร่างเดิม มีไข้สูงไม่ยอมลดเมื่อหลายวันก่อน จำเป็นต้องใช้เงินรักษา
เจ้าของร่างเดิมกลับบ้านไปขอยืมเงินแม่ คุกเข่าอยู่หน้าบ้านทั้งวันทั้งคืน แต่แม่ของเขาไม่ยอมควักเงินให้แม้แต่สตางค์เดียว กว่าเขาจะยืมเงินมาได้ก็สายเกินไปแล้ว
เจ้าของร่างเดิมคุกเข่าจนหมดสติหน้าหลุมศพภรรยา พอฟื้นขึ้นมา ร่างกายก็มีเจ้าของคนใหม่เสียแล้ว
“ถังซิน นายพูดอะไรสักคำสิ
ถ้าไม่ยอมก็ถือว่าฉันไม่เคยพูดก็ได้”
เสียงผู้หญิงเบาลง ในคำพูดมีทั้งการเร่งรัดและความขลาดกลัวอยู่หลายส่วน
คราวนี้ถังซินถึงได้จับคู่ใบหน้าของเธอเข้ากับชื่อในความทรงจำ
หลินซิ่วซิ่ว แม่ม่ายที่อยู่บ้านข้าง ๆ ลูกสาวเจ้าของที่ดินในเมือง
ปีที่มีการปฏิรูปที่ดิน ครอบครัวของเธอถูกแบ่งทรัพย์สินไปจนหมด พ่อของเธอยกเธอให้คนเฝ้าหมู่บ้านแห่งหมู่บ้านหวงซาน โดยหวังจะได้สถานะชาวนา
คนเฝ้าหมู่บ้าน ฟังดูดีหน่อยก็เรียกว่ากลับชาติมาเกิดเป็นเทพแห่งผืนดิน ทั้งยังเป็นผู้ใหญ่ในหมู่บ้าน แต่ใคร ๆ ก็รู้แก่ใจว่าเขาเป็นคนปัญญาอ่อนมาตั้งแต่เกิด!
พ่อของเธอถูกตีตายในที่ประชุมประณาม แม่แท้ ๆ ก็จากไปตามกัน
เพราะมีชาติกำเนิดเป็นเจ้าของที่ดิน ชาวนาจนและชาวนากลางไม่กล้าแต่งกับเธอ ส่วนครอบครัวดี ๆ ก็ไม่เห็นเธออยู่ในสายตา ถูกบีบจนไม่มีทางเลือก เธอจึงต้องแต่งกับคนปัญญาอ่อนตามสัญญาหมั้นหมาย
ใครจะคิดว่าระหว่างทางกลับหมู่บ้าน คนปัญญาอ่อนจะตกแม่น้ำ พอช่วยขึ้นมาเขาก็หมดลมหายใจแล้ว
ยังไม่ทันครบวัน เธอก็ได้ชื่อว่าเป็นแม่ม่าย
คนในหมู่บ้านต่างปักใจว่าเธอเป็น “พวกหัวดื้อชนชั้นเจ้าที่ดินศักดินา” ที่ทำให้สามีตาย จึงไม่มีใครยื่นมือช่วย
เธอทำได้แค่แอบเอาเงินที่พ่อฝังไว้ก่อนตายออกมา แล้วไปสร้างกระท่อมมุงจากที่ท้ายหมู่บ้าน
“พี่ซิ่วซิ่ว ให้ถังซินดื่มน้ำก่อนเถอะ เขานอนมานานแล้ว ให้เขาพักสักหน่อย”
ผู้หญิงใบหน้ารูปเมล็ดแตงยกถ้วยน้ำเดินเข้ามา
เธอคือแม่ม่ายที่อยู่บ้านข้าง ๆ อีกคน ซูหว่านฉิง
เธอเป็นลูกสาวหมอประจำเมืองตงซานที่อยู่ติดกัน หลายปีก่อนมีลูกชายบ้านหนึ่งในกองพลหวงซานป่วยเป็นวัณโรค
วัณโรคปอด ถ้าอยู่ในครอบครัวร่ำรวยอาจรักษาหายได้ แต่ถ้าเป็นครอบครัวยากจน ต่อให้ขายสมบัติทั้งบ้านก็รักษาไม่หาย สุดท้ายคนป่วยจะค่อย ๆ ผอมเหลือแต่กระดูก
พ่อของเธอรักษาไม่หายพอดีกับช่วงที่มีการต่อต้านความเชื่องมงาย ครอบครัวนั้นเลยกล่าวหาว่าเขาหลอกลวงและฆ่าคนเพื่อเอาเงิน จากนั้นก็ลากเขาไปประจานทั่วหมู่บ้าน สุดท้ายเขาทนไม่ไหวจึงฆ่าตัวตาย
รักษาคนมาทั้งชีวิต แต่ก่อนตายกลับถูกตราหน้าว่าเป็นหมอเถื่อน
คนถูกบีบให้ตายแล้วยังไม่จบแค่นั้น
ไม่รู้ว่าครอบครัวนั้นไปได้ยินมาจากไหนว่าบรรพบุรุษตระกูลซูเป็นหมอหลวงในวัง อาจมีสมบัติที่เอาออกมาจากวังอยู่ในมือ พวกเขาจึงยืนกรานว่าพ่อของซูหว่านฉิงทำให้อาการลูกชายทรุดหนัก แล้วบีบให้เธอแต่งกับลูกชายเพื่อแก้เคล็ด
คืนแรกที่เข้าบ้าน อยู่ ๆ บ้านของไอ้วัณโรคก็เกิดไฟไหม้ หลังไฟมอดลง มีเพียงซูหว่านฉิงที่เปียกโชกได้รับการช่วยเหลือ เธอไม่มีที่ไป จึงได้พบกับหลินซิ่วซิ่ว
ส่วนไฟไหม้ได้ยังไง คนในหมู่บ้านสืบกันอยู่ตั้งนาน สุดท้ายก็ว่าเธอทำกับข้าวแล้วเผลอทำฟืนติดไฟ ส่วนความจริงเป็นยังไง คงมีแค่ซูหว่านฉิงที่รู้
“มา ดื่มน้ำให้ชุ่มคอก่อน”
ซูหว่านฉิงประคองถังซินให้ลุกขึ้น ป้อนน้ำให้เขาแล้วค่อยอธิบายว่า
“ถังซิน พวกเราก็ไม่มีทางเลือกเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นพี่ซิ่วซิ่วคงไม่พูดเรื่องนี้กับนายหรอก
เมื่อวานหลังนายหมดสติไป ไม่นานก็หิมะตกหนัก ตอนนั้นพวกเราอยู่บ้านนายเลยไม่ทันสังเกต พอกลับไปดูบ้านตอนเช้านี้ถึงเห็นว่าหลังคาถูกหิมะกดจนพังแล้ว
อีกอย่าง ก่อนหน้านี้หัวหน้ากองพลกับผู้อำนวยการถังเคยบอกพวกเราไว้ว่า พอเข้าฤดูใบไม้ผลิให้แต่งใหม่กับชายโสดในหมู่บ้าน
นายก็รู้ว่าพวกเขาไม่มีเมียเพราะขี้เกียจ ถ้าพวกเราแต่งเข้าไปจริง ๆ ไม่อดตายก็เหนื่อยตาย
พวกเราพี่น้องเลยปรึกษากันแล้วว่าจะมาอยู่กินกับนาย
ถ้านายตกลง ต่อไปงานตักน้ำ ผ่าฟืน ทำกับข้าว ลงนา งานหนักงานสกปรกพวกเราทำเองทั้งหมด”
“ตอนกลางคืน...” พูดถึงตรงนี้ แก้มของเธอก็ค่อย ๆ แดงระเรื่อ “นายอยากนอนกับใครก็นอนกับคนนั้น พวกเราพี่น้องไม่ขัดข้องหรอก”
ถังซินมองผู้หญิงสวยสองคนแล้วนวดขมับ
เจ้าของร่างเดิมทำบุญด้วยอะไร ถึงได้เจอเรื่องดี ๆ แบบนี้
พอนึกถึงตัวเอง ชาติก่อนเขาตายทั้งที่ยังซิงอยู่ ใจก็อดขมขื่นไม่ได้
ชาติก่อนเขาเป็นเด็กกำพร้า ถูกทางการเลือกไปฝึกฝนตั้งแต่เด็ก สิ่งที่ได้ยินบ่อยที่สุดก็คือ “ยิ่งมีความสามารถมาก ความรับผิดชอบก็ยิ่งใหญ่” กับ “ผู้กล้าที่แท้จริงต้องรับใช้ชาติและประชาชน” อะไรทำนองนั้น
แม่ม่ายสองคนนี้อยู่ในกระท่อมมุงจากไม่ไกลจากบ้านเขา ยังมีโจวเซี่ยเหมย ลูกสะใภ้เด็กของตระกูลโจวจากหมู่บ้านสือซู่ถังที่อยู่ติดกันอีกคน
ที่มาของเธอ คนในหมู่บ้านพอรู้กันอยู่บ้าง
ช่วงสงครามต่อต้านญี่ปุ่น มีกองทหารหน่วยหนึ่งมาตั้งค่ายอยู่ใกล้หมู่บ้านนานกว่าครึ่งปี ภรรยาของผู้บังคับกองพันท้องแก่ใกล้คลอดพอดี แต่กองทัพได้รับคำสั่งให้เคลื่อนพลกลางดึก หญิงท้องแก่ทนเดินทางกระเทือนตลอดทางไม่ไหว
ผู้บังคับกองพันไม่มีทางเลือก จึงทิ้งเงินและเสบียงไว้ให้หมู่บ้าน ฝากให้ช่วยดูแล บอกว่าจัดการเรียบร้อยแล้วจะกลับมารับ
ใครจะรู้ว่าไม่ถึงเดือน ภรรยาของเขาก็คลอดยากจนเสียชีวิต เหลือเพียงเด็กผู้หญิงที่เพิ่งลืมตาดูโลก พอดีกับภรรยาของบ้านตระกูลโจวเพิ่งคลอดลูกชายและมีน้ำนมมาก ผู้ใหญ่บ้านจึงตัดสินใจให้ตระกูลโจวเลี้ยงเด็กทั้งสองคนไปพร้อมกัน
ตระกูลโจวรอแล้วรอเล่า รอจนหลิ่งหนานได้รับการปลดปล่อย รอจนไหหลำได้รับการปลดปล่อย ก็ยังไม่มีใครมารับ สุดท้ายจึงให้เธอเปลี่ยนมาใช้นามสกุลโจว ตั้งชื่อว่าเซี่ยเหมย แล้วเลี้ยงไว้เป็นเมียของลูกชายตัวเอง
ปีนี้ลูกชายบ้านโจวขึ้นเขาไปล่าสัตว์เพื่อหาเนื้อมาจัดงานแต่ง แต่ไปแล้วก็ไม่กลับมา สองตายายตระกูลโจวหาว่าเธอนำโชคร้ายมาให้ เป็นดาวอัปมงคล แล้วไล่เธอออกจากบ้านด้วยความโมโห หลังจากนั้นหลินซิ่วซิ่วก็พาเธอกลับมาอยู่ด้วย
ตอนนี้กระท่อมไม้พังลงแล้ว พวกเธอไม่มีบ้านให้อยู่ กำลังต้องการความช่วยเหลือพอดี
ถังซินตัดสินใจได้ทันที
พระพุทธเจ้าตรัสว่า หากฉันไม่ลงนรก แล้วใครจะลงนรก
อีกอย่าง บ้านพวกเธอก็พังแล้ว ถ้าเขาไม่ยอม พวกเธอจะไปไหนได้อีก?
หรือจะปล่อยให้พวกตาแก่ที่เป็นพ่อม่ายในหมู่บ้านได้ประโยชน์ไป?
เขาพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง อ้าปากจะพูด แต่ก็มีคนขัดขึ้นมาอีก
“พี่...พี่ซิ่วซิ่ว...โจ๊ก...โจ๊กมันเทศอุ่นแล้วค่ะ”
โจวเซี่ยเหมยก้มหน้าถือถ้วย เดินมาข้างเตียงช้า ๆ
หลินซิ่วซิ่วมองเธอแล้วพูดเบา ๆ ว่า “เอาให้พี่ถังซินสิ”
“พี่ถัง...ถังซิน โจ๊กมันเทศไม่ร้อนค่ะ”
“ขอบใจนะเซี่ยเหมย เหนื่อยหน่อยนะ”
ถังซินรับถ้วยมา ดื่มไปคำหนึ่งแล้วกวาดตามองพวกเธอ
ต้องยอมรับว่าแม่ม่ายทั้งสามคนนี้หน้าตาดีจริง ๆ หลินซิ่วซิ่วอ่อนโยน ซูหว่านฉิงดูสะอาดตา ส่วนโจวเซี่ยเหมยยังมีความไร้เดียงสา
ที่สำคัญคือยังสาวกันทั้งนั้น หลินซิ่วซิ่วกับซูหว่านฉิงน่าจะอายุยี่สิบเจ็ดหรือยี่สิบแปด ส่วนโจวเซี่ยเหมยก็ราวยี่สิบเอ็ดหรือยี่สิบสอง
เขาดื่มโจ๊กมันเทศหมดในไม่กี่คำ แล้วยื่นถ้วยเปล่าให้คนข้าง ๆ อย่างลวก ๆ “อยู่ด้วยกันเถอะ...”
“ต่อไปเราก็มาอยู่กินด้วยกัน”
“จริงเหรอ? นาย...พูดจริงเหรอ?” เสียงซูหว่านฉิงสั่น กลัวเหลือเกินว่านี่จะเป็นแค่ความฝัน
มีแต่พวกเธอเท่านั้นที่รู้ว่าชีวิตแม่ม่ายลำบากแค่ไหน
แค่เดินออกจากบ้านตอนกลางวัน พวกผู้ชายในหมู่บ้านก็เข้ามารุมเหมือนหมาป่าที่ได้กลิ่น เนื้อหาที่พูดก็ลามกเต็มไปหมด โดยเฉพาะพวกชายโสดที่หาทางเอาเปรียบพวกเธอสารพัด
มีสามคนอยู่ด้วยกัน ยังพอรับมือไหว
ถ้าถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว ผลที่ตามมาคงไม่อยากคิด
“จริง” ถังซินเปลี่ยนเรื่อง “แต่พวกเธอต้องทำตามที่พูดให้ได้”
“นอกจากดูแลบ้านให้เป็นระเบียบแล้ว ก็ต้องเชื่อฟัง ฉันพูดอะไรให้ทำตามนั้น มีความเห็นก็เสนอได้ แต่คนตัดสินใจคือฉัน”
พูดจบ ถังซินก็เงยหน้ามองผู้หญิงทั้งสามคนทีละคน
“อีกเรื่องหนึ่ง จำให้ขึ้นใจ!”
“ฉันไม่เลี้ยงคนที่หักหลังกัน ใครแอบทำอะไรลับหลัง อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้า”
ถังซินพูดเสียงไม่ดัง แต่ทุกคำชัดถ้อยชัดคำ เขาเกลียดคนที่ชอบเล่นลูกไม้ลับหลังและสร้างความขัดแย้งภายในที่สุด เลยเตือนพวกเธอไว้ก่อน
ซูหว่านฉิงเอื้อมมือรับถ้วยเปล่า แล้วได้ยินเขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังบอกว่าวันนี้กินอะไรดีว่า
“ฤดูใบไม้ผลิให้นอนในคอกหมา ฤดูร้อนใส่เสื้อบุนวมก่อไฟ ส่วนฤดูหนาวให้นอนบนหิมะ สำหรับฤดูใบไม้ร่วง ฉันรับรองว่าจะทำให้เธอทรมานยิ่งกว่าตาย”
“ตอนนี้มีแค่นี้ ทำได้ก็อยู่ต่อ ทำไม่ได้ก็ไปตอนนี้ ฉันไม่บังคับ”
พอได้ยินคำพูดนี้ หลินซิ่วซิ่วกับอีกสองคนก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว
เขาพูดเรื่องแบบนี้ออกมาพร้อมรอยยิ้มได้ยังไง?
พวกเธอมองคนผิดหรือเปล่า?
ที่พวกเธอยอมมาอยู่กับถังซิน อย่างแรกคือภรรยาของเขาเพิ่งเสียไปเมื่อไม่กี่วันก่อน อย่างที่สองคือถังซินเป็นคนดีมากจริง ๆ
ตอนภรรยายังอยู่ เขาก็รักและเอาใจใส่เธอ
ภรรยาป่วย เขาก็เช็ดอุจจาระเช็ดปัสสาวะ ปรนนิบัติจนไม่มีที่ติ
เพื่อหาเงินรักษาภรรยา เขาถึงขั้นคุกเข่าขอยืมเงินตามบ้านคนอื่นทีละบ้าน
ก่อนหน้านี้เห็นพวกเธอสามพี่น้องลำบาก เขาก็เคยช่วยหลายครั้ง แอบเอาเสบียงมาให้กลางดึกอยู่หลายหน
ผู้ชายที่มีน้ำใจและรักพวกพ้องแบบนี้ ถ้าพลาดไปก็ต้องเสียดายไปทั้งชีวิต
เพราะอย่างนั้นพวกเธอถึงเต็มใจมีลูกให้ถังซิน
ไม่อย่างนั้น ต่อให้ต้องหนาวตายหรืออดตาย...
พวกเธอก็ไม่มีวันเป็นฝ่ายเดินมาหาเขาถึงที่
แต่ถังซินคนตรงหน้าตอนนี้ไม่เหมือนคนเดิมเลยสักนิด
เขาเหมือนยมทูตมีชีวิตชัด ๆ
หลินซิ่วซิ่วตั้งสติได้ก่อน เธอพยักหน้ารัว ๆ “เข้าใจแล้ว นายว่าไง พวกเราก็ทำตามนั้น”
ซูหว่านฉิงรีบรับคำ “วางใจเถอะ พวกเราไม่ใช่คนแบบนั้น”
โจวเซี่ยเหมยแอบถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เอาแต่พยักหน้า ไม่กล้าเปล่งเสียงออกมาสักคำ
ท่าทางเหมือนถูกทำให้กลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ
ถังซินลงจากเตียงแล้วสวมรองเท้า
“พวกเธอทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี ต่อไปที่นี่ก็เป็นบ้านของพวกเธอ ตราบใดที่ฉันมีข้าวกิน พวกเธอก็มีข้าวกิน”
“ใครกล้ารังแกพวกเธอ ก็ต้องถามกำปั้นคู่นี้ของฉันก่อนว่ายอมหรือเปล่า”
ผู้หญิงทั้งสามคนกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป น้ำตาเอ่อทะลักออกมาทันที
พวกเธอไร้ที่พึ่งมานานเกินไปแล้ว
โครกคราก...
เสียงท้องร้องดังขึ้นในบ้านดินอัด
“ฉันไม่หิวจริง ๆ นะ”
โจวเซี่ยเหมยรีบกุมท้องที่แฟบอยู่ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอาย ก้มหน้าซุกอก “แค่ท้องมันไม่รักดี...”
ยังไม่ทันพูดจบ เสียงท้องร้องก็ดังต่อเนื่องขึ้นมาอีก คราวนี้เป็นเสียงของหลินซิ่วซิ่วกับซูหว่านฉิง
ทั้งสองคนก็ก้มหน้าด้วยความกระดาก อับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี
ถังซินกลั้นไม่อยู่ หัวเราะออกมา “ไป หาอะไรกินกันก่อน”
พูดจบเขาก็ก้าวออกไป พอเดินได้สองก้าวก็หยุด หันกลับมามองทั้งสามคน
“ยืนเหม่อทำไม? รีบตามมาสิ”
ผู้หญิงทั้งสามสบตากัน แล้วรีบเดินตามไป
“ถังซิน นี่อะไรเหรอ?”
ซูหว่านฉิงเห็นถังซินหยิบกรงไม้ไผ่ออกมาจากกองฟืนตรงมุมห้องครัว จึงเดินเข้าไปถามใกล้ ๆ
ถังซินไม่ตอบ เขาคว้าขวานผ่าฟืนข้างตัวมางัดกรงไม้ไผ่เปิดออก
ข้างในอัดแน่นไปด้วยมันเทศตากแห้ง กะคร่าว ๆ น่าจะมีมากกว่าสิบชั่ง
“มีของกินด้วย!” โจวเซี่ยเหมยตาเป็นประกาย ร้องออกมา
หลินซิ่วซิ่วมองถังซินอย่างสงสัย “ถังซิน ก่อนหน้านี้แม่ของนายไม่ได้...”