“เมียที่เก็บมาได้ฟรี ๆ งั้นเหรอ?”
ถังซินทวนคำเหล่านั้นอีกครั้ง ตาขาวพลันแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
“ตอนซินเจียวรอเงินช่วยชีวิตอยู่บนเตียง พวกคุณเคยคิดเผื่อฉันบ้างไหม?”
เฉินฟางยังปากแข็ง ไม่ยอมรับผิด
“ยุคนี้บ้านไหนมีเงินเหลือกันล่ะ พูดง่ายจังนะ”
“ใช่! ฉันพูดง่าย”
ถังซินยกมือชี้หวังชุ่ยหลาน เส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้นทีละเส้น
“ฉันไปขอยืมเงินจากแม่ แต่แม่ให้ฉันคุกเข่าหน้าประตู บอกว่าถ้าคุกเข่าครบวันกับคืนถึงจะให้เงิน ฉันคุกเข่าตั้งแต่ฟ้าสางจนฟ้ามืด แล้วก็คุกเข่าต่อจากค่ำจนถึงเที่ยงวันถัดมา”
พูดถึงตรงนี้ ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงอยู่สองสามครั้ง “แล้วผลเป็นยังไงล่ะ? แม่ไม่แม้แต่จะเปิดประตู แถมยังตะโกนไล่ให้ฉันไปให้พ้น”
“แม่บอกว่าแยกบ้านกันไปนานแล้ว บอกว่าฉันเป็นเขยแต่งเข้าตระกูลหลัว ไม่ใช่คนตระกูลถัง!”
ฟืนในเตาผิงยุบลงท่อนหนึ่ง สะเก็ดไฟกระเด็นขึ้นมาสองสามจุด
โจวเซี่ยเหมยประคองชาม ตะเกียบวางพาดขอบชาม นิ่งไม่ขยับอีก
“แม่ยังบอกว่าฉันเป็นตัวซวย ทำให้พ่อแท้ ๆ ตาย แล้วยังทำพ่อตาตายอีก อาการป่วยของซินเจียวก็เพราะฉันนำเคราะห์มาให้”
ถังซินหันไปจ้องเฉินฟาง
“บอกว่าต่อให้มีเงินก็ไม่ให้ฉันยืม จะได้ไม่โดนฉันทำให้ตาย”
“ลองถามแม่ดูสิว่าคำพวกนี้แม่พูดเองหรือเปล่า”
เฉินฟางอ้าปากค้าง ก่อนหันไปมองแม่สามี
เธอแค่บอกถังเจี้ยนกั๋วว่าไม่มีเงิน และไม่ให้เขาเข้าบ้านเท่านั้นเอง
หวังชุ่ยหลานหันหน้าเข้าหากำแพง มือควานอยู่ในกระเป๋าเสื้อบุนวมอย่างลนลาน ไม่กล้าตอบ
“ซินเจียวได้แต่รออยู่แบบนั้น”
“รอให้ฉันไปอ้อนวอนลุง ๆ ทีละบ้าน รอจนฉันขอยืมเงินได้หลังตระเวนขอเกือบครึ่งหมู่บ้าน ตอนนั้นตัวเธอเย็นชืดไปหมดแล้ว” คำท้าย ๆ หลุดออกมาจากลำคอของเขาอย่างยากลำบาก
ถังซินยกมือเช็ดหางตา ฝ่ามือเปียกชื้น
“ตอนฉันขอยืมเงิน พวกคุณบอกว่าเราไม่ใช่ครอบครัวเดียวกัน แต่วันนี้พอรู้ว่าฉันมีเนื้อกิน คนหนึ่งก็เรียกลูกชาย อีกคนก็เรียกน้องสาม”
หลินซิ่วซิ่วประคองชามไว้แนบอก น้ำตาหยดจากคางลงบนคอเสื้อ
ซูหว่านฉิงก้มหน้าเช็ดอยู่หลายครั้ง แขนเสื้อเปียกเป็นปื้น มือซ้ายยังกำแขนโจวเซี่ยเหมยไว้แน่น
ถังซินก้าวเข้าไปอีกก้าว แม่ลูกหวังชุ่ยหลานก็ถอยไปทางประตูอีกก้าว
“หวังชุ่ยหลาน ฟังให้ดี”
“ตั้งแต่วันที่เมียฉันสิ้นใจ ลูกชายคนเล็กของแม่ก็ตายอยู่หน้าประตูบ้านแม่แล้ว”
“ต่อไปอย่ามาร้องไห้คร่ำครวญที่บ้านฉันอีก แล้วก็เลิกคิดจะมาเอาเสบียงกับเนื้อในบ้านฉันด้วย”
“ของของถังซิน ต่อให้เป็นข้าวสารสักเม็ดก็ไม่มีวันตกถึงชามของตระกูลถัง” เขาชี้ไปทางประตูใหญ่ “ฟังเข้าใจแล้วก็รีบไสหัวออกไปจากบ้านฉัน”
ไหล่ของหวังชุ่ยหลานสั่นระริก ริมฝีปากขยับไปมาอยู่นาน ก่อนจะเค้นเสียงกรีดร้องออกมา “แก... แกมันลูกอกตัญญู!”
ตลอดครึ่งชีวิตที่ผ่านมา ลูกชายไม่เคยกล้าพูดจารุนแรงต่อหน้าเธอสักคำ ใครจะคิดว่าวันนี้ลูกชายคนเล็กจะด่าจนเธอแทบแทรกแผ่นดินหนี
“ฉันเป็นแม่แท้ ๆ ของแกนะ! กล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้?”
“ไอ้ลูกทรพี! นี่มันอกตัญญูชัด ๆ สวรรค์ต้องลงโทษแกแน่!”
“ฉันจะไปเรียกหัวหน้าหน่วย เรียกคนทั้งหมู่บ้านมาให้ดูว่าแกถังซินทำกับแม่แท้ ๆ ยังไง!”
ยังไม่ทันขาดคำ เสียงของหวังหน้าปานก็ดังมาจากนอกบ้าน
“หัวหน้าหน่วย ถังซินมันไม่ใช่คนดี!”
เสียงฝีเท้าเหยียบหิมะดังเอี๊ยดอ๊าด ฟังจากเสียงแล้ว คนที่มาคงไม่น้อย
“มันเลี้ยงแม่ม่ายสามคนไว้ในบ้าน!”
“วันนี้ตอนฉันผ่านบ้านมัน พวกเธอยังมั่วสุมกันอยู่เลย เสียงนั่น โอ๊ย ฉันไม่กล้าพูดต่อแล้ว น่าอับอายจริง ๆ!”
ด้านนอกพลันโกลาหลขึ้นมา
“อะไรนะ? แม่ม่ายทั้งสามคนไปพัวพันกับถังซินหมดเลยเหรอ?”
“หน้าด้านเกินไปแล้วมั้ง เมียเพิ่งตายได้ไม่นานเองไม่ใช่หรือไง?”
“จุ๊ ๆ เขยแต่งเข้าแท้ ๆ ไม่รู้จักอายเลย ถ้าเป็นฉันนะ...”
เสียงตำหนิและเสียงอิจฉาสารพัดดังระงม...
หวังชุ่ยหลานได้ยินเสียงด้านนอกใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ก็เหลือบมองประตู ก่อนย่อเข่าทรุดลงนั่งกับพื้น
เธอขยี้ผมให้ยุ่งก่อน แล้วเอาน้ำลายป้ายหน้า จากนั้นตบต้นขาตัวเอง เสียงร้องไห้พลันดังสนั่นไปทั่ว
“สวรรค์เอ๋ย ทำไมฉันถึงเลี้ยงไอ้ลูกอกตัญญูแบบนี้ออกมาได้!”
“ฉันเลี้ยงมันมาจนโตทั้งขี้ทั้งเยี่ยว พอมันมีเนื้อกิน กลับไม่ยอมแบ่งน้ำแกงให้แม่แท้ ๆ สักคำ!”
“ฉันจะมีชีวิตอยู่ไปทำไม ให้ฉันตายไปเลยดีกว่า!”
เสียงร้องไห้โหยหวนดังขึ้นเรื่อย ๆ แต่ดวงตากลับเหลือบไปทางประตูเป็นระยะ
ถังซินยกมุมปากเยาะเย้ย มองเธอแสดงละครด้วยแววตาเย็นชา
ไม่นาน หวังเต๋อฟา หัวหน้าหน่วย ก็เดินเข้ามาในครัว หวังหน้าปานเอามือกุมข้อมือที่บวมตามหลังมา ด้านในและด้านนอกห้องโถงใหญ่มีชาวบ้านมุงดูแน่นขนัด
หวังเต๋อฟามองหวังชุ่ยหลานที่นั่งอยู่บนพื้น แล้วกวาดสายตาไปยังหลินซิ่วซิ่วทั้งสามคน สีหน้าก็เคร่งขรึมลง
“มื้ออาหารดี ๆ กลับวุ่นวายกันจนได้!”
“หัวหน้าหน่วย ช่วยให้ความเป็นธรรมกับฉันด้วย!”
หวังชุ่ยหลานเงยหน้ามองเขา ร้องไห้น้ำมูกไหล “ไอ้ลูกอกตัญญูคนนี้ ไม่ยอมให้ฉันกินเนื้อ แล้วยังชี้หน้าด่าฉันอีก มันยัง...”
“ป้าตระกูลถัง เรื่องของแม่ลูกกลับไปคุยกันที่บ้าน ปิดประตูคุยกันดี ๆ ยังไงก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ย่อมตกลงกันได้” หวังเต๋อฟารีบขัดจังหวะ ก่อนชี้ไปยังหลินซิ่วซิ่วทั้งสามคนทีละคน “วันนี้ผมมาที่นี่ก็เพื่อดูว่าพวกเธอเป็นยังไงบ้าง”
เฉินฟางรีบเดินออกมาจากหลังแม่สามี ตรงเข้าไปหาหวังเต๋อฟา “หัวหน้าหน่วย พวกคุณมาพอดีเลย พวกเรากำลังจะไปหาคุณอยู่แล้ว”
“เมียของน้องสามเพิ่งฝังไปไม่กี่วัน เขาก็พาแม่ม่ายสามคนเข้าบ้าน คนแบบนี้เลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน!”
เธอยิ่งพูดยิ่งได้ใจ น้ำลายแทบกระเด็นใส่หน้าหวังเต๋อฟา
“ผู้หญิงสามคนนี้เป็นตัวซวย พอฟ้ามืดก็เข้าไปในห้องผู้ชาย สงสัยจะเล่นชู้กันแน่!”
“จับพวกมันไปประชุมประณาม แล้วไล่ไปอยู่คอกวัว ดูสิว่ายังกล้าเล่นชู้อีกไหม!”
“พรืด!”
เสียงหัวเราะเยาะหลุดออกมาจากปากถังซิน
อดไม่ไหวจริง ๆ
หวังเต๋อฟาหันไปจ้องเขา เส้นเลือดบนหน้าผากกระตุกสองครั้ง
เขาชื่นชมเด็กคนนี้มาก
เมื่อไม่กี่วันก่อนตอนที่ถังซินวิ่งยืมเงิน เขาช่วยพาไปทั่วครึ่งหมู่บ้าน แต่ยังหาเงินไม่พอ จึงยืมเงิน 30 หยวนในนามหน่วยผลิตให้เขาอีก
ตอนนี้หลัวซินเจียวเพิ่งลงหลุม หวังหน้าปานกับเฉินฟางต่างยืนกรานว่าพวกเขาเล่นชู้กัน แต่ถังซินกลับยังหัวเราะออกมาได้
“หัวเราะอะไร?”
หวังเต๋อฟาตบวงกบประตูไปทีหนึ่ง ฝุ่นร่วงกราวลงมา
“หวังหน้าปานบอกว่าแกมั่วสุมกับพวกเธอ พี่สะใภ้ใหญ่ของแกก็พูดแบบนั้น คนครึ่งหมู่บ้านยืนอยู่หน้าบ้านแล้ว แกยังคิดว่าเรื่องมันไม่ใหญ่พออีกหรือไง?”
“หัวหน้าหน่วย จับโจรต้องมีหลักฐาน จับชู้ก็ต้องจับได้คาหนังคาเขา จะให้ใครพูดอะไรก็เชื่อเลยไม่ได้หรอกใช่ไหม?” ถังซินมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย “อีกอย่าง ไม่นานมานี้หวังหน้าปานยังมาขวางประตูบ้านฉัน จะลากโจวเซี่ยเหมยกลับไปเข้าห้องหอกับเขาอยู่เลย”
“โดนฉันอัดไปแล้วก็กลับมาพาคนจับชู้ มันจะบังเอิญขนาดนั้นได้ยังไง?”
หวังหน้าปานรีบหลบไปหลังฝูงชน “แกอย่ามาใส่ร้ายฉันนะ!”
ถังซินไม่ได้ตามไปด่า เขาเพียงยกมือไปทางคนด้านนอก
“ในบ้านมีผู้หญิงอยู่สามคนจริง เรื่องนี้ฉันยอมรับ”
“แต่ถ้าใครกล่าวหาว่าฉันทำเรื่องน่าอายกับพวกเธอ ก็เอาพยานกับหลักฐานออกมา”
“ถ้าไม่มี ก็อย่ามาพ่นคำสกปรกใส่บ้านฉัน!”
หวังชุ่ยหลานตบพื้นพร้อมกรีดร้อง “แม่ม่ายสามคนเข้าไปอยู่บ้านผู้ชาย ยังต้องใช้หลักฐานอะไรอีก!”
ถังซินไม่หันกลับไปมอง
“ทุกคนก็รู้ว่าพวกเธอเป็นคนมีเคราะห์ชีวิต”
“ตอนเมียฉันป่วยติดเตียง ฉันออกไปยืมเงิน พวกเธอก็ช่วยดูแลซินเจียว”
“ตอนฝังเมียฉัน พวกเธอก็ช่วยจัดการงานศพกันวุ่นวาย”
“ตอนนั้นตระกูลถังไล่ฉันออกจากบ้าน ฉันหิวจนแทบเดินไม่ไหว หลินซิ่วซิ่วพาฉันไปบ้านเธอ แล้วแบ่งมันเทศตากแห้งให้ฉันกินตั้งหลายชิ้น”
พูดจบ เขาก็ดึงหลินซิ่วซิ่วมาอยู่ข้างกาย
“รอบนี้หิมะหนักจนหลังคาบ้านพวกเธอถล่ม ไม่มีที่อยู่ ไม่มีอะไรกิน แล้วจะให้ฉันยืนดูพวกเธอหนาวตายอดตายหรือไง?”
“พวกเธอช่วยทำความสะอาดบ้านทำกับข้าวให้ ฉันก็จัดที่อยู่กับอาหารให้”
“นี่คือการตอบแทนบุญคุณ มีปัญหาตรงไหน?”
ด้านนอกเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนมีคนพูดขึ้น
“พูดถูกนะ ตอนซินเจียวป่วย หลินซิ่วซิ่วกับพวกเธอวิ่งมาที่นี่ทุกวันจริง ๆ”
“พวกเธอให้ข้าวเขากิน ยังช่วยดูแลเมียเขา ตอนนี้ถังซินรู้จักตอบแทนบุญคุณ เป็นหนุ่มดีคนหนึ่งเลย”
“ใช่ พวกเธออยู่ในหมู่บ้านเรามานาน ก็เป็นคนกันเองทั้งนั้น จะปล่อยให้ตายโดยไม่ช่วยได้ยังไง?”
บางคนยังไม่ยอมเชื่อ กระซิบเสียงเบา “อยู่ชายคาเดียวกันนาน ๆ ใครจะไปรู้ล่ะ”
ถังซินเรียกซูหว่านฉิงกับโจวเซี่ยเหมยที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องเข้ามาด้วย
“หัวหน้าหน่วย ทุกคนอยู่ตรงนี้แล้ว อยากถามอะไรก็ถามต่อหน้าได้เลย”
“อีกเรื่องคือ ต่อไปผมตั้งใจจะใช้ชีวิตร่วมกับพวกเธอ”
“เดิมทีผมว่าจะไปคุยกับคุณหลังมื้อเย็น”
“ตอนนี้คุณอยู่ที่นี่ แถมมีคนตั้งเยอะ จะได้พูดให้ชัดไปเลย จะได้ไม่ต้องให้พวกปากมากในหมู่บ้านเอาไปนินทา”
หวังเต๋อฟาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
เขาจะไม่รู้สถานการณ์ของแม่ม่ายทั้งสามคนได้ยังไง
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เขากังวลใจอยู่เหมือนกัน
ผู้หญิงสามคนลงนาไปทำงานก็เก็บแต้มแรงงานได้ไม่กี่แต้ม พอข้าวในไหหมด ก็ต้องไปยืมเสบียงจากหน่วยผลิต
ปีก่อน ๆ ต่อให้ผลผลิตไม่ดี บ้านนี้แบ่งให้ครึ่งกระบวย บ้านโน้นแบ่งให้หนึ่งชาม รวมกับเสบียงที่หน่วยผลิตให้ยืม ก็พอประทังชีวิตไปได้
แต่ปีนี้ ฝูงหมูป่าในป่าหมูป่าวิ่งออกมาอาละวาด ผลผลิตของทุกบ้านลดลงไปกว่าครึ่ง ยุ้งฉางของหน่วยผลิตก็แทบไม่มีเสบียง ไม่มีเหลือพอให้แบ่งจริง ๆ
เดือนก่อนเขายังเรียกทั้งสามคนมาคุยที่สำนักงานหน่วยผลิต บอกว่าพอถึงฤดูใบไม้ผลิ ให้แต่ละคนหาชายโสดที่ขยันขันแข็งแต่งงานใหม่เสีย
มีผู้ชายอยู่ในบ้าน อย่างน้อยก็ยังมีทางรอด
ตอนนี้กว่าจะถึงฤดูใบไม้ผลิยังอีกนาน พวกเธอหาแต้มแรงงานไม่ได้ ทั้งขุดผักป่าก็ไม่ได้ แถมที่พักยังถล่มลงมาอีก
ถ้าปล่อยพวกเธอไว้ข้างนอกแล้วมีใครหนาวตายหรืออดตายขึ้นมา เขาหัวหน้าหน่วยก็ต้องรับผิดชอบเรื่องนี้
ถังซินยอมใช้ชีวิตร่วมกับพวกเธอ นับว่าช่วยลดปัญหาให้หมู่บ้านไปได้ไม่น้อย
“ได้”
หวังเต๋อฟาพยักหน้า
“ในเมื่อแกยอมดูแลพวกเธอ พอกลับไปถึงสำนักงานหน่วยผลิต ฉันจะลงทะเบียนเรื่องนี้ไว้ก่อน ช่วงนี้ทั้งสามคนก็พักอยู่ที่บ้านแก”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดเสริม
“ใครไปนินทาข้างนอก ก็ให้มาหาฉัน”
“ไม่ได้!”
หวังชุ่ยหลานร้อนใจขึ้นมา
ถ้าผู้หญิงสามคนมาอยู่บ้านนี้ ก็ต้องกินเสบียงตั้งเท่าไหร่ แล้วต่อไปเธอจะมาขน...ขอเสบียงกตัญญูได้ยังไง
“ผู้หญิงสามคนมาอยู่บ้านเขาหมด แบบนี้มันเหมาะสมตรงไหน!”
“ถ้าคนนอกหมู่บ้านรู้เข้า หมู่บ้านเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?”
“อีกอย่าง เขาเป็นเขยแต่งเข้าตระกูลหลัวไปแล้ว ตอนนี้ยังจะเลี้ยงแม่ม่ายอีก ต่อไปคนตระกูลถังจะออกจากบ้านไปสู้หน้าใครได้?”
“ต่อไปเขาจะหาเมียใหม่ยังไง จะให้ใช้ชีวิตกับแม่ม่ายไปทั้งชีวิตหรือไง?”
หวังเต๋อฟาขมวดคิ้ว มองหวังชุ่ยหลาน
แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา
“ป้าตระกูลถัง มีเรื่องหนึ่งที่ผมยังไม่เข้าใจจริง ๆ”
หวังชุ่ยหลานกะพริบตา มองหัวหน้าหน่วยอย่างสงสัย “เรื่องอะไร?”
หวังเต๋อฟานับนิ้ว อธิบายให้เธอฟัง