“อย่างแรก ถังซินทำเรื่องดี สร้างบุญสร้างกุศล ถ้าคนอื่นรู้เข้า ใครบ้างจะไม่ยกนิ้วชมว่าเขาเป็นหนุ่มที่รู้คุณคน”
“อย่างที่สอง ถ้าพวกเธอเต็มใจทั้งสองฝ่าย แล้วมีลูกให้ถังซินสักคนสองคน ตระกูลถังของแกก็จะเป็นครอบครัวที่รุ่งเรืองที่สุดในหมู่บ้าน ยังจะกลัวไม่มีคนลงนาไปทำงานแลกแต้มอีกเหรอ”
“อย่างสุดท้าย นี่เป็นเรื่องดีที่ช่วยให้เพื่อนบ้านสามัคคีกัน ถ้าผู้นำสหกรณ์รู้ว่ากองผลิตของเราเป็นกองผลิตที่รักใคร่สามัคคีกัน ต่อไปมีเรื่องดี ๆ อะไร พวกเขาก็ต้องนึกถึงกองผลิตเราก่อนแน่”
“ฉันไม่เข้าใจเลยว่าแม่อย่างเธอจะคัดค้านไปทำไม”
“หรือว่าเธอเป็นพวกชอบทำลายความสามัคคีของเพื่อนบ้าน?”
ในกลุ่มคนที่ยืนมุงอยู่พลันมีเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นหลายเสียง
หวังชุ่ยหลานหน้าแดงก่ำจนเส้นเลือดปูด รีบโบกมือแก้ตัว
“ฉันไม่ใช่พวกไม่ดี ฉันแค่...”
“ฉันแค่เป็นห่วงชื่อเสียงของครอบครัวถัง!”
“แม่ม่ายสามคนมาอยู่บ้านลูกชายฉัน คนข้างนอกจะพูดดีได้ยังไง?”
“สุดท้ายคนที่เสียหน้าก็คือครอบครัวถังไม่ใช่เหรอ ฉันก็ทำเพื่อเขาทั้งนั้น!”
“ทำเพื่อฉันเหรอ?” ถังซินได้ยินแล้วขำด้วยความโมโห ก่อนพูดเสียงดังขึ้นอย่างอดไม่ได้
“ใคร ๆ ก็รู้ว่าตอนภรรยาผมป่วย ต้องใช้เงินรักษาชีวิต ผมไปหาเธอถึงบ้านเพื่อขอยืมเงิน แต่คนคนนี้...” เขาชี้ไปยังหวังชุ่ยหลานที่อยู่บนพื้น ก่อนพูดเสียงเย็นชา “สหายหวังชุ่ยหลานให้ผมคุกเข่าอยู่หน้าบ้านทั้งวันทั้งคืน ผมก็ทำตาม แต่เธอกลับไม่ให้ยืมสักแดงเดียว”
“ยืนมองภรรยาผมป่วยตายต่อหน้าต่อตา แม้แต่ช่วยจัดงานศพก็ยังไม่ยอม” ถังซินหันไปมองหลินซิ่วซิ่วกับคนอื่น ๆ คอแห้งผาก กว่าจะเค้นคำพูดประโยคหลังออกมาได้ก็ผ่านไปครู่หนึ่ง “คนที่วิ่งวุ่นช่วยงานในบ้านผมคือพวกเธอ!”
“โดยเฉพาะหลังผมหมดสติไป ก็เป็นพวกเธอที่คอยดูแล”
“ถ้าไม่มีพวกเธอ ผมคงแข็งตายอยู่ที่หลุมศพของซินเจียวไปแล้ว”
ภายในบ้านเงียบไปชั่วขณะ
เรื่องนี้คนทั้งหมู่บ้านรู้กันดี ตอนนั้นหวังชุ่ยหลานปิดประตู ปล่อยให้ลูกชายคุกเข่าอยู่ข้างนอก จนคนเอาไปนินทาลับหลังไม่รู้กี่ครั้ง
ราวกับถังซินไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเธอเลย
“ตอนผมเดินออกจากหน้าบ้านเธอ ผมพูดชัดเจนแล้ว ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นไป ผมกับครอบครัวถังตัดขาดกัน ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกันอีกจนวันตาย”
“เธอก็ตอบตกลงด้วยปากตัวเอง”
ถังซินหันไปทางหวังเต๋อฟา
“ลุงหวัง ตอนนั้นลุงก็อยู่ด้วย ได้ยินที่ผมพูดใช่ไหม?”
หวังเต๋อฟาพยักหน้า หลังจากนั้นเขายังตามเจ้าหนุ่มนี่ไปขอยืมเงินตามบ้านทีละหลังด้วยซ้ำ
“เรื่องนี้ฉันรู้ ตอนนั้นฉันยืนดูอยู่ข้าง ๆ”
เขาเหลือบมองหวังชุ่ยหลาน
“พี่สะใภ้ถัง ตอนนั้นคุณก็ตกลงแล้ว เพิ่งผ่านไปไม่กี่วัน ทำไมถึงกลับมาเอาเรื่องอีกล่ะ?”
“ฉัน... ฉันไม่มีเงินที่บ้านสักหน่อย!”
หวังชุ่ยหลานดึงคอเสื้อ น้ำลายกระเด็นเพราะร้อนใจ
“เงินฉันแบ่งให้ลูกคนโตกับลูกคนรองไปหมดแล้ว จะเอาอะไรให้เขายืม?”
“ไม่มีเงินเหรอ?”
ถังซินก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว เหยียบกิ่งไม้แห้งจนหักดังกร๊อบ
“ตอนหลานชายคนโตอยากกินเนื้อ ทำไมวันรุ่งขึ้นถึงมีเงินไปซื้อเนื้อกลับมาได้ล่ะ?”
“ถังเจี้ยนกั๋วบอกว่าจะเข้าเมือง ทำไมถึงควักเงินห้าหยวนให้ทันทีโดยไม่ถามสักคำ?”
“พอผมไปขอยืมเงินจากคุณ กลับไม่มีเงินแล้ว?”
“เพราะพวกเขาเป็นหลานชายคนโตกับลูกชายคนโตของคุณงั้นเหรอ? แต่ผมก็เป็นลูกชายคนเล็กของคุณเหมือนกันนะ!”
หวังชุ่ยหลานขยับริมฝีปากอยู่สองสามครั้ง แต่เมื่อมีคนตั้งมากมายจ้องมอง เธอก็พูดอะไรไม่ออกสักคำ
ถังซินกวาดตามองคนคุ้นหน้าที่อยู่ตรงประตูเรือน อกกระเพื่อมขึ้นลงหลายครั้ง
“ทุกคนที่อยู่ตรงนี้เป็นเพื่อนบ้านกันทั้งนั้น ในใจก็รู้ดีอยู่แล้ว”
“ผม ถังซิน ลงนาไถตั้งแต่อายุ 5 ขวบ จนอายุ 18 ปี ตลอดหลายปีมานี้ทำงานให้ตระกูลถังไปตั้งเท่าไหร่ ได้แต้มแรงงานมาเท่าไหร่?”
“ทำงานหนักเหมือนวัวเหมือนม้ามาตั้งหลายปี ผมติดค้างอะไรพวกเขาเหรอ?”
“ต่อให้เมื่อก่อนผมเคยติดค้างครอบครัวถัง ตอนนี้ก็ชดใช้คืนหมดนานแล้ว”
“อีกอย่าง ตอนถังเจี้ยนกั๋วโวยวายจะแยกบ้าน เขาแบ่งอะไรให้ผมบ้าง?”
“ข้าวสักเม็ดก็ไม่มี! คนเขาพูดกันว่าเสือยังไม่กินลูกตัวเอง แต่หวังชุ่ยหลานล่ะ?”
“ตอนนั้นเธอไม่พาผมไปกินข้าวที่บ้านเธอสักมื้อ” ถังซินชี้ไปทางหลินซิ่วซิ่ว แล้วชี้ไปยังผนังที่ติดกับห้องโถง “ถ้าผมไม่ได้เจอพ่อตาที่รับผมเป็นลูกเขย กระดูกผมคงถูกหมากินจนเกลี้ยงไปแล้ว”
“วันนี้พอรู้ว่าผมจับหนูไผ่ได้ ก็หน้าด้านมาถึงบ้าน บอกว่าผมเป็นลูกชายเธอแล้วเหรอ?”
ถังซินถ่มน้ำลายลงข้างหวังชุ่ยหลาน “ผมว่าเธอเห็นเนื้อไม่กี่ชิ้นในหม้อต่างหาก!”
“อีกอย่าง เราแยกบ้านกันแล้ว ตัดขาดกันแล้ว อย่าเอาคำว่า ‘ทำเพื่อผม’ มาหลอกคนเลย”
ตรงปากห้องโถงมีคนไอ บางคนเบือนหน้ากลั้นขำ อีกคนถึงกับถ่มน้ำลายลงพื้น
หวังชุ่ยหลานหน้าแดงร้อนผ่าว ขาสั่นจนแทบยืนไม่อยู่
ไอ้ลูกอกตัญญู!
กล้าทำให้ฉันอับอายขายหน้าขนาดนี้!
เธออยากหาหลุมมุดหนีไปเสียเดี๋ยวนั้น
แม่ม่ายทั้งสามยังยืนตะลึงอยู่กับที่ สีหน้าไม่อยากเชื่อ
นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเธอเห็นถังซินเถียงหวังชุ่ยหลานกลับแบบนี้!
แถมยังทำให้อีกฝ่ายเถียงไม่ออกด้วย!
“เอาละ เรื่องนี้ก็เอาตามนี้”
หวังเต๋อฟาโบกมือไปทางสองฝั่ง
“ต่อไปหลินซิ่วซิ่วกับพวกเธอจะอยู่กินกับถังซิน พวกแกก็อย่าเอาไปพูดซี้ซั้วในหมู่บ้าน”
“ถ้าคิดว่าไม่เหมาะจริง ๆ ก็รับพวกเธอกลับไปอยู่บ้านตัวเองได้ จะกินจะอยู่ก็จัดการให้หมด แต่ต้องให้เจ้าตัวยินยอมด้วย”
“ถ้ากล้าฉุดกระชากแย่งคน นั่นก็เท่ากับบังคับแย่งแม่...” พูดถึงตรงนี้เขากระแอมกลบเกลื่อน แล้วกลืนคำว่าแม่ม่ายที่เกือบหลุดปากลงไป “ใครกล้าบังคับแย่งคน ฉันจะพากองกำลังอาสามาหาถึงบ้านเอง”
“พี่สะใภ้ถัง กลับบ้านไปเถอะ วันนั้นมีคนเป็นพยานตั้งเยอะ ถ้ายังเอะอะต่อไป คนที่เสียหน้าจะเป็นใครก็ลองคิดดูเอง”
“แยกย้ายกันได้แล้ว ใครมีอะไรก็ไปทำ”
ฝูงชนทยอยออกจากห้องโถงไปพลางกระซิบวิจารณ์กันไป
หวังชุ่ยหลานยืนนิ่งอยู่พักใหญ่ หาคำมาเถียงกลับไม่ได้ สุดท้ายจึงสะบัดเสียงใส่ถังซิน
“ไอ้ลูกอกตัญญู คอยดูเถอะ เรื่องนี้ยังไม่จบ!”
เธอแหวกคนตรงประตูแล้วเดินโซเซออกไป
ถังซินไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตา รอจนในบ้านเหลือแค่หวังเต๋อฟา จึงหันไปหยิบมีดทำครัว เดินเข้าไปในห้องเก็บของ แล้วหั่นเนื้อหนูไผ่ออกมาครึ่งหนึ่ง
“ลุงหวัง วันนี้ลุงลำบากมาเที่ยวนี้ เอาเนื้อชิ้นนี้กลับไปเพิ่มกับข้าวที่บ้านเถอะ”
หวังเต๋อฟาจ้องเนื้อชิ้นนั้นจนตาโต ลูกกระเดือกขยับกลืนน้ำลายตามไปด้วย
บ้านเขาเองก็ไม่ได้กินเนื้อมาหลายวันแล้ว
“ตอนนี้บ้านแกมีคนกินข้าวตั้งสี่ปาก เก็บไว้กินเองเถอะ”
ปากบอกปฏิเสธ แต่มือที่ยื่นออกไปครึ่งทางกลับหดเข้าแขนเสื้อ สายตายังจับอยู่ที่เนื้อไม่วาง
ถังซินไม่มัวเกรงใจกันไปมา เขาคว้าข้อมืออีกฝ่ายแล้ววางเนื้อใส่ฝ่ามือตรง ๆ
“คราวก่อนถ้าลุงไม่พาผมไปขอยืมเงิน งานศพของซินเจียวก็คงจัดไม่ได้”
“รับเนื้อนี่ไว้เถอะ ถ้ายังปฏิเสธอีก ผมเอาไปให้คนอื่นแล้วนะ”
“ได้ ๆ งั้นฉันรับไว้”
หวังเต๋อฟารีบกำมือ กลัวถังซินเปลี่ยนใจจริง ๆ สีหน้าก็ยังดูเก้อเขินอยู่บ้าง จึงยกมือตบไหล่เขาเบา ๆ
“เจ้าซิน เรื่องนี้แกมีเหตุผล ฉันอยู่ข้างแก”
“รอผ่านไปสักพัก ฉันจะพูดกับแม่แกให้ ยังไงแม่ลูกก็สายเลือดเดียวกัน จะมีเรื่องบาดหมางกันข้ามคืนได้ยังไง”
“ตอนนี้แกตั้งใจประคับประคองครอบครัวนี้ให้ดี พอเข้าฤดูใบไม้ผลิ ฉันจะหางานเบา ๆ ให้พวกแกทั้งสี่คนทำ”
พูดจบ เขาก็ยกชายเสื้อขึ้นห่อเนื้อหนูไผ่อย่างดีแล้วเดินออกไป
พอถึงนอกประตูใหญ่ เขายังยกมือกดดูสองครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าเนื้อไม่หล่นออกจากชายเสื้อ
ถังซินยืนนิ่ง มองแผ่นหลังของหวังเต๋อฟาที่ค่อย ๆ ลับหายไป
เดี๋ยวก่อน!
ผมจะตัดขาดกับครอบครัวจริง ๆ ไม่ได้พูดเล่นนะ!
ลุงเอาเนื้อผมไป แล้วทำไมยังตอบแทนบุญคุณด้วยการเล่นงานผมล่ะ?
ลุง... ลุงนี่ไม่รักษากติกาเลยนะ!
รู้อย่างนี้ ผมไม่ให้เนื้อลุงหรอก