ปีติ้งอันสิบ เดือนสี่ เฉียวตี้อี้เดินทางเร่งด่วนกลับไปยังชายแดนเหนืออีกครั้ง เซียวเชียนเยว่ยังคงพาบุตรอยู่ต่อในเมืองหลวงอีกระยะหนึ่ง
ในวันขึ้นหนึ่งค่ำเดือนห้า ไทเฮาทรงคะนึงหาเจียวเจียวมาก มีรับสั่งให้นางเข้าวังร่วมเสวยพระกระยาหาร เจียวเจียวก็ยินดีปรีดาไป
เพิ่งย่างกรายเข้าตำหนักอี้คุน เสิ่นเมี่ยวเจียก็วิ่งพรวดออกมาจากลาน พลางร้องเสียงดังว่า "ท่านอาเจียวเจียว!"
เจียวเจียวรีบประคองเสิ่นเมี่ยวเจียซึ่งถลาเข้ามากอดไว้ได้ทัน ยิ้มพลางเอ่ยว่า "เจียเอ๋อร์น้อยยังร่าเริงอบอุ่นเช่นเคย อีกประเดี๋ยวท่านอาเจียวเจียวจะเล่นกับเจ้าอย่างสนุกสนาน ตกลงหรือไม่เล่า?"
"ดีเลิศ! เจียเอ๋อร์น้อยชอบท่านอาเจียวเจียวที่สุดเลย!"
เสิ่นเมี่ยวเจียกระโดดโลดเต้น จูงมือเจียวเจียวมุ่งหน้าด้านใน
ในลาน ใต้ต้นไหน ฮองเฮากำลังประทับบนเก้าอี้เอนอย่างผ่อนคลาย เซียวเชียนหลานนั่งอยู่เคียงข้าง กำลังตรัสสิ่งใดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ได้ยินเสียงฝีเท้า ทั้งสองพระองค์ทอดพระเนตรไปยังทางเข้าลานพร้อมกัน ครั้นเห็นเจียวเจียว ก็ยังอดไม่ได้ที่ดวงเนตรเปล่งประกาย
เด็กสาววัยแรกแย้ม งามผุดผ่องดั่งหิมะ สวมอาภรณ์สีเหลืองอ่อนขับให้นางงามระหงดั่งไม้ต้นสูงส่ง ยามนี้แย้มยิ้มเดินมานี่ ช่างน่ารักน่าชัง ราวกับไข่มุกสุกแสง
"เจียวเจียวมาเร็วเข้า มาลิ้มลองผลไม้ใหม่จากทางใต้"
ฮองเฮาทรงปรีดายิ่ง ทรงโอบดึงเจียวเจียวเข้ามาใกล้ ผลไม้สดหวานยื่นถึงมือ
"กงจู๊ดีนัก มีสิ่งใดล้วนนึกถึงเจียวเจียว!"
เจียวเจียวยิ้มหวานรับมา กัดบาง ๆ คำหนึ่ง ผลปรากฏว่าหอมหวานชุ่มช่ำจริง
ฮองเฮาทอดพระเนตรเห็นเจียวเจียวโปรด ก็รีบมีรับสั่งให้แม่นมเหมยห่อผลไม้เตรียมไว้ส่วนหนึ่ง ให้เจียวเจียวพกกลับไปกินสบาย ๆ
เพิ่งนั่งสนทนากันไม่กี่ประโยค เจียเอ๋อร์น้อยก็หมดความอดทน ดึงมือเจียวเจียวจะให้ร่วมเล่นด้วย
เห็นว่ากว่าจะถึงเวลาพระกระยาหารกลางวันยังอีกครู่ เจียวเจียวจึงพยักหน้า แจ้งแก่ไทเฮาและเซียวเชียนหลานคราหนึ่ง แล้วตามเจียเอ๋อร์น้อยวิ่งออกไป