เจียวเจียวสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วนั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง แม่นมเหมยกำลังบรรจงหวีเกล้าผมให้นางด้วยความประณีต
ภายในห้องสว่างไสวด้วยแสงเทียน เจียวเจียวจ้องมองเงาในกระจก ครั้งแรกที่พิจารณารูปโฉมตนเองอย่างจริงจัง
นางคิดมาตลอดว่าตนยังอายุน้อย จึงหาได้ใส่ใจในความงามมากนัก ทุกผู้กล่าวว่านางงามคล้ายมารดา นางจึงทราบดีว่า เมื่อเติบใหญ่ขึ้น นางย่อมไม่ขี้เหร่เป็นแน่
เพราะอย่างไรเสีย มารดาของนางเมื่อครั้งอดีตก็เป็นที่ยอมรับว่าเป็นสตรีงามอันดับหนึ่งในเมืองหลวง ต่อให้เป็นยามนี้ เมื่อมองดู ก็ยังคงงามสง่าและทรงเกียรติ
"พระชายาทรงมีสิริโฉมงดงามโดยกำเนิด หม่อมฉันมองดูแล้ว เห็นว่าคล้ายฮูหยินเฉียวในอดีตราวกับผู้เดียวกันเลยทีเดียว"
เจียวเจียวยามปกติใจกว้างและเป็นมิตรกับผู้อื่นที่สุด ดังนั้นเมื่อแม่นมเหมยสังเกตเห็นท่าทางของเจียวเจียว จึงเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม
"หม่อมฉันจำได้ว่า ปีนั้นในงานเลี้ยงตวนอู่ที่วัง ฮองเฮาให้เข้าเฝ้าสตรีสูงศักดิ์ในวัง ยามนั้นฮูหยินเฉียวเดินตามหลังเหล่าสตรีผู้เป็นภริยาขุนนางมา เมื่อย่างเท้าเข้าสู่ตำหนัก ก็ดึงดูดทุกสายตาผู้คนไปหมดสิ้นในบัดดล"
"เมื่องานเลี้ยงเลิกรา ฮองเฮายังทรงเอ่ยกับหม่อมฉันว่า ในเมืองหลวงมีคนงามมากมาย แต่ฮูหยินแห่งตระกูลเฉียวนับเป็นอันดับหนึ่ง"
แม่นมเหมยเอ่ยพลาง มือก็มิได้หยุดยั้ง ไม่นานก็เกล้าผมให้เจียวเจียวเสร็จอย่างเรียบร้อยงดงาม
"อีกสักสองสามปี เมื่อถึงคราที่พระชายาทรงปักปิ่น คาดว่าความงามทั่วเมืองหลวงจักถูกพระชายาบดบังจนหมดสิ้น"
เจียวเจียวฟังถึงตรงนี้ก็อดมิได้ที่จะรู้สึกขบขัน
แม่นมเหมยรักบ้านรักนก ปฏิบัติต่อนางอย่างดียิ่ง ดังนั้นคำหวานจึงทวีความเกินเลยขึ้นเรื่อยๆ
แต่เมื่อถูกแม่นมเหมยหยอกล้อเช่นนี้ ความกังวลใจที่เกิดขึ้นอย่างประหลาดก่อนหน้าพลันสลายหายไปโดยสิ้นเชิง
"เสี่ยวซื่ออยู่ข้างนอกหรือ?" เจียวเจียวเบี่ยงศีรษะถาม
แม่นมเหมยรีบผงกศีรษะ "เพิ่งจะสรงน้ำเสร็จ เดิมอ๋องจะไปคารวะท่านเฉียวและฮูหยินเฉียวที่จวนก่อน แต่ถูกฮองเฮาทรงรั้งไว้เสวยพระกระยาหารเย็น"