ศักราชติ้งอันปีที่เจ็ด เดือนเก้า เจียวเจียวกลับเมืองหลวงในที่สุด
เฉียวหมิงเพ่ยวิ่งมาที่หน้าจวนด้วยความตื่นเต้น เจียวเจียวมองเห็นแวบเดียวว่า ด้านหลังหมิงเพ่ยมี...สุนัขตัวน้อยวิ่งตามมาอย่างสนุกสนาน
"ท่านอา ในที่สุดท่านก็ยอมกลับมา!"
ช่วงนี้เฉียวหมิงเพ่ยเฝ้ารอจนแทบทนไม่ไหว!
เฉียวจงกั๋วเดินตามมาข้างหลัง ฝีเท้าหนักแน่น เมื่อเห็นเจียวเจียว ดวงตาก็หรี่ลงด้วยรอยยิ้ม
เจียวเจียวยกมือขึ้นขยี้ศีรษะหมิงเพ่ย แล้วตรงเข้าไปหาท่านพ่อของนางทันที พลางถามด้วยความสงสัยว่า "ท่านพ่อ ได้สุนัขมาจากไหนหรือ?"
เฉียวจงกั๋วก้มลงอุ้มสุนัขตัวน้อยขึ้นมา กล่าวยิ้ม ๆ ว่า "เพ่ยเอ๋อร์กับหล่างเอ๋อร์ชอบ พ่อก็เลยไปอุ้มกลับมาหนึ่งตัว"
เจียวเจียวยกมือลูบสุนัขตัวน้อย ได้ยินมันร้องหงิง ๆ ก็เกิดความเอ็นดูขึ้นในใจ หันหน้าไปถามว่า "ท่านพ่อ ตั้งชื่อให้มันแล้วหรือยัง?"
เฉียวหมิงเพ่ยเข้ามาชิด พูดอย่างตื่นเต้นว่า "ตั้งแล้ว! ท่านปู่ตั้งให้ ว่าจื้อเฉียง!"
เจียวเจียว: (☉_☉✿) ฮะ?
นั่นมิใช่ชื่อที่ท่านพ่อรักใคร่หรือ?
เฉียวจงกั๋ว: (´-ι_-｀) อื้อ......
เขาลูบศีรษะตัวเองอย่างจนใจ แล้วเอ่ยอย่างจำยอมว่า "ยังไง ๆ ชื่อนี้ก็ไม่มีทางตั้งให้ผู้ใดแล้ว สุนัขตัวนี้น่าเอ็นดู ก็เลยยกให้มันเสียก็แล้วกัน"
เจียวเจียวได้ฟังก็รีบเม้มริมฝีปากล่างแน่น เกรงว่าตัวเองจะหลุดหัวเราะออกมา
เมื่อเห็นท่าทีห่อเหี่ยวของท่านพ่อตัวเอง เจียวเจียวก็รีบเอ่ยปลอบว่า
"กระแอม ๆ ท่านพ่อ เช่นนี้ก็ดีแล้ว หากมิเช่นนั้น...ให้จื้อเฉียงพรั่บ—"
เจียวเจียวยังคงอดไม่ได้ หลุดหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ
เฉียวจงกั๋ว: "......"
เสื้อเกราะกันหนาวแนบอกเจียวเจียว วันนี้กลับมีลมรั่วเข้า!
......
กาลเวลาผ่านไปรวดเร็วดั่งลำธาร
ศักราชติ้งอันปีที่เก้า เดือนเจ็ด เจียวเจียวหมายจะไปชายแดนเหนือจริง ๆ
ตลอดสามปีเต็ม เฉียวตี้อี้และเสิ่นหยวนหลิงไม่เคยกลับเมืองหลวงเลย
จดหมายส่งกลับมาทีละฉบับ ๆ พวกเขายุ่งวุ่นวายอยู่ที่ชายแดนเหนือจนแทบไม่มีเวลาหยุดพัก ทั้งยังเห็นผลงดงามยิ่ง
ในจดหมาย เฉียวตี้อี้ชื่นชมเสิ่นหยวนหลิงครั้งแล้วครั้งเล่า ว่าเขายิ่งดูสมเป็นอ๋องขึ้นทุกที
เจียวเจียวนึกภาพไม่ออก เพียงแต่ความคิดถึงในใจยิ่งทวีมากขึ้น