ปลายเดือนสิบเอ็ด เมืองฝูเฉิงแห่งแคว้นหมิ่น
รถม้าคันหนึ่งแล่นเอื่อย ๆ มาจนถึงตีนเขา
“เสี่ยวซื่อ ถึงแล้ว!”
ม่านรถถูกเลิกขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มเบิกบาน คิ้วโก่งเป็นคันศร จมูกโด่งงาม นั่นคือเจียวเจียวที่เดินทางลงใต้จากนครหลวงมาตลอดทาง
เสิ่นหยวนหลิงกระโดดลงจากรถม้าก่อน ชุดดำลวดลายไผ่ยิ่งขับให้ร่างของเขาสูงสง่าเด่นชัด
“เจียวเจียว มาเถิด”
เขาหันกลับมายื่นมือออก สายตาเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มเป็นประกาย
เจียวเจียวกระโดดตามลงมาจากรถม้า แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองเส้นทางเล็ก ๆ ที่คดเคี้ยวขึ้นไปบนเขา
หลังจากออกเดินทางจากนครหลวงได้ไม่นาน นางก็ส่งคนควบม้าไปยังโรงน้ำชาอี้ซัวเยียนอวี่ แจ้งข่าวว่านางกับเสี่ยวซื่อจะมาเยี่ยมเยียน
เพราะหนก่อนนางกับเสิ่นหยวนไป๋คลาดกัน หลังจากเวลาผ่านไปหลายปี ครั้งนี้จึงหวังว่าจะได้พบกันสักครั้ง
เพียงแต่คาดไม่ถึงว่า ระหว่างทางได้พบเห็นความไม่เป็นธรรมก็ชักกระบี่เข้าช่วย เมื่อถึงเมืองฝูเฉิงก็ล่วงเลยมากว่าสองเดือนแล้ว
จึงไม่รู้ว่าเสิ่นหยวนไป๋จะอยู่ที่โรงน้ำชาในวันนี้หรือไม่
“เจียวเจียว ข้าจะแบกเจ้า”
เสิ่นหยวนหลิงมองทางบนเขา แล้วย่อตัวลงตรงหน้าเจียวเจียว
เจียวเจียวเห็นดังนั้นก็ไม่เกรงใจ โผขึ้นบนหลังเสิ่นหยวนหลิง เอื้อมมือไปคล้องคอของเขา
เสิ่นหยวนหลิงมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย พยุงตัวขึ้นอย่างมั่นคง แล้วก้าวเดินไป
วันนี้ท้องฟ้าโปร่งใส ทั้งยังได้พบสหายเก่า คนเบื้องหน้าก็คือคนในดวงใจ ในอกของเจียวเจียวจึงเปี่ยมสุข นางจึงแกว่งขาเล่น ด้วยใจคึกคัก
นางยื่นมือออกไปข้างหน้า พลางร้องสั่งด้วยรอยยิ้มว่า “เป้าหมาย โรงน้ำชาอี้ซัวเยียนอวี่ เสี่ยวซื่อ วิ่งไป!”
“รับบัญชา!”
เสิ่นหยวนหลิงตอบรับด้วยรอยยิ้ม เร่งฝีเท้าขึ้น แบกเจียวเจียวก้าวฉับ ๆ มุ่งหน้าเข้าไปในเขา
ระหว่างทาง เจียวเจียวเด็ดใบไม้เหนือศีรษะเล่นบ้าง เอาศีรษะถูไถกับศีรษะของเสิ่นหยวนหลิงบ้าง ไม่รู้ว่านางพูดถึงเรื่องน่าขบขันอันใด ทั้งสองก็พลอยหัวเราะขึ้นพร้อมกัน
ทันใดนั้น ฝีเท้าของเสิ่นหยวนหลิงก็หยุดชะงักโดยไม่มีสัญญาณเตือน
เจียวเจียวกำลังถือใบไม้ใบหนึ่งเล่นอยู่ เห็นดังนั้นก็เอียงศีรษะด้วยความสงสัย “เสี่ยวซื่อ เหตุใดไม่—”
คำพูดมาถึงตรงนี้ก็ขาดหายไป