ฉู่ลิ่วจำหน้าของเฉียวจงกั๋วได้ ดังนั้นตอนที่เฉียวจงกั๋วพาจั่วเหอจิ้งเข้าจวน เขาจึงไม่กล้าขัดขวาง ได้แต่พาท่านแม่ทัพเฉียวและฮูหยินมาที่เรือนของเจียวเจียวอย่างว่าง่าย
โอ้โฮ ไม่คิดว่าจะมาเจอภาพเช่นนี้เข้า
บัดนี้ ฉู่ลิ่วยืนอยู่นอกเรือน มองอ๋องของตนถูกแม่ทัพเฉียวไล่ตีจนเหมือนหลานชายแท้ ๆ อืม.......
โอ้สวรรค์! ต่อไปจะให้ข้ามองอ๋องด้วยสายตาเช่นไรเล่า!
เฉียวจงกั๋วโมโหจนควันแทบพุ่งออกจากศีรษะ!
วันนี้ บัดนี้ ในที่สุดเขาก็เข้าใจความรู้สึกของพ่อตาที่ไล่ตามเขาถึงสามถนนในปีนั้นแล้ว......
เห็นกับตาว่าหมูตัวหนึ่งมาแทะผักกาดขาวหยกของตน จะไม่ให้เจ็บใจได้อย่างไร!
ดังนั้น เฉียวจงกั๋วจึงพาเจียวเจียวจากไป ไปยังเมืองเหลียง
เฉียวตี้อี้ คนที่อายุเกือบสามสิบปีแล้ว ครานี้ก็ถูกเฉียวจงกั๋วระบายโทสะใส่ ถูกตีจนร้องโอดโอย!
ครั้นมาอยู่ต่อหน้าเจียวเจียว เฉียวจงกั๋วร้องไห้น้ำตาไหลพราก
"เจียวเจียวเอ๋ย ดวงใจของท่านพ่อ เราไปสนใจเสี่ยวซื่อเลย ท่านพ่อยังเลี้ยงดูเจ้าได้อีกร้อยปี"
เสิ่นหยวนหลิงจัดการธุระเรียบร้อยแล้ว ก็รีบตามมายังเมืองเหลียงอย่างใจจดใจจ่อ หมูที่วิ่งมาหาถึงที่เช่นนี้ จะไม่ถูกเฉียวจงกั๋ว "ขัดเกลา" อย่างละเอียดสักยกได้อย่างไร?
เจียวเจียวได้ยินเสียงดัง ก็อดใจไม่ไหวแอบไปดูแวบหนึ่ง เสิ่นหยวนหลิงที่เมื่อครู่ยังร้องขอชีวิตเสียงดัง พอเหลือบเห็นร่างของเจียวเจียว ก็ยิ้มเผล่อย่างโง่งมปากกว้างทันที
ท่าทางเช่นนั้นจะใช่การถูกทรมานที่ไหน บอกว่ากำลังสุขสำราญใจจะใกล้เคียงกว่า
"เจ้าเด็กนี่ เจ้ายังไม่ละความโลภอีก!"
เฉียวจงกั๋วเห็นดังนั้นก็เงยมือขึ้นทำท่าจะดีดศีรษะหนึ่งที
"ท่านอาจารย์ โปรดเมตตาด้วย! เสี่ยวซื่อใกล้ถูกท่านทุบตายแล้วขอรับ!"
"ตายดี ตายแล้วข้าก็หมดห่วง!"
"อ๊า!"
"เฮ้!"
มีชีวิตชีวา คึกคักมีพลัง แถมยังมีเสียงอันดังลั่นของเฉียวตี้อี้คอยปรบมือเชียร์อยู่ข้าง ๆ
เจียวเจียว: "......"
พอเถอะ นางกังวลไปเอง
หลังจากผ่านการยื้อแย่งอยู่เกือบครึ่งเดือน ผนวกกับการปลอบประโลมของจั่วเหอจิ้ง เฉียวจงกั๋วก็ค่อย ๆ "จำนนต่อโชคชะตา"
หากว่า "หมู" จะต้องลงมือจริง ๆ การที่คนผู้นั้นเป็นเสี่ยวซื่อก็ถือว่าเป็นขีดจำกัดต่ำสุดที่ยอมรับได้แล้ว