ครั้นเฉียวจงกั๋วพบเสิ่นหยวนหลิงอีกครั้ง ก็อดตกใจมิได้
เสิ่นหยวนหลิงคุกเข่าลงตรงหน้าเฉียวจงกั๋วอย่างนอบน้อม ทำความเคารพแบบศิษย์อาจารย์ เอ่ยเสียงดังว่า
"ท่านอาจารย์ เสี่ยวซื่อกลับมาแล้ว!"
เฉียวจงกั๋วก้าวเข้าไปพยุง มือใหญ่กุมบ่าเสิ่นหยวนหลิง บีบคลึงอย่างหนักหน่วง ก่อนจะเอ่ยชมอย่างไม่ปิดบัง
"เด็กดี แข็งแรงใช้ได้! ดูท่าไปชายแดนเหนือสองปีนี้มิได้อู้เลย"
พอได้รับคำชมจากเฉียวจงกั๋ว เสิ่นหยวนหลิงก็ยิ้มกว้าง ใจเต็มเปี่ยมด้วยความภาคภูมิ
"ท่านอาจารย์ เสี่ยวซื่อคิดถึงท่านยิ่งนัก!"
คำพูดนี้จริงใจยิ่งนัก เสิ่นหยวนหลิงถึงกับตาแดงรื้น
สำหรับเสิ่นหยวนหลิงแล้ว เสิ่นหยวนจ้านคือพี่ชายเสมือนบิดา ส่วนเฉียวจงกั๋วคืออาจารย์ผู้เปรียบดั่งบิดา ทั้งสองคือดวงประทีปนำทางที่ขาดมิได้ในชีวิตของเขา
เฉียวจงกั๋วฟังแล้วก็พลอยรู้สึกซึ้งใจ เขาชอบเด็กคนนี้จริง ๆ ทนตีทนด่าได้ ขยันอย่างยิ่ง ที่สำคัญยังมีปัญญาเฉียบแหลม
"เด็กดี กลับมาแล้วก็อยู่ให้นานหน่อย มาที่จวนตระกูลเฉียวได้เสมอ"
เฉียวจงกั๋วกล่าวพลางยกมือขึ้นขยี้ศีรษะเสิ่นหยวนหลิง
ทว่าขณะนั้น เฉียวเทียนจิงที่ยืนอยู่ด้านข้างพลันเอ่ยแทรกขึ้นมาเสียงเรียบว่า "อะแฮ่ม เสี่ยวซื่อช่างมีน้ำใจนัก มาถึงก็มุ่งตรงไปเรือนหลัง ช่างบังเอิญเสียจริง ได้พบกับน้องสาวข้า"
เฉียวจงกั๋วได้ยินก็เลิกคิ้วสูงขึ้น มือขวาพลิกจากการขยี้เป็นตบฉาด "ไปให้พ้น ไอ้เด็กนี่!"
เสิ่นหยวนหลิงไม่ทันตั้งตัว ถูกเฉียวจงกั๋วดันจนเซถอยไปหลายก้าว
เฉียวเทียนจิงและเฉียวตี้อี้เห็นดังนั้นก็หัวเราะออกมา โดยเฉพาะเฉียวตี้อี้ เสียงหัวเราะอันดังทะลุออกไปนอกเรือน
เสิ่นหยวนหลิงกว่าจะทรงตัวได้ก็ใช้ปลายจมูกขยี้อย่างรู้สึกผิด ไม่กล้าปริปากใด ๆ
เฉียวจงกั๋วส่งเสียงเย็นชาในลำคอ จูงมือเจียวเจียวที่อยู่ข้างกายแล้วอุ้มถานจือซุ่ยจากอกเฉียวเทียนจิง เดินฮึดฮัดออกไปด้านนอก
"เจียวเจียว ท่านพ่อพาเจ้าไปหาท่านแม่"
เจียวเจียว: ?
นางยังอยากคุยกับเสี่ยวซื่ออยู่เลย...
เสิ่นหยวนหลิงเกาท้ายทอย ใบหูแดงเรื่อ ไม่อาจก้าวตามไปแม้แต่ก้าวเดียว
"ฮ่า ๆ เสี่ยวซื่อกลับมาแล้ว สถานะของข้าก็คงอยู่!"
เฉียวตี้อี้กระหยิ่มย่องเข้ามา รวบไหล่เสิ่นหยวนหลิงไว้ หัวเราะได้อย่างลำพองใจ