วันที่สิบหกเดือนสิบสอง หิมะโปรยปรายทั่วเมืองหลวง
วันที่สิบเจ็ด พื้นดินทับถมด้วยหิมะขาวหนา เฉียวหมิงเพ่ยกับถานจือซุ่ยดีใจกันยกใหญ่ พากันรบเร้าให้เจียวเจียวออกไปเล่นหิมะ
"เสี่ยวกูกู!"
"อี๋อี๋อี๋!"
สองคนฉุดแขนคนละข้าง ดึงชายเสื้อเจียวเจียวแกว่งไปมา
เจียวเจียว: "......"
"พวกเจ้าสองคนจูงมือกันไปเองไม่ได้หรือ? ข้านั่งดูอยู่ข้าง ๆ ให้พวกเจ้าเล่นไม่ได้หรือ?"
"ไม่ได้ ๆ ได้โปรดเถิด เสี่ยวกูกู (เสี่ยวอี๋อี๋)....."
เจียวเจียว: "......"
ท่านสะใภ้ใหญ่และพี่สาวอันหนิงแพ้ท้องไล่เลี่ยกัน หมิงเพ่ยกับจือซุ่ยเป็นเด็กหัวไว รู้ว่ายามนี้ไปรบกวนท่านแม่ไม่ได้ จึงพากันมาเกาะติดนางอย่างรู้ใจ ขนาดยามค่ำยังอยากนอนร่วมผ้าห่มกับนาง...
เห็นทีถ้าตนไม่ยอม สองคนนี้คงดึงแขนเสื้อนางหลุดแน่ เจียวเจียวได้แต่ "หลั่งน้ำตา" ยอมจำนน
"ได้ ๆ ตกลง ไปกันเถิด ไปลานด้านนอก"
"เย้!"
เฉียวหมิงเพ่ยกับถานจือซุ่ยกระหยิ่มยิ้มย่องจูงมือเจียวเจียววิ่งปรี่ไปยังลานหิมะ
เล่นไปครู่หนึ่ง เจียวเจียวกลับรู้สึกสนุกเข้าเสียเอง เล่นปาหิมะกันอย่างครื้นเครงยิ่งกว่าหมิงเพ่ยกับจือซุ่ยเสียอีก
"หมิงเพ่ย!" เจียวเจียวส่งเสียงเรียก
เฉียวหมิงเพ่ยกำลังปั้นหิมะอยู่ ได้ยินเสียงจึงหันหน้ามาโดยไม่ทันระวัง
ผั่บ——
ก้อนหิมะก้อนหนึ่งปะทะเข้าเต็มกลางหน้า
"ฮ่า ๆ ๆ!"
เจียวเจียวเห็นท่าทางงุนงงของหมิงเพ่ยก็อดกลั้นหัวเราะร่วนไม่ได้