หนนี้ไปยังชายแดนเหนือรอบนอก เสิ่นหยวนหลิงกับเฉียวตี้ฮว่า ยุ่งเสียจนแทบไม่มีเวลาหยุดพัก
ในเมืองหลวงต่อให้ได้กำหนดกฎเกณฑ์แล้ว แต่ความจริงของแต่ละแคว้นแต่ละเมืองหาเหมือนกันไม่ เมื่อนำไปปฏิบัติย่อมประสบอุปสรรคนับไม่ถ้วน
เฉียวตี้ฮว่าหอบลูกหอบเมียไปด้วย จึงตั้งถิ่นฐานอยู่ที่เมืองเหลียง ยึดมั่นในแดนหลัง ส่วนเสิ่นหยวนหลิงตัวคนเดียวไร้พันธะ จึงรับหน้าที่วิ่งรอกไปทั่วทุกสารทิศ
นานทีเดียวกว่ากำหนด หากไร้ซึ่งหนังสือที่ส่งถึงกันทันการณ์ กระทั่งเฉียวตี้ฮว่าที่อยู่ชายแดนเหนือด้วยกัน ก็ยังไม่รู้เลยว่าเสิ่นหยวนหลิงอยู่หนใด
......
และในเวลานี้เอง เจียวเจียวซึ่งอยู่ไกลถึงเมืองหลวงก็เริ่ม ‘ภารกิจยิ่งใหญ่’ ท่องเที่ยวไปทั่วแคว้นของนาง
นางทูลเชิญไทเฮาเสด็จออกเดินทางด้วยกันสำเร็จในที่สุด!
ตั้งแต่เสกสมรสเข้าวังหลวง ไทเฮาได้เสด็จออกนอกวังเพียงไม่กี่ครั้ง จะว่าเสด็จไปที่ใดแล้วทรงปรารถนาที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นเมืองลู่โจวอันเป็นถิ่นฐานของตระกูลสกุลเหรินนั่นเอง
ครั้นยังพำนักอยู่ในหอห้องรอการออกเรือน ไทเฮาเคยตามเสด็จท่านบิดาไปเมืองลู่โจวครั้งหนึ่ง ทัศนียภาพที่นั่นจนบัดนี้ก็ยังมิเคยเลือนหายจากความทรงจำ
เจียวเจียวได้ฟังก็ว่า ง่ายดายเพียงนี้หรือ?
เช่นนั้นก็เสด็จเมืองลู่โจว!
มิจำเป็นต้องเคลื่อนพลยิ่งใหญ่โอ่อ่า นำขบวนติดตามพอเหมาะ เสด็จแบบเงียบเรียบก็พอ!
เสิ่นหยวนจ้านย่อมสนับสนุนให้เสด็จแม่ได้ท่องเที่ยว เขาจึงตระเตรียมทุกอย่างไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ ตลอดทางก็สั่งการไว้เรียบร้อยละเอียด วันนี้ยังทรงเครื่องสามัญเป็นการเฉพาะ ตามมาส่งถึงหน้าเมืองด้วยความเคารพ
เจียวเจียวกับไทเฮาประทับรถม้าคันเดียวกัน ขณะนี้นางคล้องแขนไทเฮาอย่างสนิทสนมยิ่ง
เห็นเสิ่นหยวนจ้านกำชับไม่ขาดปากเช่นนั้น เจียวเจียวก็เอ่ยพลางยิ้มว่า
“เสด็จพี่ฮ่องเต้วางพระทัยเถิด เจียวเจียวจะปรนนิบัติไทเฮาเป็นอย่างดีแน่นอน”
เสิ่นหยวนจ้านได้ฟังก็อดแย้มยิ้มมิได้ “แม่คุณท่านนี้ดูแลตัวเจ้าให้ดีก็พอแล้ว แค่นั้นพี่ก็ขอบคุณสวรรค์แล้ว”
รถม้าบดพื้นดังแกรก ๆ แล่นสู่ขุนเขาและสายน้ำงดงามเบื้องหน้า ไทเฮาอดพระหัตถ์เลิกม่านหน้าต่างมิได้ ทรงเหลียวกลับไปทอดทิวาเมืองหลวงต้าหยงอันสูงตระหง่าน