ม่อหย่งหลินฟังมาถึงตรงนี้ก็เงียบกริบไร้เสียง
เขารู้ว่าตนทำให้ท่านพ่อผิดหวัง นับตั้งแต่ถูกพวกน้องจับตัวได้ เขาก็เสียศูนย์ไปหมด สูญเสียความสุขุมลุ่มลึกและความหนักแน่นสมกับเป็นแม่ทัพน้อยไปอย่างสิ้นเชิง
ม่อเชียนไต้เหลือบมองบุตรชายคนโต ในดวงตาฉายแววโศกเศร้าแผ่วเบา
เขามีบุตรชายเซิงเอ๋อเมื่ออายุสามสิบเอ็ดปี บัดนี้เซิงเอ๋อดับสูญอย่างน่าอนาถ ในใจของเขาจะไม่ปวดร้าวได้อย่างไร
แต่ด้วยภาระหน้าที่ติดตัว เขาจึงทำได้เพียงกล้ำกลืนความขื่นขม รอยแค้นที่ต้องสังหารบุตร เขาจะต้องชำระให้ได้!
คิดได้ดังนี้ ม่อเชียนไต้สูดลมหายใจลึก กดข่มความแค้นในอก เอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า
“อย่างไรก็ตาม การใช้โรคระบาดกำจัดหย่งก็ทำให้กำลังพลสองแสนนายของอู่ติ้งถูกตรึงไว้ได้ ตอนนี้ก็จำต้องใช้หนทางเสี่ยงอันตรายต่อไป บางทีอาจพลิกสถานการณ์กลับคืนมาได้”
“ส่วนทางราชสำนัก หย่งหลิน เช้านี้พ่อเพิ่งได้รับข่าวว่า องค์หญิงลี่จีผู้เป็นที่โปรดปรานที่สุดของราชันทรงพระครรภ์แล้ว”
“อะไรนะ!?”
ม่อหย่งหลินได้ยินข่าวนี้ก็ผงะไปทันที
“ท่านพ่อ ราชันไร้พระโอรสธิดามานานหลายสิบปี เหตุใดพระสนมจึงตั้งพระครรภ์ขึ้นมากะทันหัน หรือว่า... หรือว่าพระชายาลี่จีจะคบชู้!”
ม่อเชียนไต้ส่ายหน้า
“ไม่ใช่เพียงเจ้าที่คิดเช่นนี้ บรรดาผู้คนในราชสำนักต่างก็เกิดความสงสัยเมื่อทราบข่าวนี้เช่นกัน แต่ว่าราชันทรงสนับสนุนพระชายาลี่จีแล้ว พระโอรสหรือธิดาในครรภ์ของพระนางคือสายเลือดแท้ของราชัน”
ม่อหย่งหลินฟังจบ สีหน้าเปลี่ยนไปหลายตลบ เดินวนไปมาอยู่ในกระโจมสองรอบ
“ท่านพ่อ หากพระชายาลี่จีประสูติพระโอรส แล้วนั่น...”