“เจียวเจียว......”
วันรุ่งขึ้น เสิ่นหยวนหลิงค่อย ๆ ตื่นขึ้น เสียงพึมพำในปากพลันจางหาย เขายกมือขึ้นนวดศีรษะที่ยังมึนงง
ไม่เคยมีครั้งใดมาก่อนที่เขาจะเมาค้างเช่นนี้......
เสิ่นหยวนหลิงครุ่นคิดเช่นนั้น จ้องมองเพดานกระโจมที่คุ้นตาพลางเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นความทรงจำเมื่อวานก็ทะลักท่วมใจ ทำให้เขาพลันลุกพรวดขึ้น
“เจียวเจียว!”
เขาร้องอุทานลั่น พลันลุกขึ้นหมุนมองไปรอบด้าน แต่ที่ไหนเลยจะยังมีเงาของเจียวเจียว?
เสิ่นหยวนหลิงยืนนิ่งอยู่กับที่ งุนงงไปชั่วขณะ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มขื่น
เป็นเขาที่คิดเข้าข้างตัวเองฝ่ายเดียวจริง ๆ......
เขาหันไปมองรูปแกะสลักหยกด้านข้างโดยไม่รู้ตัว ทุกคราวตื่นขึ้นมา เขาต้องมองทุกครั้ง
แต่ในยามนี้แววตาของเขาเครียดสงัด พลันสาวเท้าสองสามก้าวเข้าไป ยืนนิ่งอยู่หน้ารูปแกะสลักหยกชิ้นหนึ่ง
นั่นคือรูปแกะสลักหยกตอนที่เจียวเจียวกับเสี่ยวหมิงเพ่ยปาหิมะใส่กัน ถูกวางเอียง ๆ ไว้บนตั่ง เห็นชัดว่ามีใครมาจับต้อง
เสิ่นหยวนหลิงเคร่งครัดต่อคนรอบข้างเสมอมาอย่างยิ่งยวด ดังนั้นเขาจึงแน่ใจว่า คนในบังคับบัญชาไม่มีทางบังอาจแตะต้องข้าวของของเขาเป็นอันขาด ยกเว้น——เจียวเจียว!
จริง......
เมื่อคืนเป็นเรื่องจริง!
เสิ่นหยวนหลิงตื่นตันด้วยความปีติยินดี พลันวิ่งพรวดไปนอกเรือน แต่เพิ่งสาวเท้าได้สองก้าวก็พบว่าตัวยังสวมชุดสีแดงเมื่อวาน ซึ่งยับย่นจนดูไม่ได้แล้ว
เขาครุ่นคิดแล้วหมุนตัวกลับเดินเข้าไปด้านหลังฉากบังตา ไม่สั่งให้ยกน้ำร้อนมาด้วยซ้ำ ใช้น้ำเย็นที่เตรียมไว้ประจำชำระกายโดยตรง แล้วเปลี่ยนเป็นชุดลำลอง
ฉู่ลิ่วเฝ้าอยู่นอกเรือน ได้ยินความเคลื่อนไหวภายในพลางยกมือจะเคาะประตู แต่ประตูก็ถูกผลักเปิดจากด้านในดังเพียะแล้ว
ฉู่ลิ่วมองเสิ่นหยวนหลิงที่ปลายผมยังหยดน้ำอยู่ “......”
เมื่อวานเขาเฝ้าอยู่นอกเรือน ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวภายใน ภาพลักษณ์ของอ๋องที่หล่อเหลาสูงสง่าเยือกเย็นเฉียบขาดในใจเขาพังทลายยับเยิน......
ยามนี้เห็นเสิ่นหยวนหลิงเดินผ่านข้างตัวไปโดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา ฉู่ลิ่ว “......”
ดูท่าทีร้อนรนของท่านอ๋องสิ!
แม่นางเฉียวจะบินหนีไปเสียได้หรือ?