ออกจากจวนเจ้าเมืองแล้ว เจียวเจียวก็เข้าใจในที่สุดว่าเหตุใดเสี่ยวซื่อจึงกล่าวว่า เทศกาลหลิวเสียนี้คล้ายคลึงกับเทศกาลหยวนเซียวนัก
ยามกลางวันบนท้องถนนยังไม่เห็นมีสิ่งใด เพียงชั่วยามไม่กี่เค่อ ทั่วทุกหนแห่งกลับประดับประดาไปด้วยโคมไฟหลากสี มองเห็นช่อดอกไม้งามตระการตาอยู่ทั่วทุกหัวระแหง เสียงร้องเร่ขายและเสียงหัวเราะสนุกสนานดังก้องอยู่ข้างหู
ในอากาศ กลิ่นหอมของดอกไม้และกลิ่นสุราเข้มข้นคละเคล้ากันจนแทบจะทำให้ผู้คนมึนเมาเพียงสูดดมลึก ๆ ครั้งหนึ่ง
เสิ่นหยวนหลิงพาเจียวเจียวเดินเที่ยวชมไปทั่ว ซื้อของกระจุกกระจิกน้อยใหญ่มากมาย สุดท้ายจึงก้าวเท้าเข้าไปในถนนสายหนึ่งที่ดู "ประหลาด"
เจียวเจียวอดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้างุนงง เหตุใดผู้คนบนถนนสายนี้จึงล้วนกอด... ไหสุรากันคนละใบ?
นางกำลังสับสน บุรุษผู้หนึ่งก็พุ่งตรงเข้ามาหานาง เอ่ยคำมงคลบางอย่างที่ฟังไม่ออก รอบข้างพลันเกิดเสียงเชียร์หัวเราะครึกครื้นขึ้นทันที
ฉู่ลิ่วตามมาข้างหลัง เห็นภาพนั้นก็แวบแววจนใจผ่านใบหน้า
ดูเถิด ดูเถิด ข้าบอกแล้วว่ารูปโฉมของท่านอาเฉียวเช่นนี้ ค่ำคืนนี้คงมีเรื่องวุ่นวายมิใช่น้อย
เจียวเจียวเต็มไปด้วยความงุนงง เห็นผู้นั้นยื่นสุราชามหนึ่งส่งมาตรงหน้านาง จึงรีบโบกมือปฏิเสธอย่างสุภาพ
นางยังดื่มสุรามิได้
บุรุษผู้นั้นเห็นดังนั้น ในฉับพลันก็เผยสีหน้าท้อแท้ แต่แล้วก็หันมามองเสิ่นหยวนหลิงที่เดินอยู่ข้างกายเจียวเจียวด้วยแววตาสนใจใคร่รู้ยิ่งนัก
"อ๋อง เชิญดื่มเถิด —"
"ดื่ม! ดื่ม ดื่ม ดื่ม!"
ผู้คนพากันยิ้มร่าจ้องมองเสิ่นหยวนหลิง ในแววตาหาได้มีเจตนาร้ายไม่ กลับเต็มเปี่ยมด้วยรอยยิ้มเย้าแหย่
เจียวเจียวเห็นดังนั้นก็รีบถามว่า "เสี่ยวซื่อ นี่มันเรื่องอันใดกัน?"
รอยยิ้มบนใบหน้าเสิ่นหยวนหลิงเบ่งบาน เขายื่นมือไปข้างหลัง
ในอ้อมแขนของฉู่ลิ่วมิรู้ตั้งแต่เมื่อใดก็กอดไหสุราไว้ใบหนึ่ง เมื่อเห็นดังนั้นก็รีบก้าวเข้ามา รินสุราเต็มชามหนึ่งส่งใส่มือเสิ่นหยวนหลิง
เสิ่นหยวนหลิงเอียงศีรษะ เอ่ยกับเจียวเจียวอย่างอ่อนโยนว่า "เจียวเจียวไม่เป็นไร นี่เป็นธรรมเนียมของที่นี่ ทุกคนกำลังต้อนรับเจ้าอยู่"
"ที่แท้ก็เช่นนี้ เช่นนั้นเจ้าก็ดื่มแต่พอควรเถิด"