ครึ่งเดือนผ่านไป เจียวเจียวก็ออกเดินทางมุ่งสู่เมืองชายแดน
เซียวเชียนเยว่กับเฉียวตี้อี้ไปไหนไม่ได้ เจียวเจียวไม่รู้สึกกังวลที่จะเดินทางตามลำพัง เฉียวตี้อี้จึงจัดกำลังคนกลุ่มหนึ่งมาคุ้มกันเจียวเจียวเป็นพิเศษ ทั้งยังหาผู้นำทางสตรีผู้หนึ่งให้เจียวเจียวด้วย นางชื่อเวินเหนียง
เจียวเจียวเดินทางพลางเที่ยวเล่นไปตลอดทาง ทั้งยังได้ฟังเรื่องราวขนบธรรมเนียมประเพณีอันแตกต่างจากต้าหยงอย่างสิ้นเชิงจากปากของเวินเหนียง สิ่งใดก็ล้วนใหม่ตาใหม่ใจยิ่งนัก
ทว่าสิ่งที่เจียวเจียวคาดไม่ถึงก็คือ เมืองชายแดนช่างห่างไกลเกินกว่าที่นางคิดไว้เสียอีก
เมื่อนางควบม้ามาถึงนอกเมืองชายแดน ก็ล่วงเข้าสิบวันแล้ว
เวินเหนียงสนิทสนมกับเจียวเจียวมากตลอดการเดินทาง นางเป็นคนที่คุ้นเคยกับการปรากฏตัวในที่สาธารณะอยู่แล้ว แต่ก่อนเข้าเมืองก็ยังคงกำชับให้เจียวเจียวสวมผ้าคลุมหน้าให้มิดชิด
หนึ่งเพราะเมืองชายแดนมีพายุทรายรุนแรง สองเพราะเจียวเจียวมีรูปโฉมสะดุดตาอย่างยิ่ง เป็นความงดงามละเมียดละไมที่แตกต่างจากสตรีชาวเมืองชายแดนอย่างสิ้นเชิง นับว่าหายากนัก เกรงว่าจะก่อเรื่องวุ่นวายตามมา
เจียวเจียวพยักหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย หลังจากคลุมหน้าแล้ว ก็ผูกม้าไว้นอกเมืองโดยมีคนดูแลเป็นพิเศษ จากนั้นก็ติดตามเวินเหนียงเข้าเมืองไป
เวินเหนียงไต่ถามถึงที่ตั้งของจวนเจ้าเมืองก่อน แล้วจึงนำเจียวเจียวมุ่งไปที่นั่น
พอเข้าเมืองชายแดนแล้ว จิตใจของเจียวเจียวก็เกิดความประหม่าและหวาดหวั่นอย่างประหลาด ฉะนั้นเมื่อมาถึงจวนเจ้าเมืองและได้ฟังคนเฝ้าประตูบอกว่า อ๋องเสด็จตรวจชายแดน ไม่ทราบวันกลับมาแน่ เจียวเจียวกลับถึงกับถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
สุดท้ายนางก็ยังไม่ได้เตรียมใจให้พร้อม นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรใช้จิตใจเช่นไรไปเผชิญหน้ากับเสี่ยวซื่อ
หากได้เห็นแม่นางผู้นั้นยืนเคียงคู่กับเสี่ยวซื่อจริง ๆ บางทีนางอาจเกิดความขมขื่นในใจ
เจียวเจียวไม่ชอบตนเองที่เป็นเช่นนี้ หวั่นไหวไม่แน่นอน ลังเลโลเล ทั้งที่โดยแท้แล้วนางควรจะเปิดเผยตรงไปตรงมา และมองไปยังหนทางอันยาวไกลกว่านี้