ขณะที่ถูกเสิ่นหยวนหลิงประคองขึ้นหลังม้า เจียวเจียวก็ยังคงรู้สึกมึนงงอยู่
ผู้คนตลอดสองข้างทางต่างก็พากันจับจ้องมองดู องค์อ๋องทรงยกม้าของตนให้แก่สตรีที่สวมผ้าคลุมหน้า นางผู้นั้น แล้วพระองค์เอง...กลับทรงจูงม้าอยู่ด้านหน้า!
พิศวงงงงวยยิ่งนัก!
ตะวันขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วกระนั้น!
องค์อ๋องมีรักแรกเบ่งบานแล้ว!
ผู้คนต่างบอกต่อกันอย่างตื่นเต้น รุดมาดูความครึกครื้นเป็นขบวน!
เจียวเจียว: "..."
ที่แท้การถูกผู้คนจับจ้องดุจตัวตลกเช่นนี้ก็ให้ความรู้สึกเช่นนี้นี่เอง...
ดีที่เจียวเจียวเองก็หน้าหนาพอสมควร จะให้ใครดูก็ช่างนาง ความสนใจของนางกลับจับจ้องไปที่เสิ่นหยวนหลิงผู้กำลังจูงม้าให้นางอยู่เบื้องหน้า ภายในใจซับซ้อนยิ่งนัก
นี่มันเรื่องใดกัน
นางทราบดีว่า เสี่ยวซื่อเห็นนางเดินทางไกลนับพันลี้มาเพื่อพบเขา ทั้งตื่นเต้นและซาบซึ้งใจ แต่ว่าอ้อมกอดเมื่อครู่นี้...
เจียวเจียวกำลังครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง เสิ่นหยวนหลิงก็หันกลับมามองนาง ราวกับหวาดกลัวว่านี่เป็นเพียงห้วงความฝันของตน ครั้นเห็นเจียวเจียวมองตนอยู่ ก็รีบส่งยิ้มให้
เขาตื่นเต้นเกินไปแล้ว ตื่นเต้นจนฝ่ามือที่ถือบังเหียนชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ในเมื่อเจียวเจียวเต็มใจมา เสิ่นหยวนหลิงก็คิดว่า ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ควรจะช่วงชิงให้ถึงที่สุดสักครั้ง อย่างไรเสีย สถานการณ์คงไม่เลวร้ายไปกว่านี้แล้ว...
เมื่อมาถึงหน้าจวนเจ้าเมือง เจียวเจียวก็มิได้รอให้เสิ่นหยวนหลิงเข้ามาประคอง รีบลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่วว่องไว
ภายในใจของเสิ่นหยวนหลิงแวบผ่านความอาลัยอาวรณ์วูบหนึ่ง แต่ก็ยังคงยิ้มพลางนำทางเจียวเจียวเข้าไปด้านใน
เจียวเจียวเงยหน้ามองไปรอบ ๆ ทั่วร่างพลันตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว ในความคิดของนาง น่าจะมีสตรีผู้หนึ่งกระโดดโลดเต้นวิ่งออกมาต้อนรับเสี่ยวซื่อจึงจะถูก...
เสิ่นหยวนหลิงนำพาเจียวเจียวไปยังโถงกลางตลอดทาง และรีบสั่งให้คนข้างกายจัดเตรียมเรือนพักเล็ก ๆ ให้แก่นาง
เจียวเจียวนั่งอยู่ตรงนั้น แลมองซ้ายมองขวา เนิ่นนานก็มิเห็นผู้ใด คิดเพียงว่าการตกแต่งของจวนเจ้าเมืองนี้ดูเรียบง่ายและหม่นหมองจนเกินไป มองอย่างไรก็ไม่คล้ายกับว่ามีนายหญิงประจำจวนแต่อย่างใด...