ศักราชติ้งอัน ปีที่สิบเอ็ด เดือนสาม
เซียวเชียนเยว่คาดไม่ถึงว่าตนเองจะอยู่ในเมืองหลวงได้เนิ่นนานถึงเพียงนี้ ล่วงเลยมาหนึ่งปีเศษแล้ว
เซี่ยงเหิงกับหน่วนเซียวเป็นแฝด คลอดออกมาก็ตัวเล็กกว่าเด็กทั่วไป คนในครอบครัวจึงวิตกกังวลเป็นพิเศษ กลัวว่าเด็กทั้งสองจะทนความหนาวเหน็บของชายแดนเหนือไม่ไหว
สุดท้ายนางก็ไม่กล้าประมาท ส่งจดหมายไปหาองค์ชายรอง ตัดสินใจรอให้เด็กทั้งสองอายุครบหนึ่งขวบก่อนค่อยออกเดินทาง
บัดนี้บุปผาผลิ ยามวสันต์อบอุ่น เดินทางไปถึงชายแดนเหนือก็คงราวเดือนห้า เวลาพอเหมาะพอดี
ดังนั้นเซียวเชียนเยว่จึงเริ่มตระเตรียมเดินทาง นางกับเฉียวตี้อี้ห่างเหินกันเกินหนึ่งปี คิดถึงจนสุดจะทน
ช่วงนี้เจียวเจียวยุ่งจนแทบไร้เงาให้เห็น มีเมืองหลวงเป็นแบบอย่าง วิทยาลัยสตรีเมืองอิงจึงเปิดได้ราบรื่น อีกทั้งบารมีขององค์หญิงหย่งเล่อ ใครเลยจะกล้าขัด
เพียงแต่สตรีในแต่ละท้องที่มีความลำบากแตกต่างกัน สิ่งที่ยากที่สุดคือการปรับใช้ให้เหมาะกับท้องที่
เจียวเจียวลากกายที่อ่อนล้าขึ้นรถม้า ทิ้งตัวลงบนหมอนนุ่ม งีบหลับอย่างสบายกายครู่หนึ่ง
พอถึงหน้าจวนตระกูลเฉียว ผู้ที่มารับกลับเป็นเฉียวเทียนจิงด้วยตนเอง
เจียวเจียวลงจากรถม้าอย่างคล่องแคล่ว ขณะนั้นเฉียวเทียนจิงเอ่ยถึงเรื่องที่เซียวเชียนเยว่จะเดินทางไปเหนือ
“พี่สะใภ้รองของเจ้าจะออกเดินทางในอีกประมาณครึ่งเดือน”
เจียวเจียวฟังแล้วใจกระตุก “เร็วนักหรือ เช่นนั้นช่วงนี้ข้าต้องอยู่เป็นเพื่อนพี่สะใภ้รองกับหน่วนเฉียวพวกเขาให้ดีเสียแล้ว”
เฉียวเทียนจิงได้ยินดังนั้น ก็เอี้ยวหน้ามองเจียวเจียวแวบหนึ่ง พลางเอ่ยถามเสียงเบา “น้องเล็ก เจ้าไม่อยากตามพี่สะใภ้รองไปด้วยหรือ”
เจียวเจียวก้าวเท้าชะงักเล็กน้อย ใบหน้าแวบผ่านความผิดปกติ แต่ก็เก็บงำจนราบเรียบในชั่วพริบตา พลางส่ายศีรษะ